අද දවසේ අප සාකච්ඡා කිරීමට සූදානම් වන්නේ ‘පැවිදි භූමිය’ නම් වූ ඉතා ගැඹුරු මාතෘකාවක් පිළිබඳවයි. ඔබ පැවිදි ජීවිතයක් ගත කළ යුත්තේ කෙසේද? බොහෝ විට, ඔබ මීට පෙර මෙවැනි අත්දැකීමකට මුහුණ දී නොමැති වන්නට පුළුවන්. මෙය ඔබ සැමටම අලුත්ම, නැවුම් අත්දැකීමක්. මෙතෙක් කල් ජීවිතයේ අප මුහුණ දී නැති, සිතත් ගතත් දෙකම අලුතින් පුරුදු කළ යුතු විශේෂ භූමිකාවකටයි ඔබ පිවිසෙන්නට යන්නේ.
මෙම ගමනේ ආරම්භක පියවරක් ලෙස අප හිසකෙස් බෑම සිදු කරනවා. සමහරුන්ට නම් බෑමට තරම් දෙයක් නැති වුවත් (සිනාසෙයි), හිසකෙස් ඇති අය රැවුල පමණක් කපා, හිසකෙස් ස්වල්පයක් හෝ ඉතිරි කරගැනීම වැදගත්. මක්නිසාද යත්, පැවිදි කරන දිනයේදී ගෞරවනීය ලොකු හාමුදුරුවන් වහන්සේ විසින් මුල් කෙස් කළඹ කපා ඔබේ අතට දෙන විට, මෙනෙහි කිරීම සඳහා කර්මස්ථානයක් ලබා දෙනවා. ‘කේසා’ යනුවෙන් ආරම්භ වන එම කර්මස්ථානය මෙනෙහි කිරීමට හිසකෙස් අවශ්ය වන නිසයි. හිසකෙස් නැති අය ඒ ගැන දුක් විය යුතු නැහැ, මෙය හුදෙක් දැනුවත් කිරීමක් පමණයි.
මෙය ධර්ම දේශනාවකට වඩා, අප සැවොම එක්වී කරන සාකච්ඡාවක් ලෙස සලකන්න. ධර්ම දේශනාවක් වූවොත්, මා කතා කරන විට ඔබ අසා සිටීම පමණක් සිදුවිය හැකියි. එවිට සමහරුන්ගේ සිත් වෙනත් ලෝකවල සැරිසැරීමට ඉඩ තිබෙනවා. නමුත් මෙම සාකච්ඡාවේදී, මෙහි සිටින ඔබ සියලු දෙනාගේම පූර්ණ අවධානය සහ උනන්දුව මා බලාපොරොත්තු වෙනවා. අපි මේ කුමක් කරන්නට යන්නේ දැයි තේරුම් ගැනීමට එය අත්යවශ්යයි.
‘පැවිද්ද’ යනු කුමක්ද? අප දකින පොදු චිත්රය
පළමුවෙන්ම අප විමසා බැලිය යුතුයි, ‘පැවිද්ද’ යනු කුමක්ද කියා. ඔබ මෙතෙක් කල් දැක ඇති පැවිදි ජීවිතය කුමක්ද? ඔබ පැවිද්ද ලෙස දකින්නේ කුමක්ද?
(සාකච්ඡාවට එක්වූ උපාසක මහතෙක්): “ගිහි ගෙයින් බැහැර වෙලා, ලෞකික ජීවිතයෙන් මිදී ලෝකෝත්තර ජීවිතයක් ගත කිරීම…”
(තවත් අයෙක්): “හිස මුඩු කරලා, සිවුරක් පොරවගෙන, සංවරශීලීව කතා කරන, අපි සම්මුතියේ ‘හාමුදුරුවෝ’ යැයි කියන, බොහොම ප්රියමනාප රූපයක් තියෙන, රාත්රී ආහාර නොගන්න කෙනෙක් තමයි පැවිදි කෙනෙක් විදිහට අපිට බාහිරව පේන්න තියෙන්නේ.”
(තවත් අයෙක්): “නිර්වාණ මාර්ගයේ ගමන් කරන, ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගයේ ගමන් කරන්න පුරුදු වෙන, චතුරාර්ය සත්ය ධර්මය අවබෝධ කරගන්න මහන්සි වෙන තත්ත්වයක්.”
(තවත් අයෙක්): “විවිධාකාර වූ පොදු කුල භේද අත්හැරලා, උසස් පහත් භේද අතහැරලා, එකම භූමිකාවක… ආරණ්යවාසී, ග්රාමවාසී, නගරවාසී කියන සංකල්පයෙන් තොරව වෙනසක් දකිනවා ස්වාමීන් වහන්ස.”
බාහිර පෙනුමෙන් භික්ෂුව මැනිය හැකිද? හිස මුඩු කිරීමේ සත්යය
ඔබ දැක්වූ අදහස් ඉතා වටිනවා. ඒ ඔබගේ වයස, අත්දැකීම් සහ ඔබ අසා ඇති දේ මත පදනම් වූ අදහස්. එහිදී ‘හිස මුඩු කිරීම’ ගැන සඳහන් වුණා. නමුත්, බුදුරජාණන් වහන්සේ හිස මුඩු කර සිටියේ නැහැ. උන්වහන්සේගේ හිසකෙස් පාරමිතා ශක්තියෙන් නියමිත ප්රමාණයට පැවතුණා මිස, වැවුණේවත්, අඩු වුණේවත් නැහැ. එසේනම් උන්වහන්සේ ශ්රමණයෙක්ද?
සමහර සූත්රවල ‘මුඩු මහණ’ කියා බුදුරදුන්ට ආමන්ත්රණය කළ බව සඳහන් වුවත්, බොහෝ විට එම ආමන්ත්රණය යොමු වූයේ භික්ෂූන් වහන්සේලාටයි. බුදුරදුන්ට බොහෝවිට ‘ශ්රමණ ගෞතම’ ලෙසයි ආමන්ත්රණය කළේ. උන්වහන්සේගේ දේශනාව කෙරෙහි ගෞරවයක් ඇති වූ පසුවයි අපි ‘බුදුහාමුදුරුවෝ’ කියා කියන්නේ.
එසේනම්, හිසකෙස් තිබීම හෝ නොතිබීම මත කෙනෙකුගේ පැවිද්ද මැනිය නොහැකියි. උදාහරණයක් ලෙස, මෙහි සිටින හිසකෙස් නැති අයව අපට ශ්රමණයන් ලෙස හැඳින්විය හැකිද? බැහැ. ඒ ආකාරයටම, හිසකෙස් වැවුණා කියා කෙනෙක් භික්ෂුවක් නොවෙයි කියා කියන්නත් බැහැ. අපගේ විනයට අනුව භික්ෂුවකට වවන්න පුළුවන් හිසකෙස් ප්රමාණයක් තිබෙනවා. අද මෙන් නොව, අතීතයේ ජේතවනාරාමයට කරණවෑමියෙක් (හිසකෙස් කපන්නෙක්) පැමිණියේ මසකට වරක්. ඒ නිසා මහා කාශ්යප මහ රහතන් වහන්සේ වැනි රහතන් වහන්සේලාගේ පවා හිසකෙස් සහ රැවුල යම් ප්රමාණයකට වැවී තිබුණා. සමහර පිළිමවල රහතන් වහන්සේලා රැවුල සහ කොණ්ඩය සහිතව නිරූපණය කර ඇත්තේ ඒ නිසයි.
එබැවින්, අප මතක තබාගත යුතුයි, බාහිර පෙනුමෙන්, එනම් කොණ්ඩය කැපූ පමණින් කෙනෙක් භික්ෂුවක් වන්නේවත්, වැවූ පමණින් භික්ෂුවක් නොවන්නේවත් නැහැ. අප කිසිවිටෙකත් එවැනි අන්තයකට ගොස් ‘මෙයයි භික්ෂුව, මෙයයි භික්ෂුව නොවෙයි’ කියා තීරණය නොකළ යුතුයි.
සීලය පමණක් ප්රමාණවත්ද? ගුණවත්කමේ සීමාව
ඊළඟට, සිත, කය, වචනය යන තිදොර සංවර කරගැනීම, එනම් සීලය ගැනත් ඔබ සඳහන් කළා. ඇත්තෙන්ම භික්ෂුවක් සතුව සීලයක් තිබෙනවා. නමුත් සීලය භික්ෂූන්ට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ. තවුස් පැවිද්ද ගත කරන අය, ඉහළ මානසික මට්ටම්වල සිටින සෘෂිවරුන් වැනි අයත් යම් සීලයක් ආරක්ෂා කරනවා. එසේ සීලයක් රැක්ක පමණින් ඔවුන් ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්රාවකයෙක් බවට පත් වෙනවාද? නැහැ. කිසිම විටෙක සීලය පමණක් රැකීමෙන් කෙනෙක් බුද්ධ ශ්රාවකයෙක් හෝ සර්ව සම්පූර්ණයෙන් බුදුන් අනුගමනය කරන භික්ෂුවක් බවට පත් වෙන්නේ නැහැ.
ඔබ රාගය, ද්වේශය, මෝහය නැසීම, ඉඳුරන් සංවර කරගැනීම වැනි ගැඹුරු කරුණුත් සඳහන් කළා. ඒවා බුදු දහමේ ඇති ගැඹුරුම තැන්. ඇත්තටම අපි මහණ වෙන්නේ ඇයි? මෙන්න මේ ප්රශ්නයට පිළිතුර සෙවීම ඉතා වැදගත්.
පැවිදි වීමට සැබෑ හේතුව: සිතේ දැවෙන ගින්න නිවාගැනීම
ඔබ ඉපදෙනවා සහ මැරෙනවා ඔබ දැක තිබෙනවාද? කිසිවෙකුට එය ප්රකාශ කළ නොහැකියි. අප දකින්නේ අන් අය මිය යනවා පමණයි. නමුත් ඊට එහා ගිය දෙයක් අප තුළ දැනෙනවා.
(උපාසක මහතෙක්): “මම හිතන්නේ ස්වාමීන් වහන්ස, අපිට ගිහි ජීවිතයේ ලැබෙන දුක, කලකිරීම… ජීවිතයේ හමුවන ගැටලු සහ හැම මොහොතකම සිතට දැනෙන වෙහෙසකර බවක් තිබෙනවා. සිතේ දැවීමක්, පිච්චීමක්, ගින්දරක් වැනි ස්වභාවයක් දැනෙනවා. මේ පේන ගින්දරක් නෙමෙයි, සිතේ ඇතිවන ගිනිගැනීමක්. අන්න ඒ දැවීමෙන් මිදෙන්න, එය නිවාගැනීමට මේ ධර්මය තුළ පිහිටක්, සරණක් තිබෙනවා කියලා අපට ප්රායෝගිකව දැනිලා තියෙනවා. ඒ ශාන්ත ඉරියව්වෙන්, ගමනින් බිමනින්, හැසිරීමෙන් භික්ෂූන් වහන්සේ නමක තුළ ඒ ස්වභාවය තිබෙන බව අපට දැනෙනවා.”
වචනයෙන් සහ හැසිරීමෙන් භික්ෂුවක් මැනිය නොහැක්කේ ඇයි?
ඔබ අතරින්ම පැමිණි තවත් අදහසක් තමයි ‘සංවරව, හිමින් කතා කිරීම’. නමුත් බුද්ධ කාලයේ වැඩසිටි පිළින්දවච්ඡ මහ රහතන් වහන්සේ, රහත් භාවයට පත්ව සිටියත්, ඕනෑම කෙනෙකුට කතා කළේ ‘වසලයා’ කියායි. එය එකල ඉතා පහත් වචනයක්. එවැනි ආමන්ත්රණයක් ඇසුණු විට, ‘මේ හාමුදුරු කෙනෙක්ද?’ කියා අපේ සිතේ කුකුසක් ඇතිවිය හැකියි.
නමුත් උන්වහන්සේ මහරහතන් වහන්සේ නමක්. ආත්ම භාව පන්සියයක් බ්රාහ්මණ කුලයේ ඉපිද, ඒ වචනයම භාවිතා කිරීමේ සසර පුරුද්ද නිසයි උන්වහන්සේ එසේ ආමන්ත්රණය කළේ. එසේනම්, කතා කරන වචනයෙන් පමණක් භික්ෂුවක් මැනිය හැකිද? කොහෙත්ම බැහැ. (එසේ කීවා කියා ඔබත් පැවිදි වූ පසු කුණුහරුප කියන්න එපා – සිනාසෙයි).
ඒ වගේම ‘සංවරව හැසිරීම’ ගැනත් සිතා බලමු. දුටුගැමුණු රජතුමා රහතන් වහන්සේලා සොයාගෙන යන විට, එක් රහතන් වහන්සේ නමක් රජු එන බව දැනගත්තා. උන්වහන්සේ ලාභ සත්කාර, එනම් අනවශ්ය පූජාවන්ට කැමති කෙනෙක් නෙමෙයි. තමන් වහන්සේ රහතන් වහන්සේ නමක් බව රජු දැනගතහොත් ඕනෑවට වඩා පූජා කරන නිසා, එය තමන්ට වදයක් වේ යැයි සිතා, රජු පෙනි පෙනී සිටියදීම, සිවුර අවුල් කරගෙන පිස්සෙකු මෙන් මිදුල අතුගාන්න පටන් ගත්තා. රජතුමා ‘මේ මොන භික්ෂුවක්ද?’ කියා සිතා ආපසු හැරී ගියා.
ජීවිතයේ ඕනෑම දෙයක් එහෙමයි. ඔබ කැමතිම කෑමක් වුවත්, බඩ පිරී තිබියදී නැවත නැවත දුන්නොත් එපා වෙනවා නේද? කෙලෙස් නැසූ උත්තමයන්ට මේ ලාභ සත්කාර අනවශ්ය බරක්. එබැවින්, හිමින් ඇවිදින, සංවර පෙනුමක් ඇති පමණින්ද භික්ෂුවක් මැනිය නොහැකියි. එයද භික්ෂුවක් මනින නිවැරදි මිම්මක් නොවේ.
පැවිද්දට පෙර අත්හළ යුතු ලොකුම බාධකය: ඔබේ දෘෂ්ටීන්
පැවිදි භූමියට ඇතුළත් වීමට පෙර, අප තුළ කොතරම් නම් මත, එනම් බුදු දහමේදී දෘෂ්ටි ලෙස හඳුන්වන අදහස් තිබෙනවාදැයි බලන්න. ‘භික්ෂුවක් මෙහෙම වෙන්න ඕන’, ‘නිර්මාංශ වෙන්න ඕන’, ‘මේ විදියට ඉන්න ඕන’ වැනි දෘෂ්ටි අප තුළ තිබෙනවා. මෙවැනි දෘෂ්ටි තිබුණොත්, අපට භාවනාවක්වත් දියුණු කරගැනීමට, සෝවාන් මාර්ග ඵලයටවත් පැමිණීමට නොහැකි වෙනවා. මන්ද, එම දෘෂ්ටි අපගේ ඉදිරි ගමනට බාධාවක් වන නිසයි.
ඔබ සැම දෙනාගේම පැවිදි වීමේ අරමුණ එකක්. එය නම් සබ්බ දුක්ඛ නිස්සරණ, එනම් සියලු දුකින් මිදීම හෙවත් නිර්වාණයයි. නමුත්, පැවිදි ජීවිතය යනු කුමක්දැයි නොදැන මහණ වන අයත් සිටිනවා. හැමෝටම නිවන් දැකීමේ ආසාවක් නැහැ. සමහරුන්ට අවශ්ය සිතේ ඇති දැවිල්ල නවතා ගැනීමට පමණයි.
එබැවින්, මේ මොහොතේ ඔබ කළ යුතු වැදගත්ම දෙය නම්, පැවිද්ද ගැන ඔබ සිතේ මවාගෙන සිටින සියලුම ආකෘති, සියලුම දෘෂ්ටි සම්පූර්ණයෙන්ම අයින් කර පැත්තකින් තැබීමයි. තරුණ, මැදිවියේ, වියපත් යන ඔබ සියලු දෙනාම මේ දේ කළ යුතුයි. එසේ නොකළොත් සිදුවන්නේ කුමක්ද? ඔබ සිවුර දාගත් පසු, අසල සිටින අනෙක් භික්ෂුව දෙස බලා ‘මෙයා මගේ දෘෂ්ටියට අනුවද ඉන්නේ?’ කියා මනින්න පටන් ගන්නවා.
එසේ නොසිටියහොත්, ‘මේ යකා මුඩු මහණා’ කියා හෙළා දකිනවා. අනෙකාත් එසේම සිතනවා. මෙය ගැටුමකට මුල පිරීමක්. එබැවින් පැවිදි ජීවිතයට ඇතුළත් වීමට පෙර, සියලු දෘෂ්ටි අත්හැරිය යුතුමයි. මෙතරම් දේවල් අතහැර පැමිණි ගමනේදී, මේ සරල, නිදහස් තැනට පැමිණ දෘෂ්ටි දරා සිටීමෙන් පලක් නැහැ.
සැබෑ භික්ෂුව: සියල්ල අත්හල ‘හිස් පුද්ගලයා’
ඔබ පැවිදි විය යුත්තේ සියලු දෘෂ්ටි අත්හැර, හිස් මනසකින්. ඔබ දහඅට දෙනාම ‘හිස් පුද්ගලයින්’ ලෙසයි මහණ විය යුත්තේ. අන්න එසේ, කිසිදු දෘෂ්ටියක්, මතයක්, අල්ලාගැනීමක් නොමැතිව, හිස් පුද්ගලයෙක් ලෙස මහණ වන කෙනාටයි ‘භික්ෂුව’ කියා කියන්නේ.
ඒ හිස් පුද්ගලයා තුළ ‘සීලයක් තියෙනවා’ කියා හෝ ‘නෑ’ කියා අල්ලාගැනීමක් තිබේද? කොණ්ඩය වවාගෙන හෝ නැහැ කියා වෙනසක් තිබේද? ‘හිමින් කතා කරන්න ඕන’, ‘සංවරව ඉන්න ඕන’ කියා බලාපොරොත්තුවක් තිබේද? නැහැ. ‘අර හාමුදුරුවෝ කුස්සියේමයි’, ‘මෙයා අපි දිහාමයි බලාගෙන ඉන්නේ’ වැනි කිසිදු විනිශ්චයක් ඒ හිස් බව තුළ නැහැ. අන්න ඒ සියල්ල අයින් කර, හිස් පුද්ගලයෙක් ලෙස පැවිදි ජීවිතයට ඇතුළත් වීමයි නියම භික්ෂු භාවය. මෙය බුදුරජාණන් වහන්සේගේ මධ්යස්ථ දේශනාවයි.
ලෞකික සතුට සහ දුක: ධනිය ගෝපාල සූත්රයෙන් පාඩමක්
ධනිය ගෝපාල සූත්රයේදී මාරයා සහ බුදුන් වහන්සේ අතර සිදුවන දෙබසකින් මේ කාරණාව මනාව පැහැදිලි වෙනවා.
මාරයාගේ සත්යය: බැඳීම් තුළින් ලබන සතුට
මාරයා කියනවා, “පුත්තු ඇති අය පුතුන් නිසා සතුටු වෙති. ගව හිමියෝ ගවයන් නිසා සතුටු වෙති.” ඒ වගේම, මිනිසුන් සතුටු වන්නේ උපාධි, එනම් තණ්හාවෙන්, ආසාවෙන්, ලෝභයෙන් අල්ලාගත් දේවල් නිසයි. මේවා නැති කෙනා සතුටු වෙන්නේ නැහැ කියලත් කියනවා. මේ කතාව ඇත්තක්. ඔබත් සතුටු වෙන්නේ ඔබට බිරිඳක්, දරුවන්, මුදල්, තනතුරු, ගෙවල් දොරවල්, යාන වාහන, තාක්ෂණික උපකරණ වැනි දේවල් තිබුණොත් පමණයි. ඒවා නැත්නම් ඔබ සතුටු වෙන්නේ නැහැ. මාරයා කියන්නේ ඇත්තක්.
බුදුන් වහන්සේගේ ප්රඥාව: බැඳීම් තුළම සැඟවුණු දුක
නමුත් බුදුන් වහන්සේ එහි අනෙක් පැත්ත පෙන්වා දෙනවා. “පුතුන් ඇති අය, පුතුන් හේතු කොටගෙනම ශෝක කෙරෙති.” ඔබ සතුටු වන කාරණාව තුළමයි දුකත් සැඟවී තිබෙන්නේ. ඔබ දරුවන් හදන්නේ ‘අනාගතයේ අපට සලකයි’ කියා සිතාගෙන. නමුත් ඔවුන් තමන්ගේ ලෝකවලට ගිය පසු ඔබ පසුතැවෙනවා, ශෝක කරනවා. ඒ වගේම, “ගව හිමියෝ ගවයන් හේතු කොටගෙනම ශෝක කෙරෙති.” ඔබේ දේපළ, ඔබ වඩාත්ම බැඳුණු දේ ඔබට නැති වූ විට, කොතරම් ශෝකයක් දැනෙනවාද? ඒ නිසයි බුදුන් වහන්සේ පෙන්වා දෙන්නේ, “මිනිසාට ශෝකය ඇතිවන්නේ අල්ලාගන්නා දේ නිසාමය. යමෙක් කිසිවක් අල්ලා නොගන්නේද, හෙතෙම ශෝක නොකෙරේ” කියායි.
බුදුරදුන් තවත් තැනක දේශනා කළා, “පුත්තා මත්ථි ධනං මත්ථි – ඉති බාලෝ විහඤ්ඤති. අත්තා හි අත්තනෝ නත්ථි – කුතෝ පුත්තා කුතෝ ධනං” කියා. එහි අර්ථය නම්, මෝඩයා ‘මට පුතුන් ඇත, ධනය ඇත’ කියා සිතා සතුටු වන නමුත්, ‘අත්තා හි අත්තනෝ නත්ථි‘ – තමන්ට තමන්වත් නැති තැන, කොයින්ද පුතුන්ද, කොයින්ද ධනයක්ද? යන්නයි. බලන්න, ඔබට එකම ඉරියව්වකින් වැඩි වේලාවක් ඉන්න පුළුවන්ද? ශරීරය ඔබට අවශ්ය විදියට පාලනය කළ හැකිද? බැහැ. තමන්ට තමන්වත් අයිති නැති තැන, අන් දේවල් අයිති කරගැනීමෙන් ඇතිවන සතුට තාවකාලිකයි. ඒ බැඳීමම දුකට හේතු වෙනවා.
ඔබ වීදුරුවක් තදින් අල්ලාගෙන සිටියොත්, ඔබට වේදනාවක් දැනේවි. නමුත් එය අතහැරිය විට, ඔබට නිදහසක්, සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා. පැවිදි ජීවිතයත් එසේමයි. සියල්ල අතහැරීම තුළින් ලැබෙන මානසික නිදහස, ඒ හිස් බව තුළ ඇති පුදුමාකාර නිදහස තමයි සැබෑ පැවිදි ජීවිතය.
ගිහි ජීවිතයේ බර සහ පැවිදි ජීවිතයේ නිදහස
ඔබ ගිහි ජීවිතය ගත කරන විට, මේ වන විට ඔබ කාර්යාලයේ වැඩ අවසන් කර කෑම කනවා, නැතිනම් තේ බොනවා වෙන්න පුළුවන්. එහෙන් මෙහෙන් දුරකථන ඇමතුම් එනවා. ගෙදරින් කතා කරලා ‘අරක නෑ, මේක නෑ’ කියනවා. දරුවන්ගේ ප්රශ්න… මේ ප්රශ්න මාලාව ඔබ මිය යන තුරුත් අවසන් වන්නේ නැහැ. නමුත් මෙතැන, මේ මොහොතේ ඔබට ඒ කිසිදු බරක්, කරදරයක් නැහැ. ඒ නිදහස අත්විඳින්න.
පැවිද්ද පිළිබඳව මතුවන ගැටලු සහ පිළිතුරු
ප්රශ්නය: සමාජයේ අපට පෙනෙන අසංවර භික්ෂූන් ගැන කුමක් කිව හැකිද? එසේනම් සංවරශීලී බව, අප කතා කළ දෘෂ්ටි අවශ්යම නැද්ද?
පිළිතුර: සරලවම කිව්වොත්, එවැනි දෙයක් සිදුවන්නේ ‘හිස්’ නොවීම නිසයි. හිස් වූ පුද්ගලයා තුළින් වරදක් සිදුවීමට ඇති ඉඩකඩ ඉතා අඩුයි. බුද්ධ ශාසනයේ මුල් අවුරුදු විස්ස තුළ කිසිදු විනය නීතියක් තිබුණේ නැහැ. මන්ද, එකල සිටියේ හිස් පුද්ගලයින්. විවිධාකාර මත, විවිධ දෘෂ්ටි දරන අය ශාසනයට ඇතුළත් වීමත් සමගයි විනය නීති පැනවීමට සිදු වුණේ.
ප්රශ්නය: සිවුරක් දැරූ පමණින් පැවිද්දෙක් වෙනවාද? සිවුර සහ විනය අතර සම්බන්ධය කුමක්ද?
පිළිතුර: අප මෙතෙක් වෙලා කතා කළේ ඒ ගැනයි. සිවුරක් දැරූ පමණින් කෙනෙක් හිස් පුද්ගලයෙක් වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසයි මා කීවේ, සිවුර දාගන්නට පෙර හිස් වෙන්න කියා. පොලිස් නිල ඇඳුම ඇඳි පමණින් කෙනෙක් නියම නිලධාරියෙක් නොවන්නා සේම, සිවුර දැරූ පමණින් කෙනෙක් භික්ෂුවක් වන්නේ නැහැ. ඊට අවශ්ය මූලික සුදුසුකම වන ‘හිස් බව’ ඇතිකරගෙන සිවුරට ප්රවිෂ්ට වීමයි වැදගත්.
ප්රශ්නය: බැඳීම් (Attachments) අතහරින්නේ කෙසේද? එය එකපාරටම කළ හැකිද?
පිළිතුර: සමහරුන්ට එකවරම අතහැරීමේ ශක්තිය තිබෙනවා. නමුත් බොහෝ දෙනෙකුට එය කළ හැක්කේ පියවරෙන් පියවරයි. ඉදිරියේදී භාවනා වැඩසටහන් තුළින්, සතර සතිපට්ඨානය තුළින්, බැඳීමක් තුළ සිටිමින්ම බැඳීම් ලිහිල් කරගන්නේ කෙසේද, අඩු කරගන්නේ කෙසේද කියා අපි ප්රායෝගිකවම කියා දෙනවා. ගිහි ජීවිතයක් ගත කරමින් වුවද, බුද්ධ කාලයේ බොහෝ දෙනෙක් මාර්ගඵල ලබා, බැඳීම් අඩු කරගෙන ජීවත් වුණා. ඒ නිසා ඒ ගැන බිය නොවන්න, ඉදිරියේදී ඊට පිළිතුරු ලැබෙනු ඇත.
දුර්ලභා පබ්බජ්ජා: පැවිද්ද ලැබීමේ දුර්ලභ වටිනාකම
ඔබ සවස වන්දනා කරන විට කියනවා, ‘දුර්ලභා පබ්බජ්ජා’ – පැවිද්ද දුර්ලභයි කියා. බලන්න, මේ දින පහළොවක වැඩසටහනට සහභාගී වීමටත් ඔබ කොතරම් නම් වෙහෙසක්, අභියෝගයක් ජයගත්තාද? සමහරුන්ට බිරිඳගෙන් අවසර පත්රය ලබාගැනීම පවා අසීරු වුණා. එසේනම්, මේ ලැබුණු අවස්ථාව කොතරම් වටිනාද කියා ඔබටම සිතාගත හැකියි. යමක් ලබාගැනීමට ඇති දුෂ්කරතාවය වැඩි වන තරමට, එහි වටිනාකමද ඉහළයි. එබැවින්, මේ ලැබුණු දුර්ලභ අවස්ථාවේ නිදහස, අනවශ්ය දෘෂ්ටි දරාගෙන නැති කරගන්න එපා. ඒ හිස් ජීවිතය සරලව, ලස්සනට ගත කරන්න.
අනුමෝදනාව සහ ආශිර්වාදය
අද දවසේ අප සිදු කරගත් මේ ධර්ම සාකච්ඡාමය කුසලයත්, ඔබ උදෑසන සිට රැස් කරගත් සියලු පින් කුසල් පළමුවෙන්ම දෙවිවරුන්ට අනුමෝදන් කරමු.
ආකාසට්ඨා ච බුම්මට්ඨා – දේවා නාගා මහිද්ධිකා
පුඤ්ඤන්තං අනුමෝදිත්වා – චිරං රක්ඛන්තු ලෝක සාසනං
ආකාසට්ඨා ච බුම්මට්ඨා – දේවා නාගා මහිද්ධිකා
පුඤ්ඤන්තං අනුමෝදිත්වා – චිරං රක්ඛන්තු මේ ගරූ
ආකාසට්ඨා ච බුම්මට්ඨා – දේවා නාගා මහිද්ධිකා
පුඤ්ඤන්තං අනුමෝදිත්වා – චිරං රක්ඛන්තු ත්වං සදා
ඒ වගේම, අනන්ත සංසාරයේ පටන් මේ දක්වා මිය පරලොව ගිය සියලු ඥාතීන්ට මේ පින් අත්වේවා!
ඉදම් මේ ඥාතීනං හෝතු – සුඛිතා හොන්තු ඥාතයෝ
ඉදම් මේ ඥාතීනං හෝතු – සුඛිතා හොන්තු ඥාතයෝ
ඉදම් මේ ඥාතීනං හෝතු – සුඛිතා හොන්තු ඥාතයෝ
අප සියලු දෙනාටම මේ රැස් කරගත් සියලු කුසල ශක්තීන් නිර්වාණ අවබෝධය පිණිසම හේතු වේවා! සාදු! සාදු! සාදු!
මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්රශ්න, ඔබගේ අවශ්යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.
අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!
