භාවනා කරන්න කැලේට ගියාම වෙන දේ !

තෙරුවන් සරණයි සියලු දෙනාටම!

අපගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය තුළ අප මුහුණ දෙන ප්‍රායෝගික අත්දැකීම් ගැන කතා කරන විට, විශේෂයෙන්ම හුදකලාවට, එනම් වනගත වීමට සිත යොමු කළ විට අපේ සිත ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය ඉතා වැදගත්. මෙය ඔබ අප කා තුළත් තිබෙන, ඕනෑම කෙනෙකුට අත්විඳින්නට සිදුවන දෙයක්.

මෙම ලිපිය තුළින් ඔබේ සිතේ ස්වභාවය පිළිබඳව ගැඹුරු අවබෝධයක් ලබාගැනීමටත්, ඔබේ ඉදිරි භාවනා කටයුතු සාර්ථක කරගැනීමටත්, විශේෂයෙන් සිහිය පැවැත්වීමේ ඇති වටිනාකම තේරුම් ගැනීමටත් විශාල උපකාරයක් ලැබෙනු ඇත. සැබෑ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය යනු මල් ස්ථරගත මාවතක් නොවන බව වටහා ගැනීමට මෙය ඔබට උපකාරී වේවි.

ලෞකික සැප මැද දැනෙන මහා හිස් බව

අපි මේ කතාව තේරුම් ගැනීමට උදාහරණයකට පුද්ගලයෙකු ගනිමු. ස්ත්‍රියක් හෝ පුරුෂයෙක්, ඒ කවුරු වුවත් කමක් නැත. සිතන්න, පංචශීලය රකින්නේ නැති, සූදුවට, දුරාචාරයට, විශේෂයෙන්ම වැරදි කාම සේවනයට දැඩි ලෙස ලොල් වූ කෙනෙක් සිටිනවා. සමහරවිට ඔහු මිනී මැරූ, මත්ද්‍රව්‍ය හා මත්පැන් වලට ඇබ්බැහි වූ, කාම ලෝකයේ සියලු සැප සම්පත් උපරිමයෙන් භුක්ති විඳි කෙනෙක් වෙන්නට පුළුවන්.

මුදල්, තාක්ෂණය, යාන වාහන, ගෙවල් දොරවල් වැනි සියලුම භෞතික සැප සම්පත් ඔහුට තිබුණා. නමුත්, මේ සියල්ල තිබියදීත්, ජීවිතයේ යම් මොහොතක ඔහුට විශාල හිඩැසක්, මහා අඩුවක් දැනෙන්නට පටන් ගන්නවා. තමා සතුව සියල්ල තිබුණත්,මුදල්, බලය, කාන්තාවන් හෝ පුරුෂයන්,ඒ කිසිවකින් සිතේ ඇතිවන මේ හිස් බව පුරවාගන්නට බැරි බව ඔහුට තේරෙනවා. මේ අඩුව දැනෙන්නේ බාහිර ලෝකයට නොව, ඔහුගේම හිතටයි.

සැනසීමේ පළමු දසුන: පැවිදි රුව හමුවීම

මෙවැනි හිස්කමකින් පෙළෙන මොහොතක, අපේ බෝසතාණන් වහන්සේ සතර පෙර නිමිති දුටුවා සේ, මොහුටද පැවිදි රුවක් දකින්නට ලැබෙනවා. විවිධ වර්ණවලින් ඇඳුම් ඇඳ, සැපවත් ජීවිත ගත කිරීමට විවිධ රැකියාවන්හි,සාධාරණ හා අසාධාරණ,යෙදෙන මිනිසුන් අතර, ඔහු එක් විශේෂ ඇඳුමක් දකිනවා. ඒ තමයි සිවුර. ඔහුට මෙසේ සිතෙනවා: ‘ඇයි මේ පුද්ගලයා මෙවැනි වෙනස් ඇඳුමක් ඇඳගෙන, මෙතරම් සරලව ඉන්නේ? මෙහි මොකක් හෝ විශේෂයක් තිබිය යුතුයි.’

මේ සිතුවිල්ලත් සමඟ, ඔහු ඒ පැවිදි උත්තමයා ආශ්‍රය කිරීමට පෙළඹෙනවා. ඒ පැවිදි තැනැත්තා යනු, භාවනාවෙන් සිත මනාව දියුණු කරගත්, විශිෂ්ට ගණයේ භාවනා යෝගී කෙනෙක්. ඔහුගේ සන්සුන් ඉරියව්, මුහුණේ ඇති ප්‍රභාෂ්වර බව සහ අහිංසක සිනහව දුටු සැණින්, අර ලෞකික සැප විඳ වෙහෙසට පත්ව, ජීවිතයේ හිඩැසක් ගැන දුක්වෙමින් සිටි පුද්ගලයාගේ හිතට පුදුමාකාර සතුටක් දැනෙනවා. ‘මගේ ජීවිතේ මම නොවිඳි යමක් මෙතන තිබෙනවා’ කියා ඔහුට සිතෙනවා.

දහම් සිසිල: පිපාසිත සිතට ලැබුණු දිය බිඳ

ඉන්පසු ඔහු ඒ පැවිදි උත්තමයා වෙත ගොස් අසනවා, “ඔබ කොහොමද මෙතරම් සතුටකින්, මෙතරම් ප්‍රසාදයකින් ඉන්නේ?” එවිට ඒ පැවිදි තැනැත්තාගෙන් ඔහුට පිළිතුරක් ලැබෙනවා. ඒ වචන මොනවාදැයි මෙහිදී විස්තර නොකළත්, එය ත්‍රිපිටකයේ සඳහන් ධර්ම කරුණක් හෝ අප ‘ආධ්‍යාත්මික භික්ෂුන්’ නාලිකාවේ කතා කරනවා වැනි, අර පුද්ගලයාගේ සිතේ තිබූ මහා හිඩැසට සරිලන පිළිතුරක් යැයි සිතන්න.

ඒ වචන ඇසූ සැණින්, ඉඩෝරයකට පත්ව තිබූ ඔහුගේ සිතට දිය බිඳක් වැටුණා සේ පුදුමාකාර සැනසීමක් දැනෙන්නට ගන්නවා. මෙය වයස්, ජාති, ආගම් භේදයකින් තොරව, ඔබත් ජීවිතයේ යම් දිනක අත්විඳ ඇති සැනසීමක් විය හැකියි.

ඒ සැනසීමත් සමග ඔහු දකිනවා, මේ පැවිදි උත්තමයා ජීවත් වන්නේ ඉතාම සරලවයි. ඇත්තේ පාත්‍රයකුයි, සිවුරකුයි පමණයි. නමුත් ඔහුගේ මුහුණේ පුදුම ප්‍රසන්න බවක් සහ සැනසීමක් තිබෙනවා. හැමවිටම සිනහවෙන් කතා කරන, අසංවර බවක් කොහෙත්ම නැති, තමන්ගේ ඇඳුම පවා ඉතා පිළිවෙලට ඇඳ සිටින මේ පුද්ගලයා තුළින් ඔහු විශාල වෙනසක් දකිනවා. මේ අත්දැකීම ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය සඳහා වූ පළමු පියවර බවට පත් වෙනවා.

කල්‍යාණ මිත්‍ර සේවනය සහ පළමු පියවර

තමන්ගේ සිතේ හිඩැස පුරවාගත හැකි මග මෙය බව වටහාගන්නා ඔහු, නැවතත් ඒ පැවිදි උත්තමයා වෙත ගොස් ඉල්ලා සිටිනවා, “ඔබ වහන්සේ අත්විඳින මේ සතුට මටත් ලබාගන්නා ආකාරය කියා දෙන්න.” එවිට ඒ පැවිදි උත්තමයා පිළිතුරු දෙනවා, “පුළුවන්. මම කියන දේ ප්‍රායෝගිකව කරන්න. එවිට ඔබටත් මේ සැනසීම ලබන්න පුළුවන්.”

මේ දෙදෙනා අතර කල්‍යාණ මිත්‍ර සේවනයක්, එනම් යහපත් අධ්‍යාත්මික මිත්‍රත්වයක් ගොඩනැගෙනවා. ගුරු හාමුදුරුවන් ඔහුට නිවසේ සිටම ප්‍රායෝගිකව අනුගමනය කළ හැකි ධර්ම කරුණු, විශේෂයෙන්ම සිත හා සිහිය පිළිබඳව කියා දෙනවා. කාලයක් ගත වෙද්දී, අර ලෞකික සැප සම්පත් මැද ජීවත් වූ පුද්ගලයා, ජීවිතයේ කිසි දිනෙක නොවිඳි අමුතුම ආකාරයේ සැනසීමක් විඳින්නට පටන් ගන්නවා. ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය ටිකෙන් ටික පෝෂණය වෙනවා.

මහා අභිනික්මන සහ මාර බාධක

කාලයක් මෙසේ ගත වෙද්දී, ඔහුට තේරෙනවා, ‘මට මේ ගිහි ජීවිතයේ ඉඳගෙන මීට වඩා ඉදිරියට යන්න බැහැ. මම ආශ්‍රය කරන යාළුවෝ මට මේක කරන්න දෙන්නේ නැහැ’ කියා. ඔහු පැවිදි වීමට තීරණය කළ මොහොතේම, ඔහුගේ මිතුරන්, දෙමව්පියන්, නෑදෑයන්, ව්‍යාපාර වල සේවකයන් පවා ඔහු වටකර ගන්නවා. ඔවුන් හරියට මාරයා වේශයෙන් ඇවිල්ලා වගේ. බුදු දහමේදී මාරයා ලෙස හඳුන්වන්නේ, අපව සංසාරයේ බැඳ තබන, විමුක්තියට බාධා කරන බලවේගයි. එය සමහර විට අපේම සිතුවිලි හෝ අපට සමීපම පුද්ගලයන් විය හැකියි.

ඔවුන් මෙසේ කියන්නට පටන් ගන්නවා: “මොන පිස්සුද මේ කරන්න යන්නේ? ජීවිතේ විඳින්න කොච්චර දේවල් තියෙනවද? නයිට් ක්ලබ්, පාටි, මියුසිකල් ෂෝ, විවිධ මත්ද්‍රව්‍ය, ලෝකේ වටේ සංචාරය කරන්න තැන්… මේ ඔක්කොම දාලා කොහෙද යන්නේ? ඔයාට හොඳට උගත්කමක් තියෙනවා, ලස්සන විවාහයක් කරගෙන දරු මුණුබුරන් හදන්න පුළුවන්. මේ ව්‍යාපාර, මේ පරම්පරාව කවුද බලාගන්නේ?” අද කාලයේ නම් ඔවුන් මෙහෙමත් කියාවි:“අපෝ, අද කාලේ පැවිද්ද වැඩක් නැහැ. පේනවනේ, සිවුරු දාගත්තු අය කරන දේවල්. සමාජ ජාලා වල ඒ වීඩියෝ කොච්චර තියෙනවද? පැවිද්ද ගැන කලකිරෙනවා.”

නමුත්, අර පැවිදි උත්තමයාගෙන් ලැබුණු දහම් සිසිල නිසා, මේ කිසිදු බාධාවකට ඔහුගේ හිත සැලෙන්නේ නැහැ. ඔහු තීරණය කරනවා, “මේ අය මොනවා කිව්වත් මම යනවා.” ඔහු සියලු දේපළ, සබඳතා, සැප සම්පත් වලට එකවර පයින් ගසා, අර පැවිදි උත්තමයා ළඟට යනවා, ඒ ඇඳුම ඉල්ලගන්න, පැවිදි වෙන්න.

පළමු නිදහස: හිස මුඩු කිරීමේ සැහැල්ලුව

ඔහු පැවිදි වූ පළමු දවසෙම, ලස්සනට වවා තිබූ ඔහුගේ කොණ්ඩය සම්පූර්ණයෙන්ම කපා දමනවා. ඒ මොහොතේම ඔහුට පුදුමාකාර සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා. එය නිවන් දැක්කා වගේ හැඟීමක්. එය ශාරීරික දෙයක් ඉවත් කිරීමෙන් ලැබෙන මානසික නිදහසක්. මේ අත්දැකීම ඕනෑම කෙනෙකුට ලබාගන්න පුළුවන්.

දිගට කොණ්ඩය වවා එකපාරටම කපා බැලුවොත් ඒ සැහැල්ලුව ඔබටත් දැනේවි. ඔහු තවම නිර්වාණය අවබෝධ කරගෙන නැහැ, නමුත් පැවිදි වූ පළමු දවසෙම හිතාගන්න බැරි තරම් සැහැල්ලුවක් සහ සැනසීමක් ඔහුට දැනෙනවා. ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය සැබෑ ලෙසම ඇරඹෙන්නේ මෙතැනිනුයි.

මධුසමය නිමාවීම: පැවිද්දත් එපා වන මොහොත

පැවිදි වූ මුල් මාස දෙක තුන ඔහුට ඉතාම සැනසිලිදායකයි. ගිහි ජීවිතයේ තිබූ පීඩනයෙන් මිදී ලැබුණු මේ නිදහස හරිම මිහිරියි. මෙය හරියට, රැකියාවේ සහ පවුලේ ප්‍රශ්න වලින් හෙම්බත් වෙලා ඉන්න ඔබ නුවරඑළියේ සංචාරයක ගියාම දැනෙන සැහැල්ලුව වගේ. ගොඩක් අය ඒ සැහැල්ලුවත් එක්ක මත්පැන් පානය කරලා, සින්දු කියලා විනෝද වෙන්නේ ඒ නිවන් දැක්කා වගේ දැනෙන හැඟීම නිසයි. නමුත් ඒ සැනසීම තාවකාලිකයි. ආපහු පරණ තත්ත්වයටම පත්වෙනවා.

ඒ වගේම, පැවිදි ජීවිතයේ මුල් සැනසීමත් කාලයක් යද්දී නැතිවෙන්න පුළුවන්. විශේෂයෙන්ම, ඔහුට නිවැරදි ගුරුවරයෙක් නොසිටියොත්, ඔහුගේ අධ්‍යයනය පොතපතට පමණක් සීමා වුනොත්, එසේත් නැත්නම් දාන, මාන, පාංශුකූල වැනි සමාජ සේවා කටයුතු වලට පමණක් කොටු වුනොත්, ටික කලකින් ඔහුට පැවිද්දත් හිසරදයක් වෙන්න, එපා වෙන්න පටන් ගන්නවා. සජ්ඣායනා කරන එක පවා කාලයක් යද්දී නීරස වෙනවා.

මේක හිතේ ස්වභාවය. හරියට ලස්සන බිරිඳක් හෝ සැමියෙක් කාලයක් යද්දී එපා වෙනවා වගේ. එකම රසය විඳිද්දී සිත එයට ඇති කැමැත්ත නැති කරගන්නවා. වැරදි කාම සේවනයට මිනිසුන් පෙළඹෙන්නේත් මේ එකම කෑම එක කාලා එපා වුණු නිසා. ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය තුළ මේ සිතේ ස්වභාවය තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍යයි.

නැවත මතුවන රාගය සහ ගුරුවරයාගේ පිහිට

මෙවැනි තීරණාත්මක මොහොතකදී, ඒ භික්ෂුව බේරාගන්නේ ඔහුගේ ගුරුවරයායි. මා මුලින් සඳහන් කළ ඒ ගුරුවරයා, කුණ්ඩලිනී ශක්තිය, ධ්‍යාන, අභිමානසික හැකියාවන් ආදී සෑම දෙයක් ගැනම පරතෙරට ගිය කෙනෙක්. පැවිද්ද එපා වී, ‘අයියෝ, ගිහි ගෙදර හිටියා නම් මීට වඩා හොඳයිනේ’ කියා සිතෙන විට, ඒ භික්ෂුවගේ හිතේ නැවතත් රාගය ඇවිස්සෙන්න ගන්නවා. ගිහි කාලයේ විඳි කාම සැප, ගැහැණුන්, මත්ද්‍රව්‍ය, පාටි, විනෝද ගමන් එකින් එක මතක් වෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒ මොහොතේ සිවුර ඇරලා යන්න තරම් සිතුවිලි ප්‍රබල වෙනවා.

නමුත් ඒ පරිණත ගුරුවරයා, “ඕක තමයි හිතේ ස්වභාවය. අපි ඒක තේරුම් අරගෙන ඉවසන්න ඕනේ” කියා පහදා දෙනවා. ඔහු නිකම්ම පොතේ ඇති දේ කියා දෙනවා වෙනුවට, ප්‍රායෝගිකව යෙදිය හැකි ධර්ම කාරණා, එනම් කමටහන් ලබා දෙනවා. බුදු දහමේ කමටහන් යනු, භාවනා කරන විට සිතේ මතුවන විවිධ බාධක ජය ගැනීමට ගුරුවරයෙකු විසින් ලබා දෙන විශේෂ උපදෙස් හෝ ආයුධ වැනිය. ඒ දක්ෂ ගුරුවරයා නිසා, ඒ භික්ෂුව ඒ මානසික අර්බුදයෙන් ගැලවෙනවා.

වනගත වීම: සැබෑ සටනට සූදානම් වීම

වසර පහක් පමණ ගුරු ඇසුරේ සිටිමින්, රියදුරු පාසලක පුහුණුව ලබන්නා සේ, සියලු දේ ඉගෙන ගත් පසු, ගුරුවරයා ඔහුට මෙසේ පවසනවා: “දැන් ඔබ මගෙන් ඉගෙන ගත යුතු දේ ඉගෙනගෙන අවසන්. දැන් ඔබ තනිවම වනගත වී භාවනා කළ යුතුයි.” ඔබ ධම්මපදට්ඨ කථාවේ හෝ සූත්‍ර පිටකයේ “කමටහන් රැගෙන කැලයට ගියා” වැනි කතා අසා ඇති. මේ සිදුවන්නේ එයයි.

භික්ෂුව දුෂ්කර පළාතක, කැලෑවක් තුළ පිහිටි කුටියකට ගොස් තනිවම භාවනා කරන්න පටන් ගන්නවා. මුලදී, ගුරු ඇසුරේ සිටියාටත් වඩා විශාල සැනසීමක් ඔහුට දැනෙනවා. හරියට පැවිදි වූ මුල් මාස කිහිපය වගේ. නමුත් ඒ සැනසීම සති කිහිපයකින් හෝ මාස කිහිපයකින් පහව යනවා. ඉන්පසුවයි, ඔහුගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතයේ බරපතලම සහ තීරණාත්මකම සටන ආරම්භ වන්නේ.

සිතේ මහා යුද්ධය: අතීතය නැවත පණ ගැන්වීම

ඔහු තවමත් මාර්ගඵල ලබා නැහැ. දැන් කැලයේ තනිවම ඉන්නා විට, ඔහුගේ සිතේ සැඟවී සිටි මාරයන් හතර දෙනාම,ක්ලේශ මාර, මච්චු මාර, ස්කන්ධ මාර ආදී සියල්ල,ක්‍රියාත්මක වෙන්න ගන්නවා. මෙහිදී මාරයන් යනු බාහිර භූතයන් නොව, සිත තුළම ඇති කෙලෙස්, මරණ බිය, සහ පංචස්කන්ධයට ඇති ඇල්ම වැනි බලවේගයි. ඔහුගේ අතීතය දැවැන්ත රළ පෙළක් මෙන් සිතට කඩා වදිනවා.

ගිහි කාලයේ ගිය සමාජ ශාලා, පාටි, ගැහැණුන් ඇසුරු කළ හැටි, නැරඹූ නිල් චිත්‍රපට, ලිංගික දර්ශන, රස කර කර කාපු කෑම (ඉතාලි පීසා, කොත්තු), විනෝද ගමන්, අම්මා, තාත්තා,මේ සියල්ල එකින් එක, නැවත නැවතත්, යුද්ධයක් මෙන් මතක් වෙන්න ගන්නවා. මේ මොහොතේදී දැනෙන පීඩනය කෙතරම්ද යත්, කැලේ කඩාගෙන, සිවුර දමා ගසා ගෙදර යන්නට සිතෙනවා.

නමුත් ඔහු, ගුරුවරයා දුන් කමටහන් නමැති ආයුධයත්, පූර්ණ සිහියත් භාවිතා කරමින්, මේ සිතුවිලි දෙස නිකම්ම බලාගෙන ඉන්නවා. ‘අවුරුදු පහකට පෙර තිබ්බ ජීවිතය දැන් මට මතක් වෙනවා. මට සිවුර ඇරලා යන්න හිතෙනවා. මේ සිත නම් පුදුමාකාර දෙයක්’ කියා ඔහු සිතේ ස්වභාවය දෙස උපේක්ෂාවෙන් බලා සිටිනවා. මෙයයි සැබෑ සටන.

ජයග්‍රහණය: සමාධිය, ධ්‍යාන සහ අරිහත්වය

මේ දැවැන්ත මානසික යුද්ධයෙන් ක්‍රමානුකූලව ජයගැනීමත් සමග, ඔහුගේ සිත සමාධිගත වෙනවා. ඉන්පසු ඔහු ධ්‍යාන වලට සමවදිනවා. ධ්‍යාන යනු ගැඹුරු මානසික ඒකාග්‍රතාවන්. නමුත් ඔහු ඒ ධ්‍යාන සැපයට පවා නොඇලී, නොගැටී, ඒවාද ප්‍රඥාවෙන් යුතුව භාවිතා කරමින්, සමථ සහ විපස්සනා මාර්ගයේ ඉදිරියටම ගොස්, අවසානයේදී සියලු කෙලෙසුන් නසා උතුම් වූ අරිහත්වය ලබාගන්නවා. අරිහත්වය යනු සියලු දුකින් මිදී, නැවත ඉපදීමක් නැති, පරම ශාන්ත වූ නිර්වාණය අවබෝධ කරගැනීමයි.

වස් තුන් මාසය අවසානයේ වනගත වූ භික්ෂූන් රහත් වී බුදුන් වහන්සේ හමුවීමට එනවා කියා ඔබ කතාවල අසා ඇත්තේ මෙවැනි ගමනක් අවසන් කළ උතුමන් ගැනයි. නිවැරදිව සතර සතිපට්ඨානය වඩන භික්ෂුවක් සිටින තාක් කල්, මේ ශාසනය රහතන් වහන්සේලාගෙන් හිස් වන්නේ නැහැ. මේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය අදටත් වලංගු, ප්‍රායෝගික මාවතක්.

ඔබේම ආධ්‍යාත්මික ගමනට පාඩමක්

මෙම සම්පූර්ණ කතාවෙන් අපට පැහැදිලි වන්නේ, නිර්වාණය අවබෝධ කිරීම පරාර්ථකාමීව, එනම් අනුන් වෙනුවෙන් කළ නොහැකි බවයි. බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළේ මේ මග යා යුත්තේ ආත්මාර්ථකාමීව බවයි. එහි අරුත ආත්මාර්ථකාමී වීම නොව, තමාගේ විමුක්තිය සඳහා තමා විසින්ම වීරිය කළ යුතු බවයි. වෙන කිසිවෙකුට එය අප වෙනුවෙන් කර දිය නොහැකියි.

මෙම ලිපිය තුළින්, පැවිදි වූ පසු සහ වනගත වූ පසු සිතේ සිතිවිලි පිහිටන ආකාරය, මුහුණ දීමට සිදුවන බාධක සහ ඒවා ජයගන්නා ආකාරය පිළිබඳව ඔබට යම් වැටහීමක් ලැබෙන්නට ඇත. මේ අත්දැකීම් ඔබේම ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය දියුණු කරගැනීමටත්, ඔබේ සිතේ ස්වභාවය තේරුම් ගැනීමටත් උපකාරී වේවා! ඔබ දන්නා වනගතව වැඩවසන ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් සිටී නම්, මේ කරුණු ගැන උන්වහන්සේගෙන් විමසා සත්‍ය අසත්‍යතාව තහවුරු කරගන්න.

ඔබ සියලු දෙනාට බුද්ධ, ධම්ම, සංඝ යන ත්‍රිවිධ රත්නයේ ආශිර්වාදයෙන් මේ කරුණු තුළින් තමන්ගේ සිත, සිතිවිලි සහ ජීවිතයේ යථාර්ථය අවබෝධ කරගෙන, ප්‍රායෝගිකවම තමන්ගේ ආධ්‍යාත්මික ජීවිතය දියුණු කරගැනීමට ශක්තිය ලැබේවා!
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්‍යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි

මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්‍රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්‍රශ්න, ඔබගේ අවශ්‍යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.

අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්‍යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්‍යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.

අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්‍යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!