අපගේ ජීවිතයේ අපට ලැබෙන සෑම අත්දැකීමක් පිටුපසම, විශේෂයෙන්ම දුක්ඛිත අත්දැකීම් පිටුපස, යම් ආකාරයක කලකිරීමක් පැවතිය හැකියි. බොහෝ විට, අප මුහුණ දෙන දුක්බර සිදුවීම්වල අවසානය කණගාටුදායක, කලකිරෙන සහ ජීවිතය එපා වන ස්වභාවයකට අපව පත්කිරීමට ඉඩ තිබෙනවා.
මෙම කලකිරීම ඇතිවූ විට, යම් දෙයක්, පුද්ගලයෙක් හෝ අත්දැකීමක් සම්බන්ධයෙන් අප තුළ දැඩි එපාවීමක් ඇතිවිය හැකියි. එය නැවත ලබාගැනීමට, ළඟින් තබාගැනීමට හෝ ආශ්රය කිරීමටවත් සිතක් ඇතිවන්නේ නැහැ. එසේ ආශ්රය කිරීමට සිදුවුවත්, එය කිසිසේත්ම සතුටුදායක අයුරින් සිදු වන්නේ නැහැ. මෙලෙස කලකිරීම අපගේ සිතට ඇතුළු වූ පසුව, ජීවිතයේ බොහෝ දේවල් අපට එපා වීමට පටන් ගන්නවා.
කලකිරීම: ආධ්යාත්මික පිබිදීමකට මඟ
බැලූ බැල්මට නිෂේධාත්මක දෙයක් ලෙස පෙනුනත්, මේ කලකිරීම යනු අපව ආධ්යාත්මික ජීවිතයට යොමුකරවන ප්රබල සාධකයකි. බුද්ධකාලීන සමාජයේ සිට අද දක්වාම, වසර 2500කටත් අධික කාලයක් පුරා, බොහෝ දෙනෙක් පැවිදි දිවියට පවා යොමුවී ඇත්තේ ජීවිතය පිළිබඳ ඇතිවූ යම් කලකිරීමක් නිසයි. සිද්ධාර්ථ බෝසතාණන් වහන්සේගේ කතාව දෙස බැලුවත්, උන්වහන්සේ සතර පෙර නිමිති දැකීමෙන් ඇති කරගත් කලකිරීම, සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ගමන් මඟක් තෝරාගැනීමට හේතු වුණා. එම නිසා, ‘සෑම කලකිරීමක් පිටුපසම යහපතක් තිබෙනවා’ යන්න අප තේරුම් ගත යුතුයි.
බුද්ධ කාලයේ සිට අද දක්වාම, රජවරුන්, සිටුවරුන්, ධනවතුන්, දුප්පතුන් හෝ මධ්යම පාන්තිකයන් වේවා, පැවිදි දිවියට ඇතුළත් වූ බොහෝ දෙනාගේ ඒ තීරණය පිටුපස විවිධාකාර වූ කලකිරීම් පැවතුණා. එය විවිධ පැතිකඩවලින් පැමිණිය හැකියි. සමහරවිට එය පුද්ගලයෙකු ඇසුරු කිරීම නිසා ඇතිවූ කලකිරීමක් විය හැකියි. අධික ධන සම්පත් භුක්ති විඳීමෙන්, ලෞකික සැප සම්පත්වලින් ඇතිවන එපාවීම නිසාද කලකිරීම ඇතිවිය හැකියි. එසේත් නැතිනම්, ලෞකික සැප සම්පත් පසුපස හඹා ගොස් ඒවා නොලැබීම නිසාද කලකිරීම ඇතිවිය හැකියි. මේ ආකාර දෙකම අපට සමාජයේදී දැකගත හැකියි.
තවත් පැත්තකින්, දිනපතා එකම දේ නැවත නැවත කිරීම නිසාද කලකිරීමක් ඇතිවෙනවා. ‘හැමදාම උදේට නැගිටිනවා, රස්සාවට යනවා, හවසට ගෙදර එනවා, ගෙදර වැඩ ටික කරනවා. මේ එකම චක්රයකනේ ජීවිතය ගෙවෙන්නේ? මීට වඩා දෙයක් ජීවිතයේ නැද්ද?’ කියා සිතෙන විට, අපේ මනස නිරන්තරයෙන් වෙනත් යමක් සෙවීමට පටන් ගන්නවා. ඒ සොයන දේ නොලැබීමද කලකිරීමට හේතුවක්.
භාවනා මඟතේදීත් ඇතිවන කලකිරීම සහ එය ජයගැනීම
ලෞකික ජීවිතයේදී පමණක් නොව, ආධ්යාත්මික ජීවිතයේදීද කලකිරීම ඇතිවිය හැකියි. භාවනා කරන යෝගීන් නිර්වාණය, පංච අභිඥා, කුණ්ඩලිනී ශක්තිය හෝ ධ්යාන වැනි අරමුණු කරා යන විට, බලාපොරොත්තු වූ ප්රතිඵල නොලැබීම නිසා කලකිරීමට පත්විය හැකියි. එවැනි අවස්ථාවකදී ඔවුන් කළ යුත්තේ පැවිදි වීම හෝ භාවනාව අත්හැරීම නොව, ඒ කලකිරීමම උදව්වක් කරගෙන, නිවැරදි ගුරුවරයෙකු යටතේ තම ආධ්යාත්මික ජීවිතය තවදුරටත් දියුණු කරගැනීමයි. ‘මා යායුතු මඟ මෙයයි’ කියා තමන්ගේ ප්රඥාවට අවබෝධ වන්නේ නම්, මේ කලකිරීම ඒ සඳහා පුදුමාකාර ශක්තියක් සපයනවා.
මහා බෝසත්වරුන්ට පවා බුද්ධත්වය දක්වා දස පාරමිතා පිරීමට හේතුවන්නේද මේ කලකිරීම නමැති හැඟීමයි. කලකිරුණා යනු, තමන්ගේ මනසට යම් දෙයක් නොගැළපෙන බවත්, ඒ තුළින් තමන් බලාපොරොත්තු වන වින්දනයක් නොලැබෙන බවත්, ඒ වෙනුවට දුක් සහගත සිතුවිල්ලක් ඇතිවන බවත්ය. මෙන්න මේ කලකිරීම අපගේ ජීවිතය කොතරම් වෙනස් කරනවාද යන්න ඔබටම අත්දැකීමෙන් වටහාගත හැකියි.
කලකිරීම සහ ත්රිලක්ෂණය: බෞද්ධ ඉගැන්වීමේ හරය
ඔබ ගතකරන ලෞකික ජීවිතය තුළ, එනම් විවාහ ජීවිතය, දෙමාපියන්, දරුවන්, ඥාතීන්, අසල්වාසීන්, ඉඩකඩම්, යානවාහන වැනි සෑම දෙයකින්ම යම් දිනක කලකිරීමක් හෝ දුකක් ඇතිවිය හැකියි. බුදුරජාණන් වහන්සේ ත්රිලක්ෂණය තුළින් මේ සියල්ලම දුකක් ලෙසයි පෙන්වා දුන්නේ. උන්වහන්සේ දේශනා කළේ, ලෝකයේ සෑම දෙයක්ම නිරන්තරයෙන් වෙනස් වන බවයි. එය අනිච්ච හෙවත් අනිත්ය නම් වේ. දෙවනුව, එසේ වෙනස් වීමම ගැඹුරු අතෘප්තිකර ස්වභාවයක්, පීඩනයක් බව පෙන්වා දුන්නා.
එය දුක්ඛ ලෙස හැඳින්වේ. මෙහි අරුත හුදෙක් ශාරීරික වේදනාව පමණක්ම නොවේ, එය ජීවිතයේ යමක් නිතරම අසම්පූර්ණයි යන හැඟීමයි. තෙවනුව, මේ සියල්ල අපගේ පාලනයෙන් බැහැරව පවතින නිසා, එහි ‘මගේ’ යැයි කිවහැකි ස්ථිර හරයක් නොමැති බව පෙන්වා දුන්නා. එය අනත්ත නම් වේ. බුදුන් වහන්සේ පෙන්වාදුන් මේ දුක ඔබ නිසියාකාරව මෙනෙහි කළොත්, එය ඔබේ ආධ්යාත්මික ජීවිතයට විශාල ශක්තියක් කරගත හැකියි.
ඔබේ ආධ්යාත්මික ගමන ඇරඹුණේ ඇයි? – ආවර්ජනයක්
ඔබ මොහොතක් ඔබ දෙසම බලා කල්පනා කරන්න. ඔබ ආධ්යාත්මික ජීවිතයකට යොමු වූයේ ඇයි? ඔබ භාවනා කරන්නට, ධර්ම දේශනා ශ්රවණය කරන්නට පෙළඹුණේ කුමන හේතුවක් නිසාද? බොහෝවිට ඒ පිටුපසද යම් කලකිරීමක් තිබෙන්නට පුළුවන්.
බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධර්මය අකාලිකයි. එනම් එය එදාටත්, අදටත්, අනාගතයටත් එකසේම වලංගුයි. මන්ද, අනිච්ච, දුක්ඛ, අනත්ත යන ත්රිලක්ෂණය කිසිම කාලයකට සීමා වූ දෙයක් නොවන නිසයි. ඔබ එවැනි අකාලික ධර්මයක් ශ්රවණය කිරීමට යොමු වූයේ, ඔබේ ජීවිතයේ යම් කලකිරීමක් නිසා ආධ්යාත්මික සෙවීමක් ඇති වූ නිසා විය හැකියි. සමහරවිට ඔබ යම් යම් මාතෘකා ගැන ඇති උනන්දුව නිසා ඒ ගැන අධ්යනය කරනවා ඇති. නමුත් බොහෝ දෙනෙක් මෙවැනි කලකිරුණු ස්වභාවයක් නිසා ආධ්යාත්මික පැත්තට යොමු වී ඒ ගැන සොයන්නට උත්සාහ කරනවා.
ප්රඥාවන්තයා සහ අඥානවන්තයා කලකිරීමට මුහුණ දෙන ආකාරය
මේ කලකිරීම නමැති පුදුමාකාර දෙය, අප යහපතටම යොදාගත යුතුයි. මම දකින්නේ මේ කලකිරීම යනු අපට ලැබෙන පෙර කළ පුණ්ය ශක්තියක් ලෙසයි. මන්ද, එය කෙනෙකුට ජීවිතයේ යථාර්ථය පෙන්වා දීමට උදව් වන නිසා. ප්රඥාවන්ත නොවන පුද්ගලයා, යම් දෙයක් නැතිවූ විට කලකිරී, එයට සමාන තවත් දෙයක් සෙවීමට උත්සාහ කරනවා. ඔහු හෝ ඇය නැවතත් ඒ චක්රයේම සිරවෙනවා.
නමුත් සංසාරික ප්රඥාවන්ත භාවය ඇති පුද්ගලයා (මෙහිදී මා කතා කරන්නේ විභාග සමත් වීමෙන් ලබන උගත්කම ගැන නොවේ, ධර්මය තේරුම් ගැනීමේ ප්රඥාව ගැනයි) යම් දෙයක් නැතිවූ විට, ‘මේ වෙනස් වීමේ ස්වභාවය හැමදේටම පොදුයි නේද?’ කියා සිතනවා. ඒ කලකිරීම ඔහුට හෝ ඇයට, ‘එසේනම් මා මගේ ගමන් මාර්ගය වෙනස් කළ යුතුයි. මා තවත් භාණ්ඩයක් ගත්තත් මට උරුම වන්නේ මේ දේමයි’ යන අවබෝධය ලබා දෙනවා.
කලකිරීමේ ගිලී නොසිට යහපතට හරවා ගන්නේ කෙසේද?
දැඩි කලකිරීමක් ඇති වූ විට, සමහරුන්ට එදිනෙදා වැඩක්වත් හරියට කරගැනීමට නොහැකි වෙනවා. රැකියාව කිරීමට අකමැත්තක් ඇතිවෙනවා. ජීවත්වීම සඳහා අවශ්ය වැටුප ලැබෙන නිසාම පමණක් අකමැත්තෙන් රැකියාව කරන අවස්ථා තිබෙනවා. මෙසේ කලකිරීම අපගේ ජීවිතයට ඉතා බලවත්ව බලපෑම් කරනවා. නමුත් ප්රඥාවන්ත පුද්ගලයා කලකිරීම පැමිණි විට නිහඬව, පැත්තකට වී සිටියත්, ඒ තුළින් ජීවිතය ගැන කල්පනා කරනවා. එසේ නොකළහොත්, ඔබ කලකිරීමෙන් යුතුව දවස් ගණන්, සති ගණන්, මාස ගණන් තමන්ගේ ජීවිතය කඩාකප්පල් කරගනිමින් කාලය ගත කිරීමට ඉඩ තිබෙනවා.
ඔබට එසේ නොවූවත්, ඔබේ මිතුරෙකුට හෝ ඥාතියෙකුට කලකිරීමක් ඇතිවූ විට, ඔබ ගොස් උදව් කළහොත්, මාස ගණනක් වැටී සිටින කෙනෙකුට දිනකින් දෙකකින් නැගිටීමට එය උපකාරයක් විය හැකියි. සමහරුන්ට උදව් කිරීමට මිතුරන් නැහැ. බොහෝ දෙනෙක් පවසන්නේ, අහම්බෙන් අන්තර්ජාලයේදී හමුවූ ධර්ම දේශනාවක්, ජීවිතය වැටී සිටින විට නැගිටීමට විශාල උපකාරයක් වූ බවයි.
ඔබටත් එවැනි අත්දැකීම් ඇති. එබැවින්, අපට යම් කලකිරීමක් දැනුණු විට, වෙනත් කෙනෙකුගේ උපකාරයක් නොමැතිව වුවද, ප්රඥාවෙන් සිතා එය මනසින් ඉවත් කරගත හැකි නම්, එය ක්ෂණිකව ඉදිරියට යාමට විශාල ශක්තියක් වෙනවා.
කලකිරීමෙන් මිදී මානසික ශක්තිය ගොඩනගා ගන්නේ කෙසේද?
කෙනෙකුට ‘මේ කලකිරීම නැති කරගන්නේ කෙසේද?’ යන ගැටලුව ඇතිවිය හැකියි. ඒ සඳහා සිහිය පැවැත්වීම පිළිබඳව ඇති ධර්ම කරුණු සහ දේශනා ඉගෙන ගෙන, ඒවා ප්රායෝගිකව පුහුණු කිරීම වැදගත්. කාලයක් යන විට, ඒ පුහුණුව තුළින් ඔබට මේ කලකිරෙන ස්වභාවය ඉවත්වී යන ආකාරය දැකගත හැකියි. භාවනා කරන විට, ‘මට ධ්යානයක් ලැබුණේ නෑ, ආලෝකයක් දැක්කේ නෑ, තෙවැනි ඇස විවෘත වුණේ නෑ’ කියා කලකිරීමට පත්වන අය සිටිනවා.
එය ආධ්යාත්මික ලෝකය තුළ සාමාන්ය දෙයක්. එවැනි කලකිරීමක් නිසා භාවනාව අත්නොහැර, ප්රතිඵල ලැබුණත් නොලැබුණත් මම දිගටම පුහුණු වෙනවා’ යන අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව ඉදිරියට යා යුතුයි. එසේ නොකඩවා පුහුණුවීම් කරන විට, ඒ කලකිරීමම හේතුවක් වී ඔබට මෙතෙක් නොලැබුණු ප්රතිඵලයක් ඉදිරියේදී ලැබීමට පවා ඉඩ තිබෙනවා.
අනෙක් අතට, ආධ්යාත්මික මාර්ගයට යොමුවූ කෙනෙක් ප්රතිඵල නොලැබීම නිසා කලකිරුණොත්, ප්රඥාවන්තයා එය තව තවත් වීර්යය කිරීමට හේතුවක් කරගන්නා අතර, ප්රඥාව අඩු පුද්ගලයා එය මාර්ගයෙන් ඉවත්වීමට හේතුවක් කරගන්නවා. ඒ නිසා, අප යන ගමන් මාර්ගය ගැන අප විශ්වාස කළ යුතුයි.
ඔබේ ගමනට ආශිර්වාදයක්
මේ අනුව, කලකිරීම එක පැත්තකින් යහපත් ප්රතිඵල ලබාදෙනවා වගේම, එය සිතින් බැහැර නොකළහොත් ලෞකික හා ආධ්යාත්මික වශයෙන් සෑහෙන කාලයක් අපව පහළට ඇද දැමීමටද හේතුවක් වෙනවා. මෙම ඉගැන්වීම් ඔබේ ජීවිතයට උදව්වක් කරගෙන, ඔබේ ගමන් මාර්ගය සාර්ථකව ඉදිරියට ගෙන යන්න. මනසේ ස්වභාවය පිළිබඳ තවත් කරුණු ඉදිරියේදී සාකච්ඡා කරන අතර, මෙවැනි දේශනා තුළින් ලබන අවබෝධය ප්රායෝගිකව යොදවමින්, ඔබේ ආධ්යාත්මික ගමන දියුණු කරගැනීමට ත්රිවිධ රත්නයේ ආශිර්වාදය ලැබේවා!
මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්රශ්න, ඔබගේ අවශ්යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.
අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!
