තෙරුවන් සරණයි සියලු දෙනාටම!
අද මෙම ලිපියෙන් ඔබ සියලු දෙනාට පැහැදිලි කර දීමට බලාපොරොත්තු වන්නේ බොහෝ දෙනා තුළ කුතුහලයක් ඇති කරන මාතෘකාවක් පිළිබඳවයි: ‘අමනුෂ්යයන් ආලෝකයට බය ඇයි?’ යන්නයි. ඔවුන් බිය වන මේ ආලෝකය කුමක්ද? ඊට හේතුවන කාරණා මොනවාද? ඒ වගේම, අමනුෂ්යයින් යනු සැබවින්ම කෙබඳු කොටසක්ද යන කාරණාව ඔබට සරලව අවබෝධ කර දීම මෙම විග්රහයේ අරමුණයි.
මෙම ඉගැන්වීම තුළින් අපට ඒ පිළිබඳව පැහැදිලි අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරමු.
අමනුෂ්ය උපතකට මඟ පාදන හේතු මොනවාද?
අපි කවුරුත් ‘අමනුෂ්යයින්‘ යන වචනය අසා ඇත්තෙමු. බුද්ධ දේශනා සහ විවිධ ස්වාමීන් වහන්සේලාගේ ධර්ම දේශනා තුළින්, මෙවැනි ආත්මවල ඉපදීමට හේතුවන කාරණා ගැන ඔබට යම් දැනුමක් ඇතුවාට සැක නැහැ.
සරලවම කිවහොත්, අමනුෂ්යයින් ලෙස උපත ලබන්නේ සිත, කය, වචනය යන තිදොරින් අකුසල් රැස්කරගත් අයයි. මෙහිදී අකුසල් යනු අනුන්ට හිංසා පීඩා ගෙන දෙන, තමාගේ මෙන්ම අනුන්ගේද යහපතට හේතු නොවන සිතුවිලි, වචන සහ ක්රියාවන්ය. පංච ශීල ප්රතිපදාවෙන් බැහැරව ක්රියා කිරීම, අනුන්ට වද හිංසා කිරීම, සහ ලෝභය, ද්වේෂය, මෝහය, රාගය වැනි කෙලෙස් සිතුවිලි අධික වීම මෙයට ප්රධාන වශයෙන් හේතු වේ. කෙසේ වෙතත්, සෑම අකුසලයක් කළ අයෙක්ම මෙසේ උපදිනවා යැයි නිශ්චිතව කිව නොහැකිය.
මරණාසන්න මොහොතේදී සිතට අරමුණු වන අවසන් සිතුවිල්ල, එනම් චුති සිත, මීළඟ උත්පත්තිය තීරණය කිරීමේදී ඉතා බලවත් වේ. අපගේ සිත පාලනයකින් තොරව අයහපත් සිතුවිලි දිගින් දිගටම සිතන්නේ නම්, මරණාසන්න මොහොතේදී එවැනි අකුසල් සිතක් මතු වී, ඒ අනුව අමනුෂ්ය ආත්මයක උපත ලැබීමේ ඉඩකඩ වැඩි වේ.
ඔබ ඔබේ සිත දෙස සිහියෙන් බැලුවහොත්, පාලනයකින් තොරව සිතුවිලි නැගෙන ආකාරය ඔබටම අත්දැකිය හැකිය. වයස්ගත වූ විට මෙම සිතුවිලි පාලනය කරගත නොහැකි වුවහොත්, මරණ මංචකයේදී සිතට නැගෙන අයහපත් අරමුණක් නිසා කෙබඳු උපතක් ලැබිය හැකිද යන්න ඔබට ප්රායෝගිකවම සිතාගත හැකිය.
බැඳීම සහ චුති සිත: ඉඩමකට ආසා කළ මිනිසාගේ කතාව
අපගේ ආශාවන්, එනම් ලෝභය, බොහෝ විට අමනුෂ්ය උත්පත්තියකට හේතු වේ. උදාහරණයක් ලෙස, යම් පුද්ගලයෙක් ඉඩකඩම්වලට අධික ලෙස ආශා කරමින්, දැඩි ලෙස බැඳී සිටිනවා යැයි සිතමු. බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ පරිදි, තමන්ගේ සිත දෙස සිහියෙන් බැලුවහොත්, අප කොතරම් දේවලට බැඳී සිටිනවාදැයි අපටම අවබෝධ කරගත හැකිය.
එවන් පුද්ගලයෙක් වයසට ගොස් මියයන මොහොතේදීත්, ඔහුගේ සිතේ එම ඉඩකඩම් පිළිබඳ දැඩි ලෝභය සහ ආශාව පවතී නම්, ඔහුගේ අවසන් සිතට, එනම් චුති සිතට, තමා සතු ඉඩමක් ගැන සිතුවිල්ලක් අරමුණු විය හැකිය. එම සිතුවිල්ලත් සමඟම ඔහු ඒ හා බැඳුණු උත්පත්තියක් ලබයි. බොහෝ විට, ඔහු එම ඉඩමේම බහිරවයෙක්, යක්ෂයෙක් හෝ ප්රේතයෙක් වැනි අමනුෂ්ය ආත්මයක උපත ලබන්නට ඉඩ තිබේ.
කෙසේ වෙතත්, කර්මයේ ස්වභාවය ඉතා සංකීර්ණයි. එය බුදුරදුන් හැඳින්වූයේ අචින්ත්ය හෙවත් සිතා නිමකළ නොහැකි දෙයක් ලෙසයි. සමහර විට, මේ ආත්මයේ බොහෝ අකුසල් කළ අයෙකුට වුවද, මරණාසන්නයේදී පෙර ආත්මයක කළ බලවත් කුසලයක් සිහිපත් වී දිව්ය ලෝකයක වැනි යහපත් ආත්මයක උපත ලැබිය හැකිය. මරණාසන්නයේදී අරමුණු වන්නේ:
- මේ ආත්මයේ කළ ක්රියාවක් (කර්ම)
- මීළඟට ඉපදීමට නියමිත ස්ථානය පිළිබඳ පෙර නිමිත්තක් (කර්ම නිමිත්ත)
- පෙර ආත්මයක කළ ක්රියාවක් (ගති නිමිත්ත)
මෙම තුනෙන් එකක් චුති සිතට අරමුණු වන අතර, එය නිවැරදිව දැකිය හැක්කේ බුදු කෙනෙකුට, රහතන් වහන්සේ නමකට හෝ ධ්යානලාභී ආධ්යාත්මික හැකියාවන් ඇති කෙනෙකුට පමණි.
ලෝභයේ විපාක: පන්සලට සහ සිවුරට ආසා කළ භික්ෂූන් වහන්සේලා
මාගේ ප්රායෝගික අත්දැකීම් අනුව, ලෝභය නිසා අමනුෂ්ය ආත්මවල උපත ලැබූ බොහෝ දෙනෙක් සිටිති. ඉඩකඩම්වලට පමණක් නොව, වෙනත් දේවලට ඇති ආශාවද මීට හේතු වේ. තමන් වැඩසිටි පන්සලට අධික ලෙස ආශාවෙන් කටයුතු කර, එම පන්සලේම සිවුරු දාගත් ප්රේත කොටසක් ලෙස ඉපදුණු ස්වාමීන් වහන්සේලා පිළිබඳව පවා අසන්නට ලැබේ. මන්ද, අවසන් සිතට එම බැඳීම අරමුණු වූ නිසාය.
බුද්ධ ඉතිහාසයේ පවා, කාශ්යප බුදුන් වහන්සේගේ සමයේ කළ අකුසල කර්මයක් හේතුවෙන් ගිජුකුළු පව්වේදී ගිනිගෙන දැවෙන සිවුරක් සහිත ප්රේත කොටසක් බුදුරදුන් දුටු බව ත්රිපිටකයේ සඳහන් වේ.
ප්රේතවත්ථු, විමානවත්ථු වැනි ග්රන්ථ කියවීමේදී ඔබට මේ පිළිබඳව තවත් කරුණු ඉගෙන ගත හැකිය. වර්තමානයේ පවා, තමන්ගේ කුටියට, පරිහරණය කරන භාණ්ඩවලට ඇති අධික ආශාව නිසා එවැනි තත්ත්වයන්ට පත්වන අවස්ථා ඇත.
බුද්ධ ඉතිහාසයේ තවත් කතාවක, එක් සිවුරකට පමණක් දැඩි ආශාවකින් සිටි භික්ෂුවක්, එම ආශාව චුති සිතට අරමුණු වී, දින හතක් යනතුරු එම සිවුරේම ගුල්ලෙක්ව ඉපිද, පසුව කුසල් විපාකයක් මතු වීමෙන් යහපත් ආත්මයක උපත ලැබූ බව සඳහන් වේ.
මේ අනුව, අප කොතරම් හොඳ දේ කළත්, සතර පෝයට සිල් ගත්තත්, අවසන් මොහොතේ පෙර ආත්මයක කළ අකුසලයක් මතු වුවහොත්, නරක ආත්මයක උපත ලැබිය හැකි බව අප තේරුම් ගත යුතුය.
වැරදි ආකල්පවලින් මිදෙමු: පින සහ ප්රතිපත්තියේ සමබරතාව
මෙවැනි කරුණු ඇසූ විට, ‘එසේනම් පින් කරලත් වැඩක් නැහැ, පව් කරලත් වැඩක් නැහැ‘ වැනි වැරදි මතයකට, එනම් දෘෂ්ටියකට, පැමිණිය යුතු නැත. මෙහිදී අවධාරණය කරන්නේ, අප සිත පුරුදු නොකළහොත්, හුදෙක් පින පව, කුසල් අකුසල්, සිල් ගැනීම, දන් දීම, මල් පහන් පූජා කිරීම, කඨින පින්කම් වැනි දේවල පමණක් සිරවී නොසිටිය යුතු බවයි.
බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළේ, අප කරන කුසල්වල විපාක අපට නිසැකවම ලැබෙන බවයි. දේවදත්ත තෙරුන්ට ආනන්තරීය පාප කර්මයේ විපාක විඳීමෙන් පසු පසේ බුදු බව ලැබෙන බව සඳහන් වන්නේද එබැවිනි.
සමහර විට බලවත් අකුසල් නිසා කුසල් යටපත් වන අතර, බලවත් කුසල් නිසා අකුසල් යටපත් වී යයි. එබැවින් ‘ආමිස පූජා කරලා වැඩක් නැහැ‘ යන වැරදි දැක්මෙන් මිදෙන්න. බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළේ, මේ සියල්ලම කළ යුතු බවයි. නමුත් ආමිස පූජාව, එනම් මල්, පහන්, සුවඳ දුම් වැනි බාහිර පූජාවන්හි පමණක් සිරවී නොසිට, ප්රතිපත්ති පූජාවට, එනම් භාවනාව, සිහිය පැවැත්වීම වැනි ආධ්යාත්මික පිළිවෙත්වලට දස ගුණයකින් වැඩිපුර යොමුවන ලෙසයි. එයයි වඩාත් වැදගත් වන්නේ.
අමනුෂ්ය ලෝකයේ ස්වභාවය සහ ඔවුන්ගේ දුක්ඛිත පැවැත්ම
දැන් අපි බලමු අමනුෂ්යයින් බිය වන්නේ කුමකටද කියා. දැඩි වෛරයෙන් මියයන අය යක්ෂ ආත්මවලද, සර්පයින් වැනි ආත්මවලද උපදින බව බුදු දහමේ සඳහන් වේ. ඒ ආකාරයටම, ඉඩකඩම්, තමන්ගේ බිරිඳ, ස්වාමිපුරුෂයා, වාහනය හෝ ජංගම දුරකථනය වැනි ඕනෑම දෙයකට ඇති කරන දැඩි ලෝභය නිසා, එවැනි සිතුවිල්ලක් චුති සිතට අරමුණු වුවහොත්, මෙවැනි දුර්වල ආත්මවල ඉපදීමේ සම්භාවිතාවය ඉතා ඉහළය.
මෙවැනි ආත්මයක උපත ලැබූ පසු, ඔවුන්ට පිළිසරණක් නැත. බොහෝ ප්රේත කොටස් තමන් කළ අකුසල්වල විපාක ලෙස දරුණු වේදනා විඳිති. තුවාල, ශාරීරික පීඩා මැද ඔවුන් කෑ ගසමින් කල් ගෙවයි.
යම් කෙනෙකුගේ තෙවැනි ඇස විවෘත වුවහොත්, අප ජීවත් වන මේ පරිසරයේම සෑම තැනකම ප්රේතයින් සිටින බව දැකගත හැකිය. අප පොළවට කෙළ ගැසුවහොත් එය ආහාරයට ගැනීමට එන අමනුෂ්යයින් පවා සිටිති. මළ මූත්රා ආහාරයට ගැනීමට වැසිකිළි අසල රැඳී සිටින ප්රේතයින්, බාර්, සූදු පොළවල් වැනි කාමයන්ට අධිකව ඇලුම් කරන ස්ථානවල ගැවසෙන අමනුෂ්යයින් සිටිති.
ඔවුන් දැඩි ලෙස කර්ම විපාක විඳිති. සමහර ප්රේතයින්ගේ කටේ පණුවන් සිටින අතර, එම පණුවන් ඔවුන්ගේම මස් ආහාරයට ගනිති. අධික ලෙස බොරු කීම, කේලාම් කීම වැනි දේවලට මෙවැනි දරුණු විපාක ලැබේ. මේ පිළිබඳව ත්රිපිටකයේ සහ අටුවා ග්රන්ථවල එන ප්රේතවත්ථු සහ විමානවත්ථු කතා කියවීමෙන් ඔබට ගැඹුරු අවබෝධයක් ලබාගත හැකිය.
ආලෝකය යනු කුමක්ද? අමනුෂ්යයන් ආලෝකයට බය ඇයි
මෙහිදී ‘ආලෝකය‘ යැයි පැවසූ විට, එය විදුලි බුබුලක හෝ විදුලි පන්දමක එළිය යැයි නොසිතිය යුතුය. අමනුෂ්යයින් බොහෝ විට අඳුරු ස්ථානවල, ඇඳන් යට, බිත්ති මුළුවල සැඟවී සිටීමට කැමතිය. ඔවුන් නිවසක සිටී නම්, එම නිවසේ සාමාජිකයන් අපිරිසිදුව තැබීමට, ආහාර පිළුණු කරවීමට, පහනක් දැල්වීමට හෝ පිරිත් ඇසීමට ඉඩ නොදී, නිවසම අඳුරු ගුහාවක් බවට පත් කිරීමට උත්සාහ කරති. එවිට ඔවුන්ට නිදහසේ එම ස්ථානයේ ජීවත් විය හැකිය.
ඔවුන් විශේෂයෙන්ම අකමැති වන්නේ ස්වභාවික ආලෝකයක් වන ඉර එළියටය. එය දරාගැනීමට අපහසු නිසා, ඔවුන් අඳුරේම ජීවත් වීමට කැමතිය. රාත්රී කාලයේදී ඔවුන්ගේ ගැවසීම වැඩි වන්නේ එබැවිනි. කෙසේ වෙතත්, සෑම අමනුෂ්යයෙක්ම මෙසේ නොවන බවත්, ඉර එළියේ වුවද ගමන් කළ හැකි අය සිටින බවත් වටහාගත යුතුය.
බහුතරයක් අඳුරේ සැඟවී සිටින්නේ, එය තමන්ට ආරක්ෂිත සහ නිදහස් පරිසරයක් ලෙස සලකන බැවිනි.
මිනිසා තුළින් විහිදෙන ආධ්යාත්මික ආලෝකය
දැන් අපි වෙනස්ම පැතිකඩක් දෙස බලමු. අපගේ සිත කුසල් සිතුවිල්ලකින් පිරිසිදු වූ විට, අපගේ ශරීරයෙන් යම් ආලෝකයක් හෝ කිරණ කයක් විහිදීමක් සිදුවේ. එය අප සැමගේම ශරීරය වටා පවතින රැස් වළල්ලකි. තෙවැනි ඇස වැනි ආධ්යාත්මික හැකියාවකින් බැලූ විට මෙය දැකගත හැකිය.
උදාහරණයක් ලෙස, කිසි දිනක පිනක් දහමක් නොකරන, සිත නිතරම අකුසලයෙන් පිරුණු පුද්ගලයෙකුට, කුඩා සතෙකුට (උදා: ලේනෙකුට) ආහාර ටිකක් දීමට යහපත් සිතුවිල්ලක් පහළ වේ යැයි සිතමු. ඔහු එම ආහාරය දෙන මොහොතේ, ඔහුගේ සිතේ ඇතිවන ඒ කුඩා පිරිසිදු වීමත් සමඟ, ඔහුගේ ශරීරයෙන් මොහොතකට ප්රභාශ්වර ආලෝකයක් විහිදී නැති වී යයි. ඔහුගේ සිතේ රාගය, ද්වේෂය, මෝහය වැනි අකුසල් බලවත්ව පවතින නිසා එම ආලෝකය ස්ථිරව රඳා පවතින්නේ නැත. ඉන්පසු ඔහුගේ ශරීරය වටා නැවතත් අඳුරු පැහැයක් දිස්වේ.
මේ ආකාරයට, මිනිසුන්ගේ ශරීර වටා පවතින රැස් වළල්ලේ පැහැය ඔවුන්ගේ සිතුවිලි අනුව වෙනස් වේ. දැඩි තරහකින්, වෛරයකින්, ඉරිසියාවකින් හෝ ලෝභයකින් සිටින විට ශරීරය වටා අඳුරු, කළු පැහැයක් දිස්වේ.එවැනි පුද්ගලයන් අසලට අමනුෂ්යයින්ට පහසුවෙන් ළඟා විය හැකි අතර, ඔවුන්ට සිතුවිලි ලබාදී පාලනය කිරීමද පහසුය.
මාරයාට වුවද මෙවැනි අයව පාලනය කිරීම පහසු වන්නේ ඔවුන් තුළ ක්රියාත්මක වන මෙම අඳුරු ශක්තිය නිසාය.
පින්කම් සහ භාවනාවෙන් ආලෝකය වර්ධනය වන ආකාරය
නිරන්තරයෙන් පින් දහම් කරන, දන් දෙන, යහපත් ක්රියාවල යෙදෙන කෙනෙකුගේ ශරීරයෙන් විහිදෙන ආලෝකය වඩාත් ප්රබල වේ. ඔහුගේ සිත නිරන්තරයෙන් පිරිසිදුව පවතින නිසා, ශරීරය වටා සුදු පැහැති ආලෝක වළල්ලක් දැකිය හැකිය. නමුත්, එවැනි පුද්ගලයෙකුගේ සිතේද යම් මොහොතක දැඩි රාගයක්, වෛරයක් හෝ ඉරිසියාවක් ඇති වුවහොත්, ඒ මොහොතේදී එම සුදු ආලෝකය ක්ෂණිකව නැති වී අඳුරු පැහැයක් ගනී.
මෙයින් පෙනී යන්නේ, කිසිවෙකුගේ ආලෝකය හෝ අඳුර ස්ථිර නොවන බවත්, එය සිතුවිලි අනුව නිරන්තරයෙන් වෙනස් වන බවත්ය.
සමාජයේ වැඩිපුරම දකින්නට ලැබෙන්නේ අඳුරු පැහැති රැස් වළලු ඇති අයයි. සිත පිරිසිදුව, සතියෙන්, එනම් සිහියෙන්, කාලය ගත කරන කෙනෙකුගේ ආලෝකය වැඩියෙන් දැකගත හැකිය.
මීට වඩා ගැඹුරට ගිය විට, සමථ භාවනාව, විදර්ශනා භාවනාව, සිහිය පැවැත්වීම, පිරිත් සජ්ඣායනා කිරීම වැනි ආධ්යාත්මික පිළිවෙත්වල යෙදෙන අයගේ ආලෝකය ඉතාමත් ප්රබල වේ. භාවනා කරන විට අමනුෂ්ය ප්රශ්න ඇතිවේය යන බිය අනවශ්යය. ඔබ බුද්ධ දේශනාවට අනුව නිවැරදිව පිළිවෙත් පුරන්නේ නම්, ඔබගේ කිරණ ශරීරය ඉතා පිරිසිදු වන අතර, ඔබ වටා ස්වභාවිකවම බලවත් ආලෝකයක් ජනිත වේ.
පිරිත් සජ්ඣායනයේ බලය සහ රැස් වළල්ල
භාවනා නොකර, පිරිත් පමණක් සජ්ඣායනා කරන කෙනෙකු ගැන සිතමු. පිරිත් යනු බුද්ධ භාෂිතයක් වන අතර, පාලි භාෂාව විශ්ව භාෂාවක් ලෙස සැලකේ. පිරිත් කියන මොහොතේදී, එම පුද්ගලයාගේ ශරීරයෙන් ඉතා දැඩි ආලෝකයක් විහිදෙන්නට පටන් ගනී. පිරිත් කියා අවසන් වූ පසුවද, ගොඩනැගුණු එම කුසල ශක්තියේ බලය පවතින තුරු, එනම් සිත නැවත අකුසල්වලින් පිරෙන තුරු, එම ආලෝකය යම් වෙලාවක් රඳා පවතී.
නමුත්, පිරිත් කියා අවසන් වූ විගස, නිවසේ ඇතිවන ආරවුලක් නිසා ඔහුට ක්ෂණිකව තරහ ගියහොත්, ඒ මොහොතේදීම අර ලස්සන ආලෝකය නැති වී අඳුරු පැහැයක් මතු වේ. අමනුෂ්යයින් ඔබට පිරිත් කීමට, භාවනා කිරීමට, සිහිය පැවැත්වීමට බාධා කරන්නේ මේ හේතුව නිසාය. ඔවුන් ඔබව ආලෝකමත් වීම වළක්වන්නට උත්සාහ කරයි.
‘නිවසේ පැය 24 පුරාම පිරිත් දැමීම හොඳ නැත‘ වැනි සමාජයේ පවතින මිත්යා මතවලට නොරැවටෙන්න. පිරිත් යනු බුද්ධ භාෂිතයකි, එය යහපත් දෙයකි. අනුන් කියන දේ අසා, තමන්ගේ ආධ්යාත්මික ගමනට බාධා කර නොගන්න. ඔබ කරන්නේ කිසිවෙකුටවත් හිංසාවක් නැති යහපත් දෙයක් නම්, එය නොපැකිළිව කරන්න.
අමනුෂ්යයින් ආලෝකයට බිය වීමට සැබෑ හේතුව
දැන් ඔබට පැහැදිලි විය යුතුයි, අමනුෂ්යයින් බිය වන්නේ අපගේ යහපත් සිතුවිලි, පින්කම්, භාවනාව සහ පිරිත් සජ්ඣායනාව තුළින් ජනිත වන මේ ස්වභාවික, ආධ්යාත්මික ආලෝකයට බව. දෙවිවරුන් බුදුන් හමුවීමට පැමිණියේ ආලෝකය විහිදුවමින් බව ඔබ අසා ඇති. ඔවුන් පින් කර උපන් අය නිසා ඔවුන්ගෙන් විහිදෙන්නේ ආලෝකයකි. නමුත් නිරන්තරයෙන් අකුසල් සිතිවිලිවලින් පිරී සිටින අමනුෂ්යයින්ගෙන් ආලෝකයක් විහිදෙන්නේ නැත.
මේ ආධ්යාත්මික ආලෝකයට ඔවුන් කොතරම් බියද යත්, භාවනානුයෝගී, සිල්වත් පුද්ගලයෙකු දුටු විට ඔවුන් සැඟවී පලා යති. එය හරියට, අධික ශබ්දයක් සහිත සංගීතයක් අපගේ කනට දරාගත නොහැකිවා සේ, ඔවුන්ටද මේ පිරිසිදු ශක්ති කිරණ දරාගත නොහැකිය.
මහියංගනයට බුදුන් වැඩම කළ අවස්ථාවේ, උන්වහන්සේගේ ශරීරයෙන් විහිදුණු ආලෝකය දරාගත නොහැකිව යක්ෂයින් මුහුණු හරවාගෙන සිටි අයුරු සිතුවම්වල ඔබ දැක ඇති. ඒ, උන්වහන්සේගේ සිතේ පිරිසිදු බව නිසා ජනිත වූ නිර්වාණයේ ආලෝකයයි.
සිල්වත් ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් විසින් පිරිත් නූලක් ගැටගැසූ විට, එයින්ද ආරක්ෂක වළල්ලක් ජනිත වන අතර, අමනුෂ්යයින්ට ළංවිය නොහැක. කෙසේ වෙතත්, කාලයක් ගතවන විට එහි බලය ක්රමයෙන් හීන වී යයි.
අමනුෂ්යයින් වැඩිපුරම ළංවන්නේ දුර්වල මානසිකත්වයක් ඇති අයටය. නමුත් පව් වැඩම කරන, කිසිවෙකුට බිය නැති චරිතවලට අමනුෂ්යයින් ආවේශ නොවන්නේ, ඔවුන්ව අමුතුවෙන් පාලනය කිරීමට අවශ්ය නොවන බැවිනි. ඔවුන් කරන අකුසල් (සතුන් මැරීම, රාගය, ද්වේෂය) එම අමනුෂ්යයින්ට ආහාරයක් වන නිසා, ඔවුන් එම පුද්ගලයන්ව ආශ්රය කරමින් නිහඬව සිටිති.
නිර්වාණයේ ආලෝකය සහ ආධ්යාත්මික ශක්තියේ උපරිමය
නිර්වාණය අවබෝධ කළ රහතන් වහන්සේ කෙනෙක් පින් සහ පව් යන දෙකම අතහැර සිටී. උන්වහන්සේගේ සිත නිරන්තරයෙන්ම පිරිසිදු බැවින්, පැය 24 පුරාම ශරීරයෙන් නොනවත්වා ආලෝක කිරණ විහිදේ. එබැවින් උන්වහන්සේලාට ආරක්ෂාව සඳහා පිරිත් කීම හෝ වෙනත් පිළිවෙත් අවශ්ය නැත. අමනුෂ්යයින් උන්වහන්සේලාට ළංවීමටවත් නොසිතන තරමට බිය වෙති.
රහතන් වහන්සේ නමක් අපට පෙනෙන සේ මල් පූජා කිරීමක් හෝ පිරිත් සජ්ඣායනාවක් කරන්නේ, උන්වහන්සේට පිනක් රැස්කර ගැනීමට නොව, අප කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන්, අපට ආදර්ශයක් ලබා දීමට සහ මේ යහපත් සම්ප්රදායන් ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාමටය. එය හරියට, උසස් පෙළ සමත් වූ ශිෂ්යයෙක් කුඩා දරුවෙකුට අනුකම්පාවෙන් ‘අ’ යනු ලියා පෙන්වීමක් වැනිය.
ආධ්යාත්මිකව දියුණු වූ විට, භාවනාවෙන් කුණ්ඩලිනී ශක්තිය අවදි කරගත් විට, තමන්ගේ ශරීරයෙන් කිරණ විහිදුවා අමනුෂ්යයෙකු පුළුස්සා දැමීමට පවා හැකියාව පවතින බව සඳහන් වේ. එය ගින්නෙන් පුළුස්සනවා වැනි වේදනාවකි. එබැවින්, එවැනි ක්රියා නොකර, ඔවුන්ට මෛත්රී සිතිවිලිම යොමු කරන්න. එවිට යහපත් අමනුෂ්යයෙක් නම් ඔබට කරදර නොකර සිටිනු ඇති අතර, අයහපත් අයෙක් නම් ඉවත් වී යනු ඇත.
නිගමනය: ඔබගේ ආලෝකය ඔබම දල්වා ගන්න
මෙම විග්රහය තුළින් අමනුෂ්යයින් යනු කවුද, ඔවුන් ඉපදෙන ආකාරය, ආලෝකය යනු කුමක්ද, සහ ඔවුන් ඒ ආලෝකයට බිය වන්නේ ඇයිද යන්න පිළිබඳව ඔබට පැහැදිලි අවබෝධයක් ලැබෙන්නට ඇතැයි සිතමි. ඔවුන් බිය වන්නේ විදුලි බුබුළු වැනි කෘත්රිම ආලෝකයට නොව, ආධ්යාත්මික පිළිවෙතින් ජනිත වන ස්වභාවික ආලෝකයටය.
එබැවින්, මෙතැන් පටන් ඔබත් අධිෂ්ඨාන කරගන්න: නිරන්තරයෙන් සිහිය පවත්වන්න. විදර්ශනා සහ සමථ භාවනාවේ යෙදෙන්න. පිරිත් සජ්ඣායනා කරන්න. ත්රිපිටකය සහ අටුවා කියවා ධර්මය අවබෝධ කරගන්න. ආමිස පූජාව මෙන්ම ප්රතිපත්ති පූජාවේද යෙදෙන්න. ඒ තුළින් ඔබ තුළ ඇති ආලෝකය, ඔබගේම කිරණ කදම්බය දිනෙන් දින වර්ධනය කරගැනීමට අධිෂ්ඨාන කරගන්න.
ඔබ සියලු දෙනාටම බුද්ධ, ධම්ම, සංඝ යන ත්රිවිධ රත්නයේ ආනුභාවයෙන්, ඔබගේ ආධ්යාත්මික ගමන සාර්ථක කර ගැනීමටත්, ප්රඥාව අවබෝධ කරගැනීමටත්, ඔබ තුළ ඇති ආලෝකය තව තවත් වර්ධනය වේවායි ආශිර්වාද කරමින් මෙම ලිපිය අවසන් කරමි.
මේ උතුම් මඟෙහි අප සමඟ එක්ව ගමන් කිරීමට ඔබටත් අපි ආරාධනා කරමු. අපගේ ඉගැන්වීම් කියවා, සියල්ලටම වඩා වැදගත් ලෙස, ඒවා ඔබගේ ජීවිතයට ප්රායෝගිකව යොදාගන්න. ඔබ ලබන අත්දැකීම් සහ ඔබට ඇතිවන ගැටළු, අපගේ ලිපියට පහළින් ඇති අදහස් තීරුවේ සටහන් කරන ලෙස අපි ඔබව දිරිමත් කරන්නෙමු. ඔබ අසන ප්රශ්න, ඔබගේ අවශ්යතාවලටම ගැලපෙන ලෙස ඉදිරි ලිපි සහ වීඩියෝ සකස් කිරීමට අපට මහත් උපකාරයක් වනු ඇත. එමෙන්ම, වෙබ් අඩවියේ ඇති ‘Contact Us‘ පෝරමය හරහා ද ඔබට අප හා සම්බන්ධ විය හැකිය.
අපගේ මෙම උත්සාහය, ඔබ තුළ සැඟවී ඇති ආධ්යාත්මික බීජය, එනම් සමාධිය, ධ්යාන සහ අභිඥා වැනි ගුණාංග පෝෂණය කිරීමයි.
අප සමඟ එක් වූ ඔබට ස්තූතියි. මෙම වෙබ් අඩවිය ඔබගේ අධ්යාත්මික ගමනට මහත් ශක්තියක් වනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.
ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි!
