අද අපේ සාකච්ඡාව භාවනා වැඩසටහනක් ලෙසයි සකස් වෙන්නේ. දේශනාවකට වඩා, භාවනාවේදී ඔබට ඇතිවන පුද්ගලික ගැටලු සහ ඊට අදාළ කර්මස්ථාන පිළිබඳව කතා කිරීම වඩාත් ප්රයෝජනවත්. සමථය පැත්තෙන් හෝ විදර්ශනාව පැත්තෙන් වේවා, ඔබ හිරවී සිටින තැන්, හිතේ ස්වභාවය ගැන ඕනෑම දෙයක් විමසන්න.
මම එක් එක් කෙනාට වෙන වෙනම ඉදිරියට යා යුතු ආකාරය ගැන භාවනා උපදෙස් ලබා දෙන්නම්. මෙහිදී අන් අයට දෙන උපදෙස් තමන්ගේ පුහුණුව සමඟ පටලවා නොගැනීම වැදගත්. ඒවා හුදෙක් දැනුමක් ලෙස තබාගන්න. තමන්ට ලැබෙන උපදේශය පමණක් ක්රියාවට නංවන්න. අපි ඔබ වහන්සේගෙන්ම පටන් ගමු.
භාවනාවේදී පෙනෙන ආලෝකය සහ දර්ශන: එයට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේද?
ශිෂ්ය භික්ෂුව (1): ස්වාමීන් වහන්ස, මා බිත්තිය දෙස එක එල්ලේ බලා සිටින විට, හරියට අව්ව වැටී නිවී යනවා වගේ, කුඩා ටෝච් එළියක් වැනි රවුම් එළියක් පෙනී නැතිවී යනවා. බිම බැලුවත්, ඔබ වහන්සේ දෙස බැලුවත්, හැම තැනම මේ ආලෝකය පෙනෙනවා.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඔබට සැබෑ පොළොව සහ ඒ ආලෝකය වෙන් කර හඳුනාගන්න පුළුවන්ද?
ශිෂ්ය භික්ෂුව (1): එසේය, පුළුවන්.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඉතා හොඳයි. ඒ ආලෝකය ඔබට පෙනෙන්නේ ඔබේ සිතේ දියුණුවක් නිසායි. අන් අයට පෙනෙන්නේ සැබෑ පොළොව පමණයි. ඔබට ඒ දර්ශනය වදයක් නම්, “මට තාවකාලිකව මේ අමතර දර්ශනය නොපෙනේවා! නැවත මා අධිෂ්ඨාන කරන තුරු සැබෑ පොළොව පමණක් පෙනේවා!” කියා අධිෂ්ඨානයක් කරන්න. එසේ නොකළහොත් ඒ දෙකම කලවම් වී පෙනෙනවා.
ඇස් වසාගත් විට කොහොමද පෙනෙන්නේ?
ශිෂ්ය භික්ෂුව (1): ඇස් වසාගත් විගස ආලෝකයක් නැහැ. නමුත් ටික වේලාවකින් කුඩා ආලෝක සංඥාවක් ලෙස සුදු පැහැයක් පෙනෙන්නට පටන් ගන්නවා. ඕනෑම වේලාවක් එසේ සිටිය හැකියි. කම්මැලිකමක් හෝ නිදිමතක් එන්නේ නැහැ.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: අන්න ඒක තමයි ඔබ කළ යුත්තේ. ඇස් වසාගෙන, ඒ පෙනෙන ආලෝකය දෙසම බලාගෙන සිටින්න. ඒ ආලෝක සංඥාවටම හිත එකඟ කරන්න. එසේ සිටින විට ශරීරය ඉහළට ඇදෙනවා වගේ දැනෙනවාද?
ශිෂ්ය භික්ෂුව (1): ස්වල්ප වශයෙන් දැනෙනවා ස්වාමීන් වහන්ස.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඒ ආලෝකය ඇතිවී නැතිවී යමින්, අඩු වැඩි වෙමින් ගැහෙනවා වගේ පෙනෙනවාද?
ශිෂ්ය භික්ෂුව (1): ඔව්, එසේ වෙනවා.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: හරි. දැන් ඔබ කළ යුතු භාවනා උපදේශය මෙයයි: ඒ ආලෝකය දෙස බලාගෙන, එක ආලෝක සංඥාවකට හිත තබාගෙන, දිගින් දිගටම “හිස්” යන වචනය මෙනෙහි කරන්න. ඒ ආලෝකය නැති වුණත්, වෙනත් ආලෝකයක් ආවත්, දිගටම “හිස්” යන්න සිතන්න. එසේ කරන විට ඔබට තවත් බොහෝ දේ දැනේවි. ඒ ආලෝකය විශාල වී පෙනෙන්නට පුළුවන්. ඒ අත්දැකීම් ගැන මට දන්වන්න. එතකොට ඉදිරියට කළ යුතු දේ මම කියා දෙන්නම්.
සිතේ නොසන්සුන්කම සහ සක්මන් භාවනාව නිවැරදිව වැඩීම
ශිෂ්ය භික්ෂුව (2): ස්වාමීන් වහන්ස, පෙර මම නාභිය මැද සිත පිහිටුවා භාවනා කළා, සිත එකඟ කරගන්න පුළුවන් වුණා. නමුත් මෙහි පැමිණ ආනාපානසති භාවනාව පුහුණු වූ පසු, දැන් හුස්ම රැල්ලට සිත එකඟ කරගන්න බැහැ. සිත පාලනයකින් තොරව හැමතැනම දුවනවා. නමුත් ඒ දුවන බව මම දන්නවා. මම ඇවිදින විට පාදවලට සිත යොමු කළ නිසාද මෙසේ වන්නේ?
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඔබේ සිත දුවන්නේ පැවිදි ජීවිතය හා ගිහි ජීවිතය අතර ගැටුමකින්ද? නැත්නම් මේ ආශ්රමය තුළද?
ශිෂ්ය භික්ෂුව (2): නැහැ ස්වාමීන් වහන්ස, පිටතට යන්නේ නැහැ. මේ සීමාව ඇතුළේ තමයි සිත දුවන්නේ.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: එසේනම් එය ගැටලුවක් නොවේ. එය විශාල ජයග්රහණයක්. බොහෝ දෙනාගේ සිත් දුවන්නේ අතීතයේ කළ දේ හෝ අනාගතයේ කිරීමට ඇති දේ ගැනයි. ඔබට එසේ නැහැ. සිත දුවන බව ඔබ දැනගැනීමම ඉතා වටිනවා. එය නවත්වන්න උත්සාහ කරන්න එපා.
ඔබ කළ යුත්තේ, සතිය සහ ප්රඥාව උපයෝගී කරගෙන, දුවන සිත දෙස බලා සිටීමයි. සතිය යනු සිහියයි, ප්රඥාව යනු සිදුවන දේ යථාවබෝධයෙන් දැකීමයි. එසේ බලන විට, කාලයත් සමඟ සිතේ විසිරීම අඩු වී ඔබ වෙතටම පැමිණේවි. ඔබේ සිතේ ඇතිවී තිබෙන්නේ බුදු දහමේ එන නීවරණ පහෙන් එකක් වන උද්ධච්ච කුක්කුච්ච යි. උද්ධච්ච යනු සිතේ නොසන්සුන්කමයි, කුක්කුච්ච යනු පසුතැවීමයි. ඔබට ඇත්තේ පසුතැවීමක් නොව, මේ නොසන්සුන් ස්වභාවයයි. එය සාමාන්ය දෙයක්.
ඒ සමඟම, මෙය තමයි සිතේ වෙනස් වීමේ ස්වභාවය, එනම් අනිච්ච ලක්ෂණය කියා තේරුම් ගන්න. අනිච්ච යනු සියල්ල නිරන්තර වෙනස්වීමකට ලක්වන බවයි. “අනිච්චයි” කියා මතුරනවාට වඩා, “මෙය තමයි සිදුවන ස්වභාවය” කියා තේරුම් ගැනීම පමණක් ප්රමාණවත්. සක්මන් භාවනාවත් මා කියාදුන් පරිදිම කරන්න.
පාදය ඔසවන විට, ගෙනයන විට, තබන විට සිදුවන වෙනස්වීම දෙස බලන්න. ඒ සෑම මොහොතකම සිදුවන්නේ අනිච්ච ලක්ෂණයයි. සිත වෙනතක ගියහොත්, ඒ බව දැනගෙන, එතැනම නතර වන්න. රාග, ද්වේශ වැනි ක්ලේශයක් (සිත කිළිටි කරන අකුසලයක්) ආවොත්, ඒ සිතුවිල්ල දෙස බලා සිටින්න. එයින් ඔබට දෙන පීඩනය, වද හිංසාව දෙස බලන්න. එය නැතිවී ගිය පසු නැවත සක්මන අරඹන්න. පිණ්ඩපාතේ වඩිද්දීත් මේ සිහිය පවත්වා ගන්න.
මතක තබාගන්න, හිතේ ස්වභාවය වෙනස් වීමයි. අද හොඳ තැනක හිත තිබුණත්, නැවත ගිහි ගෙදර ගැන ආස්වාදයක්, ආශාවක් ඇතිවෙන්න පුළුවන්. එයට කලබල නොවන්න. එයද හිතේ ස්වභාවය බව තේරුම් ගන්න. එවිට “මේ පැවිදි ජීවිතය කෙතරම් නිදහස්ද?” කියා නැවත වැටහේවි.
මෛත්රී භාවනාව සහ ආනාපානසති භාවනාවේ ගැඹුරු පුහුණුව
ශිෂ්ය භික්ෂුව (2): මම රාත්රියට දස දිශාවට මෛත්රී භාවනාව කරනවා.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඉතා හොඳයි. එය සමථ භාවනාවට අයත්. මෛත්රී භාවනාවෙන් පසු ආනාපානසතිය වඩන විට, මෛත්රී වචන මෙනෙහි කිරීම නවතා, හුස්ම වෙතට සිත ගෙන එන්න. හුස්ම ඉහළට යන, පහළට එන ආකාරය දෙස බලා සිටින්න. සමහර විට හුස්ම නැතිවා සේ දැනේවි, බිය නොවන්න, ඒ දෙසත් බලන්න. සමහර විට හුස්ම වේගවත් වේවි, ඒ දෙසත් බලන්න.
මෙය පුහුණු කරන විට ශරීරය නොදැනී යන, සැහැල්ලු බවක් දැනෙන මට්ටමක් ඒවි. ඒ සැහැල්ලුව ප්රබලව දැනෙනවා නම්, හුස්ම අතහැර ඒ සැහැල්ලුවටම සිත තබන්න. සිත විසිරෙනවා නම් පමණක් නැවත හුස්මට එන්න. ඒ සැහැල්ලුව දැනෙන විට, “මේ දැනෙන සැහැල්ලුව තව තවත් වැඩි වේවා” කියා දෙතුන් වරක් අධිෂ්ඨාන කරන්න. එය ක්රමයෙන් වැඩිවේවි. නමුත් එවැනි තත්ත්වයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න එපා. බලාපොරොත්තු වීම තුළින් එය සිදු නොවෙන්නට පුළුවන්. ඔබ කළ යුත්තේ ප්රායෝගිකව හුස්ම ගැන සිහිය පැවැත්වීම පමණයි.
භාවනාව අතරතුර බලවත් ක්ලේශයක් (රාග, ද්වේශ සිතුවිල්ලක්) ආවොත්, එය ඉබේම නැතිවී යනවා නම් එසේ වෙන්න හරින්න. නමුත් එය පැය ගණන් වද දෙනවා නම්, සක්මනේදී මෙන්, ඒ සිතුවිල්ල නැතිවී යන තුරුම ඒ දෙස හොඳ සිහියෙන් බලා සිටින්න. එය නැතිවූ පසු සිත ඉබේම හුස්මට පැමිණේවි. මේ ක්රමයට භාවනා කරන විට ඔබට කාලය ගතවනවා නොදැනේවි.
සමාධිය ගැඹුරු වීම: ශරීරය ගල් වීම සහ සැහැල්ලු බව දැනීම
ශිෂ්ය භික්ෂුව (3): ස්වාමීන් වහන්ස, ආනාපානසතිය වඩන විට හුස්ම රැල්ලට තිබූ අවධානය නැතිවූ පසු, ශරීරය ගල් වෙලා වගේ දැනෙනවා. එය අපහසුවක් නැහැ. ඒ සමඟම හිස වටා වළල්ලකින් තද කළා වගේ හැඟීමකුත් එනවා.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ශරීරය ගල් වීම කියන්නේ ඉතාම හොඳ ප්රතිඵලයක්. එය ධ්යාන (ගැඹුරු සමාධි මට්ටම්) වලට පෙර ඇතිවන තත්ත්වයක්. ඒ මොහොතේ ඔබේ සිත විසිරෙන්නේ නැති නිසා, හුස්ම වෙතට සිත ගෙන ඒමට අවශ්ය නැහැ. ඔබේ ප්රධාන අරමුණ විය යුත්තේ ඒ ගල් වූ ස්වභාවය දෙසම බලා සිටීමයි. හිස තදවීම වැනි දේ භාවනාව නිසා ස්නායු පද්ධතියේ ඇතිවන භෞතික වෙනස්කම්. ඒවාට විශේෂ අවධානයක් දෙන්න එපා.
ඔබ දැන් වැඩිය යුත්තේ සමථයයි. ඒ ගල් වූ ස්වභාවය දැනෙන විට, “මගේ හිත ඊළඟ පියවරට පත් වේවා” හෝ “මගේ හිත ප්රථම ධ්යානයට පත් වේවා” කියා තුන් වරක් අධිෂ්ඨාන කරන්න. එසේ කරන විට ඒ ගල් වීමත් නැතිවී ගොස්, හිත ප්රබෝධමත් වී සැහැල්ලු වන බවක් ඔබට දැනේවි. ඒ සැහැල්ලුව දැනුන විටත්, ඒ අධිෂ්ඨානයම කරන්න.
මෙවැනි තත්ත්වයකදී භාවනාවෙන් නැගිටින්න එපා. පැය එකහමාරක්, දෙකක්, පාන්දර වන තුරු වුවත් ඉන්න පුළුවන් නම්, ඒ අවස්ථාව අපතේ හරින්න එපා. ඒ කාලය තුළ තමයි සිත පුරුදු වෙන්නේ. භාවනා කර අවසන් වූ පසු බඩගින්න, නිදිමත දැනෙන්නේ නැත්නම්, ඒ වෙලාවේ ධර්ම පොතක් කියවන්න හෝ විදර්ශනාව පැත්තෙන් සක්මන් භාවනාවක් කරන්න. නමුත් මතක තබා ගන්න, මේ අත්දැකීම් හැමෝටම එකම විදියට ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා අන් අයගේ අත්දැකීම් බලාපොරොත්තු වෙන්න එපා.
මානසික බාධක සහ පීඩාකාරී සිතුවිලි ජය ගැනීම
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ (පොදු උපදේශය): සමථය වඩන අතරතුර, අනෙක් සෑම වේලාවකම සිහිය දියුණු කරගනිමින්, මේ සියල්ලේ වෙනස්වීමේ ලක්ෂණය, එනම් අනිච්ච ස්වභාවයම බලන්න. ඔබට වද දෙන, නැවත නැවත මතක් වන සිතුවිලි (උදා: ණය තුරුස් වැනි) එන විට, ඒ සිතුවිල්ල දෙසම හොඳ සිහියකින් බලා සිටින්න. සිහිය අපට දකින්න උදව් කරන අතර, ප්රඥාවෙන් අපි ඒ සිතුවිල්ල තේරුම් ගන්නවා.
හිතට තරහක් ආ විට මුළු ශරීරයම රිදෙනවා. සතුටක් ආ විට මුළු ඇඟම පිනා යනවා. බලන්න, මේ සියල්ලටම හේතුව සිතුවිල්ලයි. ඒ සිතුවිල්ල දිහා බලාගෙන, “මෙයා තමයි මට වද දෙන්නේ” කියා තේරුම් ගන්නා විට, ඒ සිතුවිල්ලේ ශක්තිය අඩු වී, එය ස්වභාවිකවම නැතිවී යනවා. අපට යමක් අහිමි වූ විට අපි දුක් වෙනවා. නමුත් එය නැවත ලැබුණු විට ඒ දුක නැතිවී සතුටක් එනවා. මේ සියල්ල සිතුවිලිවල වෙනසක් පමණයි. ඒ නිසා ඔබට පීඩනයක් දෙන, වර්තමානයේ ප්රශ්නයක් වී ඇති සිතුවිල්ල දෙස හොඳින් බලන්න පුරුදු වන්න. එවිට ඒ පීඩනයෙන් මිදෙන්නට පුළුවන්.
කසිණ භාවනාව සහ ගැඹුරු සමාධියෙන් මිදීමේ ක්රමය
ශිෂ්ය භික්ෂුව (5): ස්වාමීන් වහන්ස, මා සක්මන් කරන විට කසිණ නිමිත්තක් (භාවනාව සඳහා යොදාගන්නා බාහිර අරමුණක්) පහළ වුණා. ඉන්පසු වාඩිවී භාවනා කරන විට, මුළු ශරීරයම හිරිවැටී යනවා. ඒ තත්ත්වයේ පැයක්, පැය එකහමාරක් ඉන්න පුළුවන්. බාහිර ශබ්ද ඇසුනත්, ඒ ගැන වැටහෙන්නේ භාවනාවෙන් නැගිට්ටාට පසුවයි. ගැටලුව නම්, මට අවශ්ය වෙලාවට ඇස් අරින්න බැහැ. ශරීරය පාලනය කරන්න බැරිව, සමහර වෙලාවට බයත් හිතෙනවා.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඔබ වඩන්නේ කසිණ කර්මස්ථානයක්. මේ තත්ත්වය ඉතාම දියුණු මට්ටමක්. ශරීරය හිරිවැටීම යනු ප්රබල ප්රීතියක් (භාවනාවේදී ඇතිවන සතුටක්). ඔබට නැගිටින්න අවශ්ය වෙන්නේ ඇයි? ඒ සිතුවිල්ල අයින් කරගන්න. ඒ තත්ත්වය අපරාධයක්. ඉන්න පුළුවන් උපරිම වෙලාවක් ඉන්න. ඒ හිරිවැටීම වේදනාවක් නොවේ නම්, එහිම රැඳෙන්න.
මෙහිදී සියලු දෙනාටම වැදගත් භාවනා උපදේශයක් තිබෙනවා. ප්රබල සමාධියකදී (සිතේ එකඟ බව) එකවර ඇස් අරින්න එපා. එය හරියට අඳුරේ සිට එකවර මුහුණට එළියක් ගැහුවා වගෙයි. භාවනාවෙන් මිදීමට පෙර, “මාගේ සමාධිය මේ මොහොතේ අඩු වේවා” කියා අධිෂ්ඨාන කරන්න. සමාධිය ක්රමයෙන් අඩු වී ගියාට පසුව සෙමින් ඇස් විවෘත කරන්න. ඔබේ හිත යම් කාලයකට (උදා: පැය එකහමාරකට) පුරුදු වී ඇත්නම්, ඒ කාලය අවසානයේ සමාධිය ඉබේම අඩු වී යයි. එතෙක් එහි රැඳෙන්න.
ශිෂ්ය භික්ෂුව (5): එතනින් විදර්ශනාවට මාරු වෙන්න බැරිද?
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: පුළුවන්. නමුත් දැනට මේ ක්රමයට සමථය පුහුණු කරමු. ඒ සමඟම, අනෙක් සෑම වෙලාවකම සිහිය දියුණු කරන්න. එදිනෙදා වැඩ කටයුතු වලදී හිත දෙසම බලන්න. එසේ නොකළහොත් සමථය පමණක් වැඩී, ප්රඥාව දියුණු නොවී යම් තැනක හිරවෙන්න පුළුවන්.
වෙහෙස, කලකිරීම සහ භාවනාවට සුදුසු ඉරියව්ව සකසා ගැනීම
ශිෂ්ය භික්ෂුව (6): ස්වාමීන් වහන්ස, මට ඉක්මනින් මහන්සිය දැනෙනවා, ඒ සමඟම භාවනාව එපා වෙන ගතියක් එනවා. පෙර ආනාපානසතියේදී හුස්ම හොඳින් දැනුනත්, දැන් ඒ සඳහා විශාල උත්සාහයක් ගන්න ඕන. මම වාඩිවෙන කුෂන් එකේ පොඩි වෙනසක් වුණත්, මට ලොකු කේන්තියක් සහ කලකිරීමක් ඇතිවෙනවා. ඒ වගේම භාවනාවේදී සමහර විට මම නොදැනීම කැලෑ, දියඇලි, ආභරණ වැනි ඉතා පැහැදිලි දර්ශනවල අතරමං වෙනවා.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඔබ විනාඩි 40ක් එක ඉරියව්වෙන් ඉන්නවා කියන්නේ ලොකු කාලයක්. ශරීරයට පහසු ආසනයක් සකසා ගැනීම ගැටලුවක් නැහැ. හැම ආසනයකටම හුරුවීම තමයි වඩාත් සුදුසු. කොන්ද කෙලින් තබා ගැනීමට උපකාරී වන යෝගා ව්යායාම වැනි දෙයක් පුරුදු වීමත් හොඳයි.
ආසනය වෙනස් වූ විට කේන්තියක් එන්නේ ඒ දෙයට ඇති ඇල්ම නිසයි. ඒ ගැනත් සිහියෙන් ඉන්න. පැහැදිලි දර්ශන පෙනෙන එක සමාධියේ ලක්ෂණයක්. එහි අතරමං වූ බව දැනගත් විගස, නැවත භාවනා අරමුණට පැමිණීමයි කළ යුත්තේ. ඔබ සියලු දෙනාම මේ ලබා දුන් භාවනා උපදෙස් අනුව ඉදිරි සතිය පුහුණුවීම් කර බලන්න. ඊළඟ සාකච්ඡාවේදී අපි එහි ප්රගතිය බලමු. උනන්දුවෙන් පුහුණුවීම් කරන්න.
අවසාන පැහැදිලි කිරීම්: අධිෂ්ඨානයේ බලය සහ ආලෝක නිමිති
ශිෂ්ය භික්ෂුව (1): ස්වාමීන් වහන්ස, ඇස් ඇරගෙන සිටින විට පෙනෙන ආලෝකය පාලනය කරන්නේ කොහොමද?
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඔබට එය කරදරයක් නම්, “මට ස්වභාවික ඇසට පෙනෙන දේ පමණක් පෙනේවා” කියා අධිෂ්ඨාන කරන්න. නැවත භාවනාමය දර්ශනය අවශ්ය නම්, “මාගේ දියුණු මානසික මට්ටමින් පෙනෙන දේ පෙනේවා” කියා අධිෂ්ඨාන කරන්න. සිත එකඟ වූ විට එය නැවත පෙනේවි.
ශිෂ්ය භික්ෂුව (5): කසිණයේ නිල් පාට පෙනෙන විට කුමක්ද කළ යුත්තේ?
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඒ නිල් පාට දෙසම බලාගෙන, “මට ඒ තුළට යන්නට ලැබේවා” කියා අධිෂ්ඨාන කරන්න. එවිට ඒ තුළට යන්නට පුළුවන්.
ශිෂ්ය භික්ෂුව (6): මටත් සමහර විට මුළු දෘෂ්ටි පථයම තද නිල් පැහැයෙන් වැසී යනවා. එය බියක් ගෙන දෙනවා.
ගුරු ස්වාමීන් වහන්සේ: ඒ ඔබේ ආලෝක නිමිත්ත ප්රබල නමුත් තවමත් ස්ථාවර නැති බවයි පෙන්වන්නේ. දැනට ලබාදුන් භාවනා උපදෙස් අනුව පුහුණු වන විට එය ස්ථාවර වේවි. අපි ආලෝකය හරහා ගමන් කිරීමට උත්සාහ කරමු.
හොඳයි, අදට අපි සාකච්ඡාව අවසන් කරමු.
මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්රශ්න, ඔබගේ අවශ්යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.
අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!
