තෙරුවන් සරණයි සියලු දෙනාටම!
අද මෙම ලිපියෙන් ඔබ සියලු දෙනා සමඟ බෙදාගැනීමට බලාපොරොත්තු වන්නේ, “තමන් ඉන්න තැන ගැන සතුටු වෙන්න!” යන වැදගත් පාඩම අපගේ ආධ්යාත්මික ගමනට ළඟා කරගන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳවයි.
මීට පෙර ලිපියකදී, ‘භාවනාවේදී එකම තැන පල් වෙනවාද?’ යන මාතෘකාව යටතේ මම මේ පිළිබඳව වෙනත් පැතිකඩකින් කතා කළා. එම ලිපිය කියවීමෙන් භාවනාව ගැන කලකිරී සිටි බොහෝ දෙනෙකුට විශාල අවබෝධයක් ලැබුණු බව මා වෙත දැනුම් දුන්නා. අපගේ එකම බලාපොරොත්තුව වන්නේද එයයි; ඔබ ඔබගේ ආධ්යාත්මික ගමන තුළ තමන් ගැනම නිවැරදිව වටහා ගැනීමයි.
බොහෝ දෙනෙකුට මෙම ගමනේදී අතරමං වූ බවක් දැනෙන්නේ මේ පිළිබඳව නිසි මඟ පෙන්වීමක් නොමැති කම නිසයි. යමෙකු මේ දේවල් නිවැරදිව පැහැදිලි කර දුන් විට, ඒ අවබෝධය තුළින් අපගේ ආධ්යාත්මික ගමන ඉතා සරලව, කණගාටුවකින් තොරව ඉදිරියට ගෙන යා හැකියි.
එබැවින්, පෙර ලිපියේ අදහස් තවදුරටත් පුළුල් කරමින්, ආධ්යාත්මික දිවිය තුළ උද්යෝගයෙන් සහ ප්රායෝගිකව නිරත වීමට ඔබව දිරිමත් කිරීම සඳහා, ‘තමන් ඉන්න තැන ගැන සතුටු වීම’ යන මාතෘකාව වෙනත් කෝණයකින් අද අපි විමසා බලමු.
භාවනාව එපා වීම: එක තැනක නැවතීමේ අභියෝගය
අපි භාවනාවක් ආරම්භ කරනවා යැයි සිතමු. එය සිත සන්සුන් කිරීම අරමුණු කරගත් සමථ භාවනාවක් හෝ යථාර්ථය දැකීම අරමුණු කරගත් විදර්ශනා භාවනාවක් විය හැකියි. මුල් කාලයේදී අපි ඉතා උනන්දුවෙන් නොකඩවා භාවනාවේ යෙදුනත්, කාලයක් යන විට අපට එය එපා වීමට ඉඩ තිබෙනවා. මේකට හේතු කිහිපයක් තිබිය හැකියි.
- භාවනාවේදී කිසිදු ප්රගතියක් නොලැබී එකම තැනක සිටින බව දැනීම.
- භාවනාවෙන් බලාපොරොත්තු වූ ප්රතිඵල නොලැබීම.
- දීර්ඝ කාලයක් එකම අත්දැකීමක සිරවී, එකම පියවරේ පල් වෙමින් සිටීම.
මෙවැනි හේතු නිසා, අප සිටින පියවර ගැන කලකිරීමක් සහ කණගාටුවක් ඇතිවීම ස්වභාවිකයි. නමුත් මෙවැනි අවස්ථාවක අප කළ යුත්තේ කුමක්ද? උත්සාහ කළත් ඊළඟ පියවරට යාමට නොහැකි නම්, අප අපගේ ආධ්යාත්මික ගමන ගැන සතුටු වන්නේ කෙසේද? මෙම ලිපියෙන් අපි ඒ පිළිබඳව ගැඹුරින් සොයා බලමු.
ජීවිතය සේම භාවනාවටත් ඉවසීම අවශ්යයි
මෙම ප්රශ්නයට පිළිතුර සෙවීමට පෙර, අපගේ සාමාන්ය ලෞකික ජීවිතය දෙස මොහොතක් හැරී බලමු. අපගේ එදිනෙදා ජීවිතයේදී, සමහර දේවල් සඳහා අපට කාලයට ඉඩ දීමට සිදු වෙනවා. සමහර අවස්ථාවලදී ඉවසීමෙන් බලා සිටීමට සිදු වෙනවා. අප කෙතරම් ආශා කළත්, ජීවිතයේ ඊළඟ පියවරට යාමට පෙර, සමහර දේවල් සිදුවන තුරු උපේක්ෂාවෙන්, එනම් මධ්යස්ථ සිතින් බලා සිටීමට සිදු වෙනවා.
උපේක්ෂාව යනු සිදුවීම් හමුවේ නොසැලී, දැඩි ඇලීමකින් හෝ ගැටීමකින් තොරව, සමබරව සිටීමේ හැකියාවයි.
ඔබේ ජීවිතයේ අත්දැකීම් දෙස බලන්න. ඔබ සිතූ සෑම දෙයක්ම, සිතූ මොහොතේදීම ඉටු වුණාද? නැහැ. එය දවසකින්, පැයකින්, අඩුම තරමින් විනාඩියකින් හෝ ප්රමාද වන්නට ඇති. ලෞකික ජීවිතයේ යථාර්ථය එය නම්, එනම් සෑම දෙයක්ම අපට අවශ්ය වේගයට සිදු නොවේ නම්, ඉතා සියුම් මනසකින් යා යුතු ආධ්යාත්මික ගමන ගැන කවර කතාද?
ප්රගතියේ රහස: තමන් ඉන්න තැන ගැන සතුටු වෙන්න
අප ඇස් දෙක වසාගෙන භාවනා කරන්නට පටන් ගත් පසු, ලෞකික ලෝකයේදී මෙන්, ආධ්යාත්මික ලෝකය තුළත් විවිධ බලාපොරොත්තු සහ සිහින දකින්නට පටන් ගන්නවා. ඊළඟ පියවරට යාමට, විශේෂ අත්දැකීම් ලැබීමට ඇති මෙම දැඩි අපේක්ෂාවම, අවසානයේදී අපගේ ආධ්යාත්මික ගමන ගැන කලකිරීමක්, දුකක්, කම්මැලිකමක් සහ එපා වීමක් ඇති කිරීමට හේතු වෙනවා. නැවත භාවනා නොකරන තැනටම අපේ සිත පත් වෙනවා.
මෙයට පිළියම වන්නේ ‘කාගෙන සිටීම’ හෙවත් ඉවසීමයි. කාලයට ඉඩ දීමයි. නමුත් ඊටත් වඩා වැදගත් තවත් දෙයක් තිබෙනවා: තමන් ඉන්න තැන ගැන, තමන් සිටින පියවර ගැන අවංකවම සතුටු වීම.
උදාහරණයක් ලෙස සිතන්න,
ඔබ මාස කිහිපයක් භාවනා කිරීමෙන් පසු, ඔබේ නළල මැද හෝ ඇහිබැමි දෙක අතර යම් තදවීමක් වැනි සංවේදනයක් දැනෙන පියවරක නතර වී සිටිනවා. මාස ගණනක් එකම අත්දැකීම දැනෙන විට ඔබට කලකිරීමක් ඇතිවිය හැකියි. නමුත් මෙසේ සිතන්න: ‘මීට මාස කිහිපයකට පෙර මට මෙවැනි දෙයක් තිබුණාද? මගේ සිතේ මෙවැනි ඒකාග්රතාවයක් තිබුණාද?’ නැහැ නේද? එසේනම්, නොකඩවා භාවනා කිරීම නිසා ඔබ ලබාගත් ඒ කුඩා හෝ දියුණුව ගැන ඔබ සතුටු විය යුතුයි. “මම ඉස්සරට වඩා දියුණු වෙලා. මට දැන් යම් සමාධියක්, ඒකාග්රතාවයක් ගොඩනගාගෙන තිබෙනවා. මේක තමයි මගේ ඊළඟ පියවරට උදව් වෙන්නේ” කියා සිතා සතුටු වන්න.
සැබෑ දියුණුව මනින්නේ කෙසේද? අතීතය සමඟ සසඳා බලන්න
මෙම සතුට ඇති කරගන්නේ අන් අය සමඟ සසඳා බැලීමෙන් නොව, තමන්ගේ අතීතය සමඟ වර්තමානය සසඳා බැලීමෙනි.
- චරිතය: ‘ඉස්සර මම කොච්චර අනිත් අයට කරදර, නින්දා, අපහාස කළාද? දැන් ඒ දේවල් මගෙන් නීල්වෙනවා නේද?’
- ශික්ෂණය: ‘ඉස්සර මම ශික්ෂා පද ආරක්ෂා කළේ කොහොමද? දැන් මම කොයිතරම් දුරට හික්මිලාද?’
- අභ්යන්තර ස්වභාවය: ‘ඉස්සර මගේ හිතේ තිබුණු ස්වභාවය කොහොමද? දැන් තියෙන ස්වභාවය කොහොමද?’
මේ ආකාරයට තමන්ගේ දියුණුව ගැන සිතා සතුටු වන විට, ඒ සතුටම ඔබව උපේක්ෂක හෙවත් මධ්යස්ථ භාවයට පත් කරනවා. එවිට භාවනාව ගැන අමුතු සතුටකුත් නැහැ, කලකිරීමකුත් නැහැ. ඒ මධ්යස්ථ භාවය තුළින්ම, කිසිදු පීඩනයකින් තොරව ඊළඟ පියවරට යාමට අවශ්ය ශක්තිය ඔබට ලැබෙනවා.
ආධ්යාත්මික ගමනේ බර: ‘අල්පේච්ඡ’ වීම සහ සරලත්වයේ බලය
බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළේ සරල වෙන්න, අල්පේච්ඡ වෙන්න කියායි. අල්පේච්ඡ භාවය යනු ලද දෙයින් සතුටු වීමේ සහ ස්වල්ප වූ ආශාවන් ඇතිව සිටීමේ ගුණයයි. නමුත් අප ආධ්යාත්මික ගමන තුළදී පවා සරල නැහැ. ලෞකික ලෝකයේ බඩු මුට්ටු ගොඩ ගසන්නා සේම, ආධ්යාත්මික ලෝකය තුළත් අපි බලාපොරොත්තු සහ ආශාවන් නමැති බඩු ගොඩ ගසා ගන්නවා. “ඇයි මම ඊළඟ පියවරට යන්නේ නැත්තේ? මේක මොන මගුලක්ද?” කියා සිතමින් තමන්ටම පීඩා කරගන්නවා.
‘තමන් ඉන්න තැන ගැන සතුටු වීම’ යන මේ සරල මූලධර්මය, ඔබේ රැකියාවට, පවුල් ජීවිතයට, දරුවන්ගේ ප්රශ්නවලට, ආර්ථිකයට, ජීවිතයේ සෑම පැත්තකටම අදාළයි. අන් අය සමඟ සසඳා පීඩනයට ලක් වෙනවා වෙනුවට, ‘මම ඉස්සර හිටපු තැනට වඩා දැන් කොතරම් හොඳ තැනකද ඉන්නේ’ කියා සිතා සතුටු වන්නට පුරුදු වුවහොත්, ඔබ හැමදාම ජීවිතයේ සතුටින් සිටීවි.
ආලෝක සංඥා සහ එකතැන නැවතීම: ඊළඟ පියවරේදීත් සතුටු වන්නේ කෙසේද?
අපි නැවතත් භාවනාව දෙසට හැරෙමු. නළල මැද තදවීමේ පියවරෙන් පසු, සමහරුන්ට ඊළඟට ආලෝක සංඥා හෙවත් ආලෝකයන් දැකීමේ අත්දැකීම ලැබෙන්නට පුළුවන්. (සැමටම ආලෝක සංඥා නොපෙනෙන බවත්, එය අනිවාර්ය පියවරක් නොවන බවත් මීට පෙර ලිපිවල මා පැහැදිලි කර තිබෙනවා).
සිතන්න, ඔබ ආලෝක සංඥා දකින පියවරට පැමිණ, එහිත් මාස ගණනක්, සමහරවිට අවුරුද්දක් වුවත් නතර වී සිටිනවා කියා. එවිටද කලකිරීමක් ඇතිවිය හැකියි. “ඇයි මම ඊළඟ පියවරට යන්නේ නැත්තේ?” කියා සිතෙන්න පුළුවන්. මෙතැනදීත් කළ යුත්තේ පෙර දෙයමයි. ‘ඉස්සර මම භාවනා කරද්දී මට ආලෝකයක් තියා කිසිම දෙයක් තිබුණේ නැහැ. දැන් මම දියුණු වෙලා, මට ආලෝක සංඥාවක් හරි තියෙනවා.’ කියා සතුටු වන්න.
ඔබ එසේ සතුටු වන විට, ඒ ආලෝක සංඥාව ගැන ඇති දැඩි ඇලීම හෝ ඉදිරියට යාමට නොහැකි වීම ගැන ඇති ගැටීම, තරහ, දුක යන සියල්ල නැති වී යනවා. ඔබ වර්තමාන මොහොතේ ජීවත් වන කෙනෙක් බවට පත් වෙනවා. ව්යාපාරිකයෙකු තමා ලබන ලාභය ගැන සතුටු වී තවදුරටත් ව්යාපාරය දියුණු කරන්නා සේම, ඔබත් ඔබ සිටින පියවර ගැන සතුටු වීමෙන්ම ඉදිරියට යාමට ශක්තිය ලබා ගන්නවා.
ගමනේ සැහැල්ලුව: බලාපොරොත්තු නමැති බර අත්හැරීම
ආධ්යාත්මික ගමන යනු වැටී වැටී නැගිටින ගමනකි. වැටීම්, කලකිරීම් එහි ස්වභාවයයි. මේ ගමන ආරම්භ කරන බොහෝ දෙනෙක්, හිතේ විශාල බලාපොරොත්තු, මතවාද, දෘෂ්ටි නමැති ‘කදමළු’ මල්ලක් එල්ලාගෙනයි ගමන පටන් ගන්නේ.
සරල උදාහරණයක් සිතන්න: ඔබේ ශරීරය පුරා බඩු එල්ලාගෙන, බෑග් උස්සාගෙන යන ගමනක්ද, නැතිනම් කිසිදු බරක් නොමැතිව අත් පා වනමින් නිදහසේ යන ගමනක්ද ඔබට සැහැල්ලු? නිසැකවම, බරක් නැති ගමනයි. ආධ්යාත්මික ගමනත් එසේමයි. එය බඩු එකතු කරන ගමනක් නොව, ටිකෙන් ටික ඔය ‘බෑග්’ ගලවා දමන ගමනකි. අන්තිමට, ඇඳ සිටින රෙදි කඩ පවා බරක් සේ දැනෙන තරමට, ශරීරයත් බරක් සේ දැනෙන තරමටම සිත සරල හා නිදහස් වෙනවා.
අද ඔබ ඉගෙනගත් ‘තමන් ඉන්න තැන ගැන සතුටු වීම’ කියන පාඩම, ඔය කදමළු මල්ලෙන් එක බෑග් එකක් ගලවා දැමීමක් වැනිය. ඔබ තුළ ඇති වැරදි වැටහීම්, අනවබෝධය, සිහියෙන් යුතුව හඳුනාගෙන, ඒවා එකින් එක අත්හැර දැමුවහොත් පමණක් ඔබට මේ නිදහස්, සැහැල්ලු ගමන යා හැකියි.
නිදහසේ මාවත: ප්රායෝගික පුහුණුව සහ අවසන් ආශිර්වාදය
‘තමන් ඉන්න පියවර ගැන සතුටු වීම’ යනු ආධ්යාත්මිකත්වය දියුණු කරගන්නා අයෙකුගේ විශේෂ ලක්ෂණයකි. එය ඔබව මානසික පීඩනයෙන් නිදහස් කරයි. ඔබව සරල, නිදහස්, සාමකාමී, සීමා රහිතව සිතන පුද්ගලයෙකු බවට පත් කරයි.
මෙම ඉගැන්වීම අපගේ අත්දැකීම් තුළින් ලබාගත් දෙයකි. එය ඔබගේ ආධ්යාත්මික ජීවිතයට මෙන්ම, ලෞකික ජීවිතයටද එකසේ වැදගත් වේ. සංසාර ගමනේදී, මේ ආත්මය තුළ ඔබ මිය යන තුරුම මෙය ඔබට ප්රයෝජනවත් වන මූලධර්මයකි.
නමුත් මේ ගැන විශ්වාස කිරීම පමණක් ප්රමාණවත් නැහැ. එය ප්රායෝගිකව පුහුණු කිරීම අත්යවශ්යයි. එවිට ඔබට එහි සැබෑම ප්රතිඵල අත්විඳිය හැකි වනු ඇත. බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළ ‘ලද දෙයින් සතුටු වීම’, ‘තෘප්තිමත් වීම’ සහ ‘සරල වීම’ යන සියලු ගුණධර්ම මෙහි අන්තර්ගතයි. ඔබ සරල වෙන්න සරල වෙන්න, ඔබට දැනේවි ඔබ කොතරම් නිදහස්ද, පාවෙනවා වගේද කියා.
අද දේශනාව මම මෙයින් අවසන් කරනවා. බුද්ධ, ධම්ම, සංඝ යන ත්රිවිධ රත්නයේ ආශිර්වාදයෙන්, තමන් ඉන්න පියවර ගැන මනා අවබෝධයෙන් සහ සිහියෙන් යුතුව සතුටු වීමටත්, ඒ සතුට තුළින්ම නොනැවතී ඉදිරියට ගමන් කිරීමටත් ඔබට ශක්තිය, ධෛර්යය ලැබේවා!
මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්රශ්න, ඔබගේ අවශ්යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.
අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!
