අද දවසේ අප සුපුරුදු සූත්ර දේශනාවෙන් මඳකට බැහැරව, ඔබගේ ඉල්ලීම පරිදි භාවනාව පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීමට අදහස් කළා. පසුගිය දිනක අප සඳහන් කළා වගේ, අද අපගේ මාතෘකාව වන්නේ පංච නීවරණයි. මෙය, සිත දියුණු කිරීමට බාධා කරන, සත්යය දැකීමට ඉඩ නොදෙන මානසික බාධක පහක් පිළිබඳව බුදු දහමේ එන ගැඹුරු ඉගැන්වීමක්.
නමුත් අප මෙහිදී උත්සාහ කරන්නේ පොතේ ඇති න්යායාත්මක කරුණු පමණක් කතා කිරීමට නෙවෙයි. විභාගයකට පිළිතුරු ලියනවා වගේ නීවරණ පහ නම් වශයෙන් කවුරුත් දන්නවා. නමුත් අපේ අරමුණ වන්නේ, අපගේ ප්රායෝගික අත්දැකීම් ඇසුරෙන් මේ නීවරණ මොනවාද, ඒවා අපේ භාවනා ජීවිතයට බලපාන්නේ කෙසේද, සහ ඒවාට මුහුණ දෙන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව ගැඹුරු, අවංක සාකච්ඡාවක් ඇති කිරීමයි.
ඔබගේ අත්දැකීම්ද විමසමින්, අප සැම දෙනාටම මේ ගමන ඉදිරියට යාමට උදව්වක් වන අවබෝධයක් ලබා දීම තමයි අපේක්ෂාව. විශේෂයෙන්ම ධ්යාන වැනි ගැඹුරු සමාධි මට්ටම් වලට සිත යොමු කරගැනීමට උත්සාහ කරන විට මේ නීවරණ විශාල බාධාවක් වෙනවා. ඉතින්, අපි අද ඒ ගැන කතා කරමු.
ඔබ දන්නා පරිදි නීවරණ පහ නම්: කාමච්ඡන්ද, ව්යාපාද, ථීනමිද්ධ, උද්දච්ච කුක්කුච්ච, සහ විචිකිච්ඡා යනුවෙන් හැඳින්වෙනවා. අද අපි මේවායින් පළමුවැන්න වන කාමච්ඡන්ද නීවරණය පිළිබඳව අවධානය යොමු කරමු.
කාමච්ඡන්දය යනු කුමක්ද? පොතේ දැනුමෙන් එහා ගිය විග්රහයක්
කාමච්ඡන්ද යන්නෙහි සරල වචනාර්ථය නම් ‘කාමයට ඇති කැමැත්ත’ යන්නයි. එනම්, කාම වස්තූන් කෙරෙහි ඇති ආශාවයි. මෙය ගිහි ජීවිතයක් ගත කරන කෙනෙකුට සහ පැවිදි ජීවිතයක් ගත කරන කෙනෙකුට දැනෙන ආකාරයේ සියුම් වෙනසක් තිබෙනවා.
ගිහි ජීවිතයේදී, පුද්ගලයා නිරන්තරයෙන් කාමය විඳිමින් සිටිනවා. එය ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ සාමාන්ය කොටසක්. නමුත් පැවිදි වූ ඔබ වහන්සේලා ඒ ජීවිතයෙන් සහ කාමය විඳීමෙන් බැහැර වෙලා ඉන්නේ. දැන් ඔබට ඇත්තේ කාමය විඳීම නොව, ඒ සඳහා සිතේ ඇතිවන කැමැත්ත, එනම් කාමච්ඡන්දයයි. දැන් ඔබ කාමය විඳින්නේ නැහැ. නමුත් මෙහිදී දෙපැත්තක් තිබෙනවා. කාමය විඳීමට අකමැත්තක් මෙන්ම, කැමැත්තකුත් සිතේ යම් මට්ටමකින් පවතිනවා.
විඳීමට අකමැත්තක් ඇතිවන්නේ, ‘මගේ ශීලය අපිරිසිදු වෙයි’, ‘පැවිදි ජීවිතයට හානියක් වෙයි’, ‘සිත සමාධි කරගන්න, ධ්යාන ලබන්න, මාර්ගඵල අවබෝධ කරගන්න බැරිවෙයි’ යන බිය නිසයි. ඒ වගේම, පැවිදි ජීවිතයක් තුළ කාමය විඳීමට ප්රායෝගිකව ඉඩක් නැහැ. කවුරුන් හෝ දකියි, එයින් ලැජ්ජාවට පත්වෙන්න සිදුවෙයි කියන හැඟීමත් එක්ක ඇතිවන හිරි ඔතප් (හිරි-ඔත්තප්ප – පාපයට ඇති ලැජ්ජාව සහ බිය) නිසාත් ඔබ ආරක්ෂා වෙනවා. මේ වගේ කාරණා නිසා කැමැත්ත තිබුණත් එය ක්රියාවට නැංවීමට නොහැකි වෙනවා.
ලිංගිකත්වයෙන් ඔබ්බට: කාමච්ඡන්දයේ පුළුල් පරාසය
මෙහිදී අප තේරුම් ගත යුතු වැදගත්ම දෙය නම්, කාමච්ඡන්ද යනු ලිංගිකත්වයට හෝ විරුද්ධ ලිංගික ආකර්ෂණයට පමණක් සීමා වූවක් නොවන බවයි. එය ඉතා පුළුල් පරාසයක විහිදෙන මානසික තත්ත්වයක්.
- ශ්රවණ ඉන්ද්රිය: සින්දු ඇසීමට ඇති ආශාව.
- චක්ඛු ඉන්ද්රිය: චිත්රපට, කාටූන්, හෝ ලස්සන දර්ශන නැරඹීමට ඇති කැමැත්ත.
- මානසික ඇබ්බැහිවීම්: දේශපාලනය වැනි විෂයකට දැඩි ලෙස ඇබ්බැහි වී සිටීම.
- විනෝදාංශ: නවකතා වැනි දේ කියවීමට අධික ලෙස ඇබ්බැහි වීම.
- ක්රීඩා: ක්රිකට් නැරඹීම හෝ පරිගණක ක්රීඩා (Games) වල නිරත වීමට ඇති දැඩි ආශාව.
මේ සියල්ල කාමච්ඡන්දයට අයත් වෙනවා. අපි සාමාන්යයෙන් හිතාගෙන ඉන්නේ කාමච්ඡන්දය කිව්වම ලිංගිකත්වය විතරයි කියලා. නමුත් ඇස, කන, නාසය, දිව, ශරීරය සහ මනස යන ඉන්ද්රියන් හයෙන්ම අරමුණු විඳීමට ඇති සියලු ආකාරයේ කැමැත්ත, එනම් ඡන්දය, මීට ඇතුළත්.
ඉන්ද්රියන් හය සහ කාමච්ඡන්දයේ උපත
කාමච්ඡන්දය ඇතිවන්නේ කෙසේද? එය පටන් ගන්නේ ඉතා සියුම් ‘කැමැත්තකින්’. බුදු දහමේ මෙය ඡන්දය ලෙස හඳුන්වනවා. ඇසට ලස්සන රූපයක් දැකීමට ඇතිවන කුඩා කැමැත්ත, ක්රමයෙන් ආසාවක් බවට පත්වෙලා, ඒ රූපය පසුපස හඹා යාමට පොළඹවනවා. මේ ඡන්දය තමයි වර්ධනය වෙලා ‘රූප රාගය’ දක්වා යන්නේ. ලස්සන තැන් බලන්න, ලස්සන දේවල් අහන්න කිලෝමීටර් ගණන් දුර යන තැනට අපිව තල්ලු කරන්නේ මේ කාමය විඳීමට ඇති ආශාවයි.
පැවිදි ජීවිතයේදී, බාහිරව කාමය විඳීමෙන් වැළකුණාට පස්සේ, අපට වද දෙන්නේ සිතේ ඉතිරිව තිබෙන මේ ඡන්දය, එනම් කාමච්ඡන්දයයි. භාවනාවේදී සිත සමාධි මට්ටමකට යාමට ඉඩ නොදී, නොයෙකුත් කාම සිතිවිලි වලට ප්රතිචාර දක්වමින් සිටින්නට අපව පොළඹවන්නේ මේ කාමච්ඡන්දයයි.
මෙහිදී ‘කාමය’ යනු මෛථුන සේවනය පමණක් නොවන බව නැවතත් මතක තබාගත යුතුයි. මනුෂ්ය ලෝකයත්, දිව්ය ලෝකයත් කාම ලෝකයන්. ඒ නිසා, පංච ඉන්ද්රියන්ට ගෝචර වන සියලු අරමුණු කෙරෙහි ඇතිවන ඇල්ම කාම සිතිවිලි ලෙස සැලකිය යුතුයි. බාහිර ඉන්ද්රියන් වසා ගත්තත්, සිත තුළ ඇති මේ ඡන්දය අවදි වී සමාධියට බාධා කරනවා.
පැවිදි ජීවිතයේ සියුම් ඇලීම්: ඉදිකටුවේ සිට ධ්යාන සැපය දක්වා
කාමච්ඡන්දය ඉතා සියුම්. උදාහරණයක් ලෙස, හඳුන්කූරු සුවඳකට පවා දැඩි ලෙස ආශා කළොත්, එයත් කාමච්ඡන්ද ගණයට වැටෙනවා. මෙයින් අදහස් කරන්නේ කිසිවක් විඳින්න එපා කියන එක නෙවෙයි. එසේ සිතුවොත් එය මානසික පීඩනයක් බවට පත්වෙනවා. හඳුන්කූරු සුවඳක් ආවිට එය විඳින්න. ගැටලුව තියෙන්නේ එහි ‘ඇලීම’යි. සතර සතිපට්ඨානය ප්රගුණ කරන කෙනෙකුට ඒ ඇලීම හඳුනාගෙන එයින් මිදෙන්න පුළුවන්. ඇලුණොත්, අපේ ඉදිරි ගමන, එනම් සිත සමාධි කරගැනීම, ධ්යාන ලැබීම නතර වෙනවා.
මෙය තවත් පැත්තකින් බලමු. ගිහි ජීවිතයේදී විශාල දේවල් අතහැර පැවිදි වූ පසු, මෙහි ඇති ඉතා සුළු දේකට පවා සිත ඇලෙන්න පුළුවන්. සියලු වතුපිටි, ඉඩකඩම් අතහැර පැමිණ ඇපල් ගෙඩියකට රණ්ඩු වන තත්ත්වයන් අපි දැක තිබෙනවා. ඒ මොහොතේ ඒ ඇපල් ගෙඩිය තමයි ලෝකයේ ලොකුම වස්තුව බවට පත්වෙන්නේ. රස්සාව, මුදල් අතහැර පැවිදි වී, මෙහිදී අබලන් ඉදිකටුවක් තමන්ගේ ලොකුම දේපළ කරගන්නවා. මේ සියල්ල කාමච්ඡන්දයේම ස්වරූපයන්.
මෙය තවත් පැතිරී යනවා:
- දායකයින්ට ඇලීම: ‘අහවල් දායකයා මට ගොඩක් උදව් කරනවා’ කියා යම් දායකයෙකුට විශේෂ ඇල්මක් දැක්වීම.
- පොත්පත් වලට ඇලීම: අභිධර්මය හෝ සූත්ර පිටකයේ පොතකට අධිකව ඇලී සිටීම.
- ධර්මයට ඇලීම: ගිහි ජීවිතයේ ප්රශ්න අතහැර පැමිණ, මෙහිදී ධර්ම කාරණා ගැන වාද කරමින්, ඒවා ලොකු ප්රශ්න බවට පත් කරගැනීම. මෙය ධර්ම මාත්සර්යය ලෙසද හැඳින්වෙනවා.
- භාවනා සැපයට ඇලීම: භාවනාවෙන් ලබන යම් සමාධි මට්ටමක සැපයට ඇලී, ‘මේක සැපයි, මට මේකම ඕන’ කියා නිතරම එයම පැතීමත් කාමච්ඡන්දයමයි. ඒ සමාධිය ඉදිරියට යාමට උපකාරයක් කරගත යුතු වුවත්, ඊළඟ මට්ටමට යාමට නම් ඒ සැපය පවා අතහැරිය යුතුයි. ඡන්දය, එනම් කැමැත්ත, අපව ධ්යානයට ගෙන ගියත්, ඒ ධ්යානයට ඇති කැමැත්තත් ඊළඟ පියවරේදී අතහැරීමට සිදුවෙනවා.
“මට සමාධියක් ලැබුණා!” භාවනාව කඩාකප්පල් කරන මාන්නය
කාමච්ඡන්දයේ තවත් භයානක ස්වරූපයක් තමයි, භාවනාවේදී ලබන අත්දැකීම් ගැන අන් අයට කීමට ඇතිවන ආශාව. හිතන්න, ඔබ භාවනා කරමින් ඉන්නවා. එකපාරටම මින් පෙර නොවිඳි ආකාරයේ ගැඹුරු සමාධියක් ඇතිවෙනවා. ඒ සැපය විඳිමින් ඉන්නා අතරතුර, එකවරම සිතුවිල්ලක් එනවා, ‘මේක ඉක්මනට ගිහින් ස්වාමීන් වහන්සේට කියන්න ඕන! මගේ යාළුවට කියන්න ඕන!’ කියලා.
ඒ සිතුවිල්ල ආපු ගමන්, විනාඩි 15ක් පවතින්නට තිබූ සමාධිය විනාඩි 5න් බිඳී යනවා. ඉන්නම බැරිව නැගිටලා ගිහින් අනිත් අයට ඒ ගැන කියනවා. මේක අපිටත් අඳුරගන්න සෑහෙන කාලයක් ගියා. ඒක අත්දැකීමෙන්ම දන්නා නිසයි ඔබට මේ කියන්නේ. තවත් භාවනා කරන කෙනෙකුට කතා කරලා ‘මට මාර දෙයක් වුණා’ කියලා කියන්නමයි හිතෙන්නේ.
මෙයට හේතුව මාන්නය වගේම, ‘මට මෙහෙම දෙයක් ලැබුණා’ කියා පෙන්වීමට ඇති කැමැත්තයි. කළ යුත්තේ ගුරුවරයෙකුගෙන් උපදෙස් ගැනීමට පෙර, ඒ සමාධිය ස්වභාවයෙන්ම නැතිවී යනකම් ඉවසීමෙන් යුතුව එය හොඳින් විඳීමයි. කලබලයෙන් එයින් නැගිට්ටාම, පසුවදා නැවත භාවනාවට වාඩි වූ විට අර සමාධිය එන්නේ නැහැ. ‘අදත් ඒක ආවනේ, මේක ස්ථිරයි’ කියා උදේ සිතුවත්, සවස් වන විට ඒ කිසිවක් නැතිව යනවා. ඉතිරි වෙන්නේ ‘අර සමාධිය නැහැ’ කියන කනස්සල්ල විතරයි.
අතීතය, අනාගතය සහ දෛනික කටයුතු: කාමච්ඡන්දයේ වෙස්වළාගත් මුහුණුවර
අනාගතය ගැන සිතීමත් කාමච්ඡන්දය නිසා සිදුවන්නක්. ‘හෙට මෙහෙම දෙයක් කළොත් හොඳයි’ කියා සැලසුම් කිරීම. ඇත්ත වශයෙන්ම, හෙට දානයක් සඳහා යමක් සංවිධානය කිරීම වැනි අවශ්ය කටයුත්තක් සැලසුම් කිරීමේ ගැටලුවක් නැහැ. නමුත්, ‘හෙට අහවල් දායකයා එනවා, එයා දකිද්දී මම මේ විදිහට සිවුර පොරවලා, ලස්සනට ඉන්න ඕන’ කියා යමෙකුගේ සිත් දිනාගැනීමේ අරමුණින් යමක් කිරීම කාමච්ඡන්දයයි.
ඒ වගේම, භාවනා කරමින් සිටින විට, හදිසියේම හිතෙනවා ‘ගිහින් රෙදි ටික හෝදන්න ඕන’ කියලා. ඒ කාර්යය පසුව කළ හැකි වුවත්, භාවනාවෙන් නැගිටීමට සිත පොළඹවන්නේත් කාමච්ඡන්දයයි. නැගිටලා ගියාට පස්සේ හෝදන්න හිතෙන්නෙත් නැහැ. අරමුණ වී ඇත්තේ භාවනාවෙන් නැගිට, විසිරුණු සිතකට ඉඩ දීමයි. මේ නීවරණ පහම අපව භාවනා ඉරියව්වෙන් නැගිට්ටවන්න උත්සාහ කරනවා. ඉන් ප්රධානම සාධකය කාමච්ඡන්දයයි.
සාකච්ඡාවලට නිතර ඇබ්බැහි වීමත් සියුම් කාමච්ඡන්දයක්. සාකච්ඡා අවශ්යයි, එයින් ප්රබෝධයක් ලැබෙනවා. නමුත් ඕනෑවට වඩා එයම පැතීම, ‘සාකච්ඡාවක් තිබුණා නම් හොඳයි’ කියා නිතර සිතීම, භාවනාවෙන් පැන යාමට සිත සොයන උපක්රමයක් වෙන්න පුළුවන්.
වැරැද්ද වස්තුවේද? සිතේද?: කාමයේ සැබෑ මුල හඳුනා ගැනීම
බුදු දහමේ ගැඹුරුම ඉගැන්වීමක් තමයි, ප්රශ්නය ඇත්තේ බාහිර වස්තුවේ (රූපයේ) නොව, එය අරමුණු කරගන්නා අපේ සිතේ බව. රූපය තුළ රාගය, ද්වේශය, මෝහය නැහැ. රූපය නිසා අපේ සිතයි මේ සියලු ප්රශ්න හදාගන්නේ. සැපය තියෙන්නේ රූපයේ කියා සිත එය සොයාගෙන යනවා. ඒ ඡන්දය, එනම් කැමැත්ත, නීවරණයක් ලෙස සිතේ පවතිනවා.
අපි රසක් විඳින්නේ, වර්ණයක් දැක සතුටු වෙන්නේ, කයට සැපක් ලබන්නේ රූපයේ සැපක් ඇතැයි සිතන නිසයි. නමුත් රූපය සැපක් නෙවෙයි. වේදනාව (විඳීම) උපදින්නේ සිතේ. එය චෛතසික ලක්ෂණයක්. සිත, ඒ විඳීමට නැවත නැවත කැමති වෙනවා. සංඥාවෙන් හඳුනාගන්නවා ‘මේ වස්තුව නිසා තමයි මම වින්දේ’ කියලා. ඉන්පසු ඒ රූපයම නැවත සොයාගෙන යනවා. මේ නිසා කාම ලෝකයෙන් ගැලවෙන්න බැරි වෙනවා.
මේ මෝඩකම, එනම් අවිද්යාව නිසා, අපි රූපයේ සැපයක් ඇතැයි රැවටෙනවා. නමුත් විඳීම ඇත්තේ සිතේ බව තේරුම් ගත්තොත්, සැපය හදාගැනීමට රූප, ශබ්ද, ගන්ධ, රස, ස්පර්ශ අවශ්යම නැති බව වැටහෙනවා. එයින් මිදී රූපාවචර, අරූපාවචර ධ්යාන වලදී පවා සියුම් සැපයක් විඳින්න පුළුවන්. බුදුරදුන් දේශනා කළේ ‘සංකප්ප රාගො පුරිසස්ස කාමෝ’ – පුරුෂයාගේ කාමය නම් සංකල්පනාවන්ගෙන් හටගන්නා රාගයයි, යනුවෙනි. ප්රශ්නය ඇත්තේ හිතේ.
ඒ නිසා, දැක දැක, බලා බලා, හිතේ ඇතිවන මේ චෛතසික ස්වභාවයන් හඳුනාගත යුතුයි. ඒවා අයින් වන විට ප්රඥාව, සමාධිය, ශ්රද්ධාව වැනි කුසල චෛතසික වැඩෙනවා. අවසානයේදී, නිවන ස්පර්ශ කිරීමට නම් ඒ කුසලය පවා අතහැරිය යුතුයි. ප්රඥාව පවා සංඛත දෙයක් නිසා එයත් අතහැරිය යුතු වෙනවා. සියලු දෘෂ්ටීන් නැති තැනයි නිවන.
ගිහි ජීවිතයේ බාධක සහ පැවිද්දේ වටිනාකම
ගිහි ජීවිතයේ සිටින කෙනෙකුට ධ්යාන හෝ මාර්ගඵල ලැබිය නොහැකි බව මින් අදහස් වෙන්නේ නැහැ. බුදුරදුන්ගෙන් හෝ රහතන් වහන්සේ නමකගෙන් බණ අසන මොහොතේ, තාවකාලිකව නීවරණ යටපත් වී අවබෝධය ලබන්න පුළුවන්. ඒ සංසාරික පුරුද්ද නිසයි. නමුත් තනියම භාවනා කරමින් පුහුණු වීමට උත්සාහ කරන ගිහි කෙනෙකුට බාධා ඉතා අධිකයි.
ඔවුන්ට නිරන්තරයෙන් වගකීම් මතක් වෙනවා. ‘අහවල් වැඩේ කරන්න ඕන’, ‘ළමයාව බලන්න ඕන’ වැනි සිතිවිලි නිසා ඇතිවන සමාධිය පවා බිඳී යනවා. බස් රථයක ගමන් කරන විට ඇසට පෙනෙන දේවල්, කනට ඇසෙන සින්දු, කඩවල පෙනෙන කෑම වර්ග, විවිධ මිනිසුන් නිසා සිතට එන සිතිවිලි ප්රමාණය අති විශාලයි. ඒ අතරින් නීවරණ හඳුනාගැනීම පවා අපහසුයි. නමුත් පැවිදි ඔබ වහන්සේලාට ඒ බාධක බොහොමයක් නැහැ. ගිහි ජීවිතය හා සසඳන විට, ඔබට ඇත්තේ ඉතා සුළු වැඩ කොටසක්. ඒ නිසා මේ ලැබී ඇති අවස්ථාවෙන් උපරිම ප්රයෝජන ගත යුතුයි.
ඔබේ සිතට බාධා කරන්නේ කුමක්ද? ආත්මාවලෝකනය සහ ඉදිරි ගමන
අවසාන වශයෙන්, ඔබ කළ යුත්තේ භාවනාවට වාඩි වූ විට, ආනාපානසතිය වඩන විට, ඔබේ සිත එකඟ වීමට ඉඩ නොදෙන කාරණාව කුමක්දැයි නිරීක්ෂණය කිරීමයි. අද අප සාකච්ඡා කළ කරුණු ඇසුරින් ඔබට බාධා කරන කාමච්ඡන්දයේ ස්වරූපය කුමක්දැයි හඳුනාගන්න. එය එක් එක් කෙනාට වෙනස්. කෙනෙකුට ආහාර ගැන සිතුවිලි එන්න පුළුවන්. තව කෙනෙකුට රාග සිතිවිලි එන්න පුළුවන්. තවත් කෙනෙකුට සිවුරක් ගැන, සින්දුවක් ගැන, හෝ ගිහි කාලයේ සිදු වූ දෙයක් ගැන සිතුවිලි එන්න පුළුවන්.
ඔබට නිතරම රාග සිතිවිලි එනවා නම්, ඊට ප්රතිවිරුද්ධය ලෙස අසුභ භාවනාව වැඩීම සුදුසුයි. නමුත් රාග සිතිවිලි නොඑන කෙනෙකුට අසුභ භාවනාව වැඩීමෙන් පලක් නැහැ. එනිසා, තමන්ට බාධා කරන නීවරණය නිවැරදිව හඳුනාගෙන, එයට අදාළ ප්රතිකර්මය යෙදීම නුවණට හුරුයි. මෙය හරියට ඉලක්කයටම විදීමක් වැනි දෙයක්. නීවරණය නිවැරදිව හඳුනාගෙන ප්රඥාවෙන් එයට පහර දුන්නොත්, ධ්යාන සහ මාර්ගඵල ක්ෂණිකව ලබාගැනීමේ හැකියාව පවතිනවා.
මෙම සාකච්ඡාවෙන් කාමච්ඡන්ද නීවරණයේ පුළුල් ස්වභාවය පිළිබඳව ඔබට යම් අවබෝධයක් ලැබෙන්නට ඇතැයි සිතනවා. මෙය පොතේ ඇති වචන කිහිපයකට සීමා නොවූ, ප්රායෝගික අත්දැකීම් ඇසුරෙන් කළ විග්රහයක්. ඉදිරි වැඩසටහනකදී අපි ඊළඟ නීවරණය වන ව්යාපාදය ගැන සාකච්ඡා කරමු.
මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්රශ්න, ඔබගේ අවශ්යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.
අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!
