තෙරුවන් සරණයි සියලු දෙනාටම!
ඔබත් භාවනාවේ එකම තැන පල්වෙනවද? අපගේ ආධ්යාත්මික ජීවිතය තුළ, විශේෂයෙන්ම භාවනාවේ ප්රායෝගිකව යෙදෙන විට, අප බොහෝ දෙනෙක් කනස්සල්ලට පත්වන කාරණාවක් තිබෙනවා. එය නම්, භාවනාවේ යම් මට්ටමකට පැමිණි පසු, එකම පියවරක දීර්ඝ කාලයක් නතර වී සිටීමට සිදුවීමයි. මෙය, භාවනාවේ එක තැනක හිරවීම ලෙස අපට සරලව හඳුනාගත හැකියි.
ඔබ දිනපතා භාවනා කළත්, අලුතින් භාවනාව ආරම්භ කර යම් මට්ටමකට පැමිණියත්, මෙම අත්දැකීමට මුහුණ දීමට ඉඩ තිබෙනවා. මෙම ලිපිය තුළින් අප ගවේෂණය කරන්නේ මෙම තත්ත්වයට හේතු සහ එය ජයගන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳවයි.
එකම තැනක රැඳී සිටීම: එය ඔබගේ වරදක්ද?
මෙම භාවනාවේ එක තැනක හිරවීම යනු එක් අයෙකුට පමණක් සීමා වූවක් නොව, බහුතරයකට පොදු අත්දැකීමකි. කලාතුරකින් කෙනෙක් පමණක් එක දිගට භාවනාමය පියවරවල් ඉහළට ගමන් කරයි. මා පෞද්ගලිකව පවා මගේ ආධ්යාත්මික ජීවිතය තුළ මෙම අත්දැකීමට මුහුණ දී තිබෙනවා.
බොහෝ දෙනෙක් මගෙන් මෙසේ විමසනවා: “ස්වාමීන් වහන්ස, මාස ගණනාවක් තිස්සේ මම භාවනාවේ එකම තැනක ඉන්නේ මගේ යම් අඩුපාඩුවක් නිසාද?” උදාහරණයක් ලෙස, ‘තෙවැනි ඇස’ භාවනා ක්රමයේදී, සමහරු ‘ආලෝක සංඥා’ දකින මට්ටමේ මාස ගණන්, ඇතැම් විට වසර ගණන් නතර වී සිටිනවා. තවත් සමහරු නළල මැද දැනෙන තදවීම වැනි සමාධි උපකාරක අත්දැකීමක හෝ චිත්ත රූප පෙනෙන මට්ටමේ සිරවී සිටින බව පවසනවා.
ධ්යාන වඩන ප්රතිපදාවේදී පවා, යම් ධ්යාන පියවරක මෙලෙස එකම තැනක කාලයක් රැඳී සිටීමට සිදුවිය හැකියි. වයස් හෝ ස්ත්රී පුරුෂ භේදයකින් තොරව මෙය බොහෝ දෙනෙක් අත්විඳින යථාර්ථයක්.
භාවනාවේ සැබෑ අරමුණ: ඉවසීම සහ උපේක්ෂාව පුහුණු කිරීම
මෙවැනි තත්ත්වයකට මුහුණ දෙන විට, අප තුළම ප්රශ්න මතු වීම ස්වභාවිකයි. “මගේ ශීලයේ, එනම් මගේ හික්මීමේ යම් අඩුපාඩුවක් තිබෙනවාද? මම පංච ශීලය, අටසිල් හෝ දසසිල් පවා ආරක්ෂා කරනවා, එසේ තිබියදීත් ඇයි මට මෙසේ වන්නේ?” යැයි සිතමින් බොහෝ දෙනෙක් මානසිකව දුර්වල වෙනවා.
මෙම සියලු ප්රශ්න වලට පිළිතුරු සෙවීමට පෙර, අප භාවනාව සහ සිහියෙන් අපේක්ෂා කළ යුත්තේ කුමක්දැයි වටහා ගත යුතුයි. භාවනාවේ එක් ප්රධාන අරමුණක් වන්නේ හුදෙක් ඉහළ මට්ටම් කරා යාම පමණක් නොව, ඇතැම් ගුණාංග දියුණු කරගැනීමයි. ඒ අතර, ඉවසීම, කාලයට ඉඩ දීම සහ උපේක්ෂාව ප්රධාන තැනක් ගනී.
උපේක්ෂාව යනු, බුදු දහමේදී හඳුන්වන ගැඹුරු මානසික සමබරතාවයයි. එය සතුටට හෝ දුකට එක සේ කම්පා නොවී, මධ්යස්ථව සිටීමේ හැකියාවයි.
හරියට සටන් කලාවකදී ඉවසීම අත්යවශ්ය වන්නා සේ, ආධ්යාත්මික ගමනේදීද මෙම ගුණාංග අත්යවශ්ය වෙනවා. එම නිසා, කිසිවිටෙක “මම මෙතරම් කාලයකින් භාවනාවෙන් ප්රතිඵල ලබනවා”හෝ “මම අවුරුදු දෙකකින් නිර්වාණය අවබෝධ කරනවා” වැනි කාල සීමා පනවා ගන්න එපා. එවැනි බලාපොරොත්තු වලින් තොරව, නිදහස් මනසකින් භාවනාව ආරම්භ කිරීම ඉතා වැදගත්.
විශ්වයේ පරීක්ෂාව: ඔබගේ ඉවසීම සහ උපේක්ෂාව මැන බැලීම
ඔබ බලාපොරොත්තු රහිතව, “මා මිය යන තුරුම භාවනා කරනවා” යන අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව භාවනාව ප්රගුණ කරන විට පවා, මා මුලින් සඳහන් කළ භාවනාවේ එක තැනක හිරවීම සිදු විය හැකියි.
මෙහිදී සිදුවන එක් වැදගත් දෙයක් නම්, ස්වභාවධර්මය හෙවත් විශ්වය විසින් අපව එක්තරා පරීක්ෂාවකට ලක් කිරීමයි. අපගේ ඉවසීම කොතරම්ද? අපගේ උපේක්ෂාව හෙවත් මධ්යස්ථ භාවය කොතරම් දියුණුද යන්න මැන බලනවා. මෙම පරීක්ෂාව බුද්ධත්වයට පත් වීමට පෙර සිද්ධාර්ථ කුමරුන්ටත්, සියලුම රහතන් වහන්සේලාටත්, ධ්යාන හෝ අධිමානසික හැකියාවන් වඩන ඕනෑම අයෙකුටත් පොදු දෙයක්.
එබැවින්, ඔබ යම් භාවනා පියවරක (උදා: ආලෝක සංඥා, ශරීරය ගල් වීම, සමාධි සුවය) සිරවී සිටින විට, ඔබ කළකිරීමට හෝ භාවනාව එපා වීමට ඉඩ තිබෙනවා. එම මොහොතේදී තේරුම් ගන්න, “මේ මාගේ ඉවසීම පරීක්ෂා කරන මොහොතක්.” ඔබ මෙසේ සිතා, ඔබව ධනාත්මකව ශක්තිමත් කරගන්න: “මම මේ එකම තැන අවුරුදු ගණනක් සිටියත්, මිය යන තුරුම සිටියත් කම් නැහැ. මම භාවනාව අත්හරින්නේ නැහැ.” මෙවැනි අධිෂ්ඨානයක් ඇති කර ගැනීම, එම අභියෝගය ජය ගැනීමට ඔබට මහත් ශක්තියක් වේවි.
සංසාර පුරුද්දේ බලය: ‘පාරමිතා’ යනු කුමක්ද?
සමහරු භාවනාව ආරම්භ කළ සැණින් ඉතා වේගයෙන් දියුණු වෙනවා. ඔවුන්ට එකවරම ධ්යාන, අධිමානසික හැකියාවන් හෝ තෙවැනි ඇස අවදි වීම වැනි අත්දැකීම් ලැබෙනවා. තවත් සමහරුන්ට, කුඩා උත්සාහයකින් ඉහළට යාමට හැකිවෙනවා. මෙයට හේතුව කුමක්ද?
පිළිතුර රැඳී ඇත්තේ පාරමිතා නම් සංකල්පය තුළයි. පාරමිතා යනු අප සංසාරයේ, එනම් පෙර භව වලදී පුරුදු පුහුණු කළ කුසලතා සහ ගුණධර්මයි. හරියට මේ ජීවිතයේදී අප පළමු ශ්රේණියේ සිට ‘අ’ ‘ආ’ ඉගෙන ගෙන ඉහළ පන්ති වලට යන්නා සේම, භාවනාවද සංසාරයේ පුහුණු කළ යුතු ප්රායෝගික දෙයකි.
පෙර භවයකදී ඔබ භාවනාව පුරුදු කර ඇත්නම්, එම පුහුණුව ඔබගේ සිතෙහි සහ විශ්වයෙහි තැන්පත් වී තිබෙනවා. එම නිසා මේ භවයේදී කුඩා උත්සාහයකින් වුවද එම හැකියාවන් නැවත ඉස්මතු වෙනවා.
ඔබ මේ භවයේ පළමු වරට භාවනාව පුරුදු කරන්නේ නම්, ටිකක් වැඩි කාලයක් එකම තැනක රැඳී සිටීමට සිදුවීම සාමාන්ය දෙයකි. නමුත් ඒ ගැන කනස්සලු නොවන්න. ඔබ “මම මැරෙන තුරුම භාවනා කරනවා” යන අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව උත්සාහ කළහොත්, මේ භවයේදී විශාල ප්රතිඵලයක් නොලැබුණත්, ඔබ පුරන ලද ඒ පාරමිතාව ඊළඟ භවයේදී ඔබට අතිශයින්ම උපකාරී වේවි. එවිට, ඔබටත් ඉතා පහසුවෙන් භාවනාවේ ඉහළටම ගමන් කිරීමට හැකිවනු ඇත.
සීලයේ බලපෑම: හික්මීම සහ භාවනා දියුණුව අතර සම්බන්ධය
ඔබට “මාගේ ශීලයේ, එනම් සදාචාරාත්මක හික්මීමේ, යම් දුර්වලතාවයක් නිසාද භාවනාවේ එක තැනක හිරවීම සිදුවන්නේ” කියා සිතෙනවා නම්, එයද සලකා බැලිය යුතු කාරණාවක්.
උදාහරණයක් ලෙස, ඔබ මත්ද්රව්ය භාවිත කරනවා නම් හෝ කාම මිථ්යාචාරයේ යෙදෙනවා නම්, එය ඔබගේ භාවනාවට බාධාවක් බව ඔබටම සිතෙනවා නම්, එම වැරදි පුරුදු ටිකෙන් ටික අත්හැරීමට උත්සාහ කරන්න. බලහත්කාරයෙන් නොව, ස්වභාවිකවම එම දේවල් වලින් මිදීමට උත්සාහ කරන්න. අපගේ පෙර ලිපිවල සඳහන් කළ “ස්වභාවයෙන් සිල් රැකෙන්නට ඉඩ හැරීම” යන සංකල්පය මෙහිදී වැදගත් වේ.
ඔබගේ සීලය පිරිසිදු වන විට, අනෙක් පසින් සමාධිය, ධ්යාන, සහ අනෙකුත් ආධ්යාත්මික හැකියාවන් දියුණු වීමක් සිදුවන බව ඔබටම අත්දැකීමට හැකිවනු ඇත. සීලය යනු පංචශීලය, අෂ්ටාංග ශීලය හෝ දස ශීලය විය හැකිය. ඒ පිළිබඳව ගැඹුරින් දැනගැනීමට ධර්ම දේශනා වලට සවන් දීම සහ පොත්පත් කියවීම උපකාරී වනු ඇත.
ඔබගේ සීලය ශක්තිමත් වන විට, භාවනාමය දියුණුවට එය ශක්තිමත් අඩිතාලමක් වනු ඇත.
ප්රායෝගික මග: අභියෝගය ජයගෙන ඉදිරියට යන්නේ කෙසේද?
ඉතින්, භාවනාවේ එක තැනක හිරවීම ජය ගැනීමට අප කුමක් කළ යුතුද? මෙන්න ප්රායෝගික පියවර කිහිපයක්:
1. ඉවසීම සහ උපේක්ෂාව වඩන්න: මෙය අංක එකේ අවශ්යතාවයයි. “මම මැරෙන තුරුම මෙතන සිටියත් කමක් නෑ” යන මනසිකත්වය ඇති කරගන්න. ඔබගේ දෛනික වත්පිළිවෙත්, පිරිත් සජ්ඣායනා කිරීම් සුපුරුදු පරිදි කරගෙන යන්න.
2. බලාපොරොත්තු අත්හරින්න: ඊළඟ පියවර ගැන සිතීම නවත්වන්න. ඔබගේ සිත තුළ සියුම්ව හෝ “ඇයි මට ඊළඟට යන්න බැරි?” වැනි සිතුවිලි ඇත්නම්, ඔබ තවමත් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින බව තේරුම් ගන්න. මෙම බලාපොරොත්තුව සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වූ මොහොතක, ඔබ නොසිතූ ලෙසම ඉදිරි පියවරට ගමන් කරනු ඇත.
3. අඛණ්ඩව පුහුණු වන්න: “මම පාරමී පුරලා නෑ” වැනි දේ සිතා අධෛර්යමත් නොවන්න. ඒ සියල්ල අමතක කර, දිනපතා ප්රායෝගිකව භාවනාවේ යෙදෙන්න. ඔබගේ එකම කාර්යය විය යුත්තේ උත්සාහය අත් නොහැරීමයි.
ඔබ මෙසේ ඉවසීමෙන් සහ උපේක්ෂාවෙන් යුතුව, කිසිදු බලාපොරොත්තුවකින් තොරව භාවනාවේ යෙදෙන විට, විශ්වයට, ස්වභාවධර්මයට සහ ඔබගේ සිතටම ඔබගේ සූදානම වැටහෙන මොහොතක් පැමිණේ. ඒ මොහොතේදී, ඔබව ස්වභාවිකවම ඊළඟ ආධ්යාත්මික පියවර වෙත රැගෙන යනු ඇත.
නිගමනය: ඔබගේ ගමන අත් නොහරින්න
භාවනාවේ එක තැනක හිරවීම යනු අධෛර්යමත් වීමට හෝ භාවනාව අත්හැරීමට හේතුවක් නොවේ. එය ඔබගේ ආධ්යාත්මික ගමනේ ස්වභාවික කොටසක් සහ ඔබගේ ඉවසීම, උපේක්ෂාව සහ අධිෂ්ඨානය මැන බලන වටිනා අවස්ථාවකි. මෙම ලිපියෙන් ලද අවබෝධය තුළින්, එම අභියෝගයට නොසැලී මුහුණ දීමට ඔබට ශක්තිය ලැබේවායි පතමි.
බුද්ධ, ධම්ම, සංඝ යන ත්රිවිධ රත්නයේ ආනුභාවයෙන්, ඉවසීමෙන්, උපේක්ෂාවෙන් සහ මධ්යස්ථ භාවයෙන් යුතුව, මියයන තුරුම භාවනාව ප්රගුණ කිරීමට ඔබට ශක්තිය, ධෛර්යය ලැබේවා!
මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්රශ්න, ඔබගේ අවශ්යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.
අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!
