තෙරුවන් සරණයි සියලු දෙනාටම!
අද මෙම ලිපියෙන් අප ගවේෂණය කරන්නේ අපගේ ආධ්යාත්මික ජීවිතයට ඉතා සමීප, එහෙත් බොහෝ විට අපව පීඩාවට පත් කරන හැඟීමක් පිළිබඳවයි. එනම්, අපගේ සිතට දැනෙන පාළුව පිළිබඳවයි. මෙම ලිපිය තුළින්, එම පාළුව නම් හැඟීම ප්රායෝගිකව අත්විඳින ආකාරය සහ එය නැති කරගැනීමේ ක්රමවේදය ගැඹුරින් සාකච්ඡා කිරීමට බලාපොරොත්තු වෙනවා.
සමහරවිට, ප්රඥාවන්ත ඔබට මෙම ලිපියේ මාතෘකාව දුටු සැනින්ම, ‘මම කොහොමද මේ පාළුවට මුහුණ දෙන්නේ?’ යන කාරණය පිළිබඳ යම් අවබෝධයක් ලබාගැනීමට හැකිවනු ඇති. මන්ද, ප්රඥාව එක් එක් පුද්ගලයාට අනුව විවිධ වන නිසයි. මෙම ලිපියේ අරමුණ වන්නේ, එම ප්රඥාව තවත් පුළුල් කිරීමටත්, මෙම ක්රමවේදය තවමත් ග්රහණය කර නොගත් ඔබට, එය ප්රායෝගිකව අත්විඳීමට මග පෙන්වීමත්ය.
පාළුව යනු කාටත් පොදු ධර්මතාවයකි
පාළුව යනු ලොකු කුඩා, දුප්පත් පොහොසත්, උගත් නූගත්, ලස්සන අවලස්සන හෝ කිසිදු ජාති, කුල, ආගම් භේදයකින් තොරව අප සැමටම ජීවිතයේ විවිධ වයස් සීමාවන් වලදී සහ විවිධ තරාතිරම් වලදී අනිවාර්යයෙන්ම විඳින්නට සිදුවන කාරණාවකි. මෙය මඟහැර යා නොහැකි, ලෝකයේ පවතින ස්වභාවික නීතියක් බඳු දෙයකි. එය බුදු දහමේ හඳුන්වන පරිදි, එය එක්තරා ධර්මතාවයකි. එනම්, ලෝකයේ පැවැත්මේ ස්වභාවික, අනිවාර්ය අංගයකි.
කොතරම් බලපුළුවන්කාරකමක්, බලගතුකමක් තිබුණත්, ඕනෑම අයෙකුගේ සිතට මේ පාළුව දැනෙන අවස්ථා පැමිණේ. අපි ඉතා සරල උදාහරණයකින් මෙය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කරමු. ඔබ දහවල් කාලයේ නිදාගෙන නැගිට්ටා යැයි සිතන්න. ඔබ සිටින්නේ ඔබේ නිවසේ, කුලී කාමරයක හෝ විශ්ව විද්යාල නේවාසිකාගාරයක විය හැකියි.
ඇස් හැර වටපිට බලන විට, ඔබට හුරුපුරුදු හැඟීම් කිහිපයක් දැනෙනු ඇත. සමහරවිට කම්මැලි කමක්, නිදිමත ගතියක් හෝ බඩගින්නක් දැනෙන්නට පුළුවන්. නමුත් ඒ සියල්ලටම අමතරව, එකපාරටම හිතට මහා මූසල, මුස්පේන්තු ගතියක් සමඟ ගැඹුරු පාළුවක් දැනෙන්නට පටන් ගනී. අවට පරිසරය දැඩි හිරු රශ්මියෙන් යුක්ත වුවත්, වැසිබර දිනයක් වුවත්, මෙම හැඟීම පොදුය.
ඔබේ නිවසේ හෝ ඔබ අසල ඔබ ආදරය කරන දරුවන්, බිරිඳ, සැමියා, දෙමාපියන් හෝ මිතුරන් සිටී නම්, සමහරවිට මේ පාළුව එතරම් තදින් නොදැනී යන්නට පුළුවන. නමුත් සමහරෙකුට, ඔවුන් සිටියදීත් මේ හැඟීම දැනෙන්නට ඉඩ තිබේ. කෙසේ වෙතත්, මෙවැනි කුඩා මොහොතකදී හෝ, කෙටි වෙලාවකට හෝ ඔබ මේ පාළුව අත්විඳ ඇති බව නිසැකය.
සබඳතා සහ පාළුව අතර ඇති ගැඹුරු බැඳීම
මෙම පාළුව තීව්ර වන්නේ අපගේ බැඳීම් සහ ඇලීම් සමඟය. ඔබ නිවසේ තනිවම සිටින දිනයක් ගැන සිතන්න. ඔබ ආදරය කරන කිසිවෙකුත් අවට නැත. එවන් දිනක දහවල් නින්දකින් පසු අවදි වන විට ඔබට දැනෙන පාළුව වඩාත් විශාල වනු ඇත. ‘ගෙදර කවුරුත් නෑනේ’ යන හැඟීම සිතට පීඩනයක් ගෙන දේ. මෙය ජීවිතයේ තනිකඩ වූවන්ට නිතර දැනෙන හැඟීමකි.
තවත් ඉදිරියට ගියහොත්, ඔබ දැඩිව ආදරය කළ පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය ඔබව අතහැර ගිය අවස්ථාවක් සිතට නගාගන්න. වසර ගණනාවක් පැවති සබඳතාවක් හදිසියේම බිඳ වැටුණු විට, දුක සහ වේදනාව දැනීම එක් කාරණයකි. නමුත් ඊට අමතරව, ඔබට දැනෙන ප්රධානතම හැඟීමක් වනුයේ පාළුවයි.
ඔහු හෝ ඇය සමඟ නිවාඩු දිනවල ඇවිදින්නට ගිය තැන්, එකට ගත කළ සුන්දර මතකයන් සිතට නැඟෙන්නට පටන් ගනී. සමහරවිට ඔබ අද ඔබේ දෙමාපියන් සමඟ එකල ඇවිදින්නට ගිය නුවරඑළිය, කොළඹ හෝ අනුරාධපුරය වැනි නගරයකට ගියහොත්, ක්ෂණිකවම පැරණි මතකය අවදි වී, ‘මම මෙතැනට මගේ ආදරණීය කෙනා එක්ක ආවනේ’ කියා සිතී, විශාල පාළුවක් දැනෙනු ඇත. බොහෝ ගීත නිර්මාණය වී ඇත්තේ මෙවන් අත්දැකීම් පදනම් කරගෙනය.
මෙවැනි අත්දැකීමකින් පසු, නිවසේ දෙමාපියන් හෝ ඥාතීන් සිටියද, සිතට දැනෙන පාළුව ඉතා විශාලය. ඔබ තනිවම ජීවත් වන කෙනෙක් නම්, එම හැඟීම තවත් දරුණු වේ.
වර්තමානයේ බොහෝ දෙනෙක් විදේශ ගත වෙති. ලංකාවේ සිටින ආදරණීය බිරිඳ, සැමියා, දරුවන් සහ දෙමාපියන් අතහැර, නොදන්නා රටකට, වෙනස් භාෂාවක් කතා කරන මිනිසුන් අතරට ගිය විට, ඔවුන් මුහුණ දෙන තනිකම සහ පාළුව අතිමහත්ය. ලංකාවේ ගත කළ ජීවිතය, ආදරණීයයන්ගේ මතකයන් සමඟ දරාගත නොහැකි දුකක් සහ ඒ හා මුසු වූ විශාල පාළුවක් ඔවුන්ගේ සිත වෙලා ගනී.
මේ සියල්ලටම හේතුව වන්නේ, අපගේ සිත බාහිර දේවලට, පුද්ගලයන්ට සහ මතකයන්ට ඇලී බැඳී තිබීමයි. මේ සියලු හැඟීම් දැනෙන්නේ බාහිර ලෝකයට නොව, ඔබේම සිතට, ඔබේම මනසට බව වටහා ගැනීම වැදගත්ය.
පාළුව නැමැති ක්ලේශය සහ සංසාර ගමන
පාළුව යනු හුදෙක් අපහසු හැඟීමක් පමණක් නොවේ. බෞද්ධ දර්ශනයට අනුව, එය එක්තරා ක්ලේශයකි. එනම්, සිත කිලිටි කරන, අපව දුකට හා සංසාර ගමනට බැඳ තබන මානසික සාධකයකි. මෙහි ඇති භයානකකම ගැන සිතා බලන්න. ඔබගේ ජීවිතයේ අවසාන මොහොතේ, එනම් මරණාසන්න මොහොතේදී ඔබගේ සිතට (චුති සිත ලෙස හඳුන්වයි) මේ දැඩි පාළුව, ආදරය කළ කෙනෙකු අහිමි වීම නිසා ඇතිවූ රාගය මුසු වූ දුක හෝ තනිකම වැනි ක්ලේශයක් අරමුණු වුවහොත්, ඔබ ලබන ඊළඟ උත්පත්තිය කෙබඳු එකක් වේවිද? නිසැකවම, එවන් සිතුවිල්ලකින් මිය පරලොව යන අයෙකුට දුර්වල, පහත් ආත්මයක උත්පත්තිය ලැබීමේ අවධානම ඉතා ඉහළය.
ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔබගේ සංසාරික කුසල් ශක්තිය බලවත් නම්, මරණාසන්න මොහොතේදී ඔබ කළ පිනක් හෝ භාවනාමය කුසලයක් සිතට අරමුණු වුවහොත්, යහපත් ආත්මයක උත්පත්තිය ලැබීමේ හැකියාවද පවතී. නමුත්, එකදු සිතුවිල්ලක ප්රමාදයක්, අත්වැරදීමක් නිසා මුළු සංසාර ගමනටම සිදුවිය හැකි හානිය කොතරම්දැයි මොහොතක් කල්පනා කර බලන්න.
මෙවැනි දේ ගැන සිතන විට, ඔබට ජීවිතයේ යථාර්ථය, මිනිසුන්ගේ සැබෑ ස්වභාවය සහ ලෝකයේ පැවැත්මේ සත්යතාවය තේරුම් යන්නට පටන් ගනී. මේ යථාර්ථය අවබෝධ වන තරමට, ඔබට මෙම ක්ලේශයන්ගෙන් මිදීමට ඇති එකම මාර්ගය වන සිහිය සහ සතිය ප්රගුණ කිරීමට අවශ්යතාවය දැනෙනු ඇත.
ප්රායෝගික විසඳුම: පාළුව දෙස සිහියෙන් බැලීම
එසේනම්, මෙම ගැඹුරු පාළුවට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේද? අප පුරුදු වී සිටින්නේ එය දැනුණු සැනින් වෙනත් දෙයකට යොමු වී එය මගහැරීමටයි. නමුත් බුදුරජාණන් වහන්සේ අපට කියා දුන් මාර්ගය එය නොවේ. සැබෑ විසඳුම ඇත්තේ එයින් පලා යාම නොව, එය දෙස කෙලින් බැලීම තුළයි.
මීළඟ වතාවේ ඔබට පාළුවක් දැනුණු විට, වෙනදා මෙන් දුරකථනය අතට ගැනීම, චිත්රපටයක් නැරඹීම හෝ වෙනත් දෙයක් කිරීම වෙනුවට, මොහොතකට නැවතී ඔබේ සිත දෙසම බලන්න. ඒ පාළුව නම් හැඟීම, ඒ ‘ෆීලින්’ එක ඔබට දැනෙන්නේ කෙසේදැයි හොඳින් නිරීක්ෂණය කරන්න. ඒ මොහොතේ ඔබේ සිතේ ඇතිවන සිතුවිලි මොනවාද? ඒ සිතුවිලි නිසා ඔබේ ශරීරයට යම් බලපෑමක්, සංවේදනයක් දැනෙනවාද? මේ සියල්ල දෙස කිසිදු විනිශ්චයකින් තොරව, හොඳ සිහියෙන් බලාගෙන සිටින්න.
මෙය, බුදු දහමේ උගන්වන සතිපට්ඨානය හෙවත් සිහිය පිහිටුවා ගැනීමේ භාවනාවේම ප්රායෝගික යෙදවීමකි. මෙහිදී ඔබ කළ යුත්තේ, ඇතිවන හැඟීම දෙස සතියෙන් (mindfulness) සහ සම්පජඤ්ඤයෙන් (clear comprehension) යුතුව, එය ඇතිවන ආකාරය, පවතින ආකාරය සහ නැතිවී යන ආකාරය නුවණින් බලා සිටීම පමණි. වෙනත් කිසිවක් මෙනෙහි කිරීමට හෝ වෙනස් කිරීමට උත්සාහ නොකරන්න. ‘නිහඬව සිත දිහා බලන්න’ වැනි අපගේ අනෙකුත් ලිපි කියවීමෙන්, මෙම සිහිය පැවැත්වීමේ ක්රමවේදය පිළිබඳව ඔබට තවත් ගැඹුරු අවබෝධයක් ලබාගත හැකිය.
ඔබ තේ එකක් බොන්නට ගියත්, වෙනත් ඕනෑම ක්රියාවක යෙදුනත්, ඒ මොහොතේදීම සිහිය පවත්වන්න. මෙසේ පාළුව දැනෙන සෑම මොහොතකම එය නිරීක්ෂණය කරන්න. ටිකෙන් ටික, එහි සැබෑ ස්වභාවය ඔබටම වැටහෙනු ඇත.
තාවකාලික විසඳුම් සහ ස්ථිර ප්රහාණය
අප බොහෝ දෙනෙක් පාළුව දැනුණු විට කරන්නේ තාවකාලික විසඳුම් සෙවීමයි. හොඳම මිතුරෙකුට දුරකථන ඇමතුමක් ගෙන ඕපාදූප කතා කිරීම, සමාජ මාධ්ය (Facebook) හෝ YouTube හි සැරිසැරීම, චිත්රපටයක් හෝ රූපවාහිනී වැඩසටහනක් නැරඹීම වැනි දේවලින් අප උත්සාහ කරන්නේ එම අපහසු හැඟීම යටපත් කිරීමටයි. මේවා හරියට තුවාලයකට දමන පැලැස්තරයක් වැනිය. එයින් වේදනාව තාවකාලිකව සැඟවුනත්, තුවාලය සුව වන්නේ නැත.
කාලයක් යනවිට මේ තාවකාලික විසඳුම් පවා එපා වන අවස්ථා පැමිණේ. එවිට සිතට ‘කොහේ හරි යන්න තියෙනවා නම්’ කියා සිතේ. මේ සියල්ලෙන්ම ගම්ය වන්නේ අප පාළුවට අකමැත්තෙන්, අමිහිරි ලෙස මුහුණ දෙන බවයි. සැබෑ විසඳුම ඇත්තේ මගහැරීම තුළ නොව, එම ක්ලේශය මුලිනුපුටා දැමීම, එනම් ප්රහාණය කිරීම තුළය.
ප්රසිද්ධ ගායක ගායිකාවන්, නළු නිළියන් ගැන සිතන්න. ඔවුන්ගේ ජනප්රියත්වය හීන වී, අලුත් පරපුරක් ක්ෂේත්රයට පැමිණි විට, ‘ඉස්සර අපිට තිබ්බ තැන නෑ’ යන හැඟීමත් සමඟ ඔවුන්ට දැනෙන වේදනාව සහ පාළුව කොතරම්ද? තරුණ වියේදී හෝ මේ සත්යය තේරුම් ගෙන සිහිය ප්රගුණ කිරීම ආරම්භ කළහොත්, මහලු වියේදී මෙවන් තත්ත්වයන්ට නොසැලී මුහුණ දීමේ ශක්තිය ඔබට ලැබේ. මෙම ක්ලේශය ප්රහාණය කිරීමේ හැකියාව ඔබට ලැබෙන්නේ එවිටය.
මහලු විය සහ පාළුවේ උච්චතම අවස්ථාව
ජීවිතයේ පාළුව එහි උච්චතම අවස්ථාවට පැමිණෙන්නේ මහලු වියේදීය. අපගේ අතපය පණ නැති වී, ශරීරය දුර්වල වී, තමන්ගේ වැඩක්වත් තනිවම කරගත නොහැකිව, එක්තැන් වූ විට දැනෙන අසරණකම සහ පාළුව ඉතා දරුණුය. අපගේ රූපය අවලස්සන වී, සමාජයෙන් කොන් වූ විට, මේ යථාර්ථයට මුහුණ දීමට සිදුවේ. මෙය කිසිවෙකුටත් නැවැත්විය නොහැකි සත්යයකි.
උදාහරණයක් සිතමු. ඔබ අනුරාධපුරයේ තනිවම ජීවත් වන අතර, ඔබේ දරුවන් සහ මුණුබුරන් කොළඹ පදිංචි වී සිටී. ඔවුන් නිවාඩුවට දින කිහිපයකට ඔබව බලන්නට පැමිණ, ඔබ සමඟ සතුටින් කාලය ගත කර, නැවත පිටත්ව යයි. ඔවුන් ගිය පසු ඔබේ සිතට දැනෙන දැවැන්ත පාළුව සහ හිස් බව ගැන සිතන්න. සමහරුන්ට එය පපුව තදවෙන තරම් වේදනාවක් ගෙන දෙයි.
තවත් උදාහරණයක් නම්, ආදරයෙන් ජීවත් වූ යුවළකගෙන් එක් අයෙකු වයස්ගත වූ පසු මිය යාමයි. ඉතිරි වන සහකරුට හෝ සහකාරියට, දරුවන් මුණුබුරන් සිටියත්, ඔවුන් සමඟ ගත කළ අතීතය සිහිපත් වන විට දැනෙන පාළුව දරාගත නොහැකිය. රාත්රියට නින්ද නොයන තරමට, තොරතෝංචියක් නැතිව සිතුවිලි ගලා එන්නට පටන් ගනී.
මෙවැනි යථාර්ථයක් අප සැමටම උරුම බව දැන දැනත්, ‘කරන්න දෙයක් නැති නිසා ඉවසගෙන මැරිලා යනවා’ ද, නැතහොත් ‘දැන් සිටම මීට මුහුණ දීමට සිත පුහුණු කරනවා’ ද යන්න ඔබම තීරණය කළ යුතුය. මේ ගැන කල්පනා කරන විට, මෙම ලිපියේ සඳහන් ක්රමවේදය ක්රියාවට නැංවීමේ වැදගත්කම ඔබට වැටහෙනු ඇත.
සිහිය පුහුණු කිරීමෙන් ලබන මානසික ශක්තිය
ඔබ තරුණ කාලයේ සිටම, පාළුව වැනි හැඟීම් දෙස සිහියෙන් බැලීමට පුරුදු වුවහොත්, මහලු වියට පා තබන විට ඔබේ මානසිකත්වය ඉතා ශක්තිමත් වනු ඇත. ඔබේ ශරීරය දිරාපත් වී, අතපය දුබල වුවද, ඔබේ සිත ජීවිතයේ යථාර්ථය පිළිබඳ මනා අවබෝධයෙන් සහ පරිණත භාවයෙන් යුක්තව ‘තරුණව’ පවතිනු ඇත. මෙය කාමයන් විඳීමට ඇති තරුණකමක් නොව, ප්රඥාවේ තරුණකමකි. එවිට ඔබට කවුරුන් සිටියත්, නැතත්, සිත එකම මට්ටමක පවත්වා ගැනීමේ හැකියාව ලැබේ. පාළුව ඔබට ප්රශ්නයක් නොවන තැනට ඔබේ සිත පත් වේ.
මෙම පුහුණුවේ බලය තේරුම් ගැනීමට, අපි නැවතත් දරුවන් සහ මුණුබුරන් බැලීමට පැමිණි උදාහරණය ගනිමු. සිහිය පුරුදු කරන ඔබ, ඔවුන් පැමිණි විටද, ඔවුන් සමඟ කාලය ගත කරන විටද, ඔවුන් පිටත්ව යන විටද, ඔබේ සිතේ ඇතිවන වෙනස්කම් දෙස සිහියෙන් බලා සිටියි.
‘දැන් එයාලා යනවා’ කියා සිත ලකලැහැස්ති වන විට දැනෙන වේදනාව, ඔවුන් වාහනයට නැගී පිටත්ව ගිය පසු දැනෙන වේදනාව, මේ සියල්ල ඔබ නිරීක්ෂණය කරයි. මෙසේ නැවත නැවත පුරුදු කරන විට, කාලයක් යද්දී එය ඔබට සාමාන්ය, ස්වාභාවික දෙයක් බවට පත්වේ. ‘ඔවුන් එනවා, කාලය ගත කරලා යනවා’ යන්න ඔබට ගාණක් නැති තත්ත්වයට පත් වේ.
මෙම සිහිය තව තවත් දියුණු කළ විට, ඔබට ජීවිතයේ ඊටත් වඩා දරුණු යථාර්ථයන්ට මුහුණ දීමේ ශක්තිය ලැබේ. උදාහරණයක් ලෙස, ඔබ ආදරය කරන ඒ දරුවන් සහ මුණුබුරන් ගමන් ගත් වාහනය අනතුරකට ලක්වී, ඔවුන් සියල්ලම මිය ගියා යැයි ඔබට ආරංචියක් ලැබුණොත්, ඇත්තෙන්ම එය අසුබ ආරංචියක් වුවත්, ජීවිතයේ යථාර්ථය එයයි.
බුදුරජාණන් වහන්සේ වදාලේ ජීවිතයේ අනියත බව සහ මරණය ඕනෑම මොහොතක සිදුවිය හැකි බවයි. සිහියෙන් සිත පුහුණු කළ ඔබට, එවන් මොහොතකදී පවා දරාගත නොහැකි වේදනාවක් දැනෙන්නේ නැත. ඔබ අනාගාමී මාර්ග ඵලයට හෝ ඊට ඉහළ අධ්යාත්මික තලයකට පත්වී ඇත්නම්, ඔබට ඇඬීමක් පවා ඇති නොවනු ඇත.
ඒ වෙනුවට, ‘මම මෙතෙක් කල් බුදු දහම අනුව සිහිය පුරුදු කළ නිසා මට ලොකු වේදනාවක් දැනෙන්නේ නෑ. ඔවුන්ද ජීවිතයේ අනිත්යතාවය නම් වූ ධර්මතාවයට මුහුණ දුන්නා’ යන යථාර්ථවාදී අවබෝධය ඔබට පහළ වනු ඇත. තේරුම් ගැනීම තුළින්ම ඇලීම සහ ගැටීම අතහැරීම සිදුවේ.
නිගමනය: පාළුවෙන් මිදී මානසික ශක්තිය කරා
මෙම ලිපිය කියවන ඔබ විවිධ ජාතීන්, ආගම් සහ වයස් සීමාවන් වලට අයත් විය හැක. මා මෙහිදී නැවත ඔබට මතක් කර දෙන්නේ, වසර 2500 කට පෙර බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ, අපගේ ප්රායෝගික අත්දැකීම් තුළින් සනාථ වූ ධර්මයකි. ඔබත් මේවා අත්විඳින්න, ප්රගුණ කරන්න. එවිට ඔබ මානසිකව ඉතා ශක්තිමත්, උසස් පුද්ගලයෙකු බවට පත්වනු ඇත.
පාළුව දැනෙන විට එය දෙස සිහියෙන් බලා සිටීම ක්රමක්රමයෙන් කළ යුතු දෙයකි. සමහරෙකුට පැය කිහිපයකින් හෝ දවස් කිහිපයකින් ප්රතිඵල ලැබිය හැකි අතර, තවත් කෙනෙකුට මාස හෝ වසර ගණනාවක් ගතවිය හැක. එය රඳා පවතින්නේ ඔබ සංසාරයේ පුරුදු කර ඇති ප්රමාණය මතයි. ඒ යථාර්ථයද තේරුම් ගනිමින්, නොනවත්වා මෙම පුහුණුවේ යෙදෙන්න.
එවිට, ඔබටත් ජීවිතයේ කුමන අභියෝගයක් පැමිණියද, නොසැලී, නොහඬා, එයට මුහුණ දීමේ හැකියාව ලැබෙනු ඇත. මෙම ලිපියෙන් ඔබ ලබන අවබෝධය, ඔබගේ අත්දැකීම් සමඟ මුසු කර, පහතින් අදහස් දැක්වීමෙන්, තවත් කෙනෙකුට ප්රයෝජනයක් වීමට ඉඩ හරින්න. එය ඔබටත්, ඔවුන්ටත් කුසලයක් වනු ඇත.
මෙම දේශනාව තුළින් ඔබගේ මානසිකත්වය උසස් කරගෙන, සසර ගමන කෙටි කරගැනීමටත්, ජීවිතයේ සහ ලෝක ධර්මතාවයේ යථාර්ථය අවබෝධ කරගැනීමටත් ඔබට ශක්තිය ලැබේවායි ත්රිවිධ රත්නයේ ආනුභාවයෙන් ආශිර්වාද කරමින්, අදට මෙම ලිපිය අවසන් කරමි.
මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්රශ්න, ඔබගේ අවශ්යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.
අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!
